Sprettstein

Bakgården min

2012-02-06T22:09:00.000+01:00

Ein bakgård med søppel

skrot

og rusta jern

Eit skur av råtten plank

og ein usopa bakgårdsplass

Slik er hjarta mitt

Men i bakgården

strøymer det lys over kanten

Lyser på lauva

Lagar eit vakkert maleri og

dekkjer skrot og søppel

Gjer krav på det som sitt

Slik er Gud

Eit av dei første dikta eg skreiv, den gongen eg sat ung og einsam på ein liten hybel i Ålesund, og lurte på kva eg skulle finne på. Ord har vore ein naturleg del av livet mitt så lenge eg kan hugse, men då mest i form av bøker eg har lest. Sjølv om eg likte å skrive, og var glad i å lese dikt, hadde det aldri før vore ein naturleg tanke å skrive dei sjølv. Så sit eg der då, ser ut vindauget. Første verset er ei ganske presis skildring av utsikta mi, og den gjorde meg ikkje akkurat meir oppløfta... Men mens eg sit der og stirrar, kjem det plutseleg ein sprekk i skylaget over byen, og sola kjem fram med lys og varme. Over murkanten rundt bakgården strøymer det plutseleg flotte stråler som fell på både skrot og lauv. Plutseleg vert bakgarden forvandla, frå ein trist og grå stad til eit ganske fint bilde. Humøret mitt stig, og eg må takke Gud for oppmuntringa. Så fann eg fram papir og blyant, og skribla ned orda som er gjengitt over.

Sjølv i dag, tretten år seinare, ser eg fortsatt for meg utsikta frå hybelvindauget mitt. Eg tenkte mange tankar ved det vindauget, og sendte mange bøner opp til Gud. I dag er eg uendeleg takknemleg for den vegen Han førte meg vidare, som har leia fram til der eg er i dag og saman med dei menneska eg er i lag med her. Den litt triste dagen ved vindauget var starten på ein langt meir spennande veg enn eg kunne sjå føre meg!

Når Guds bustad står tom

2012-02-03T23:50:00.000+01:00

Eg har gitt meg sjølv ei utfordring, nemleg å lese heile Bibelen dette året (Sjå her korleis det går) Foreløpig går det greit, og eg har lest ein del tekstar som det er ei god stund sidan eg las sist. Ein av desse tekstane, er profeten Haggai. Eg har lese han før, men det er neimen ikkje ofte eg har vore innom boka...

Då eg las den heller korte boka tidlegare i veka, var det særleg ein ting som festa seg i hjernen min og som eg har tenkt på dei siste dagane. Det meste av det eg les festar seg naturlegvis ikkje så veldig godt. Eg har stor tru på det å lese for eksempel eitt eller to vers, og bruke god tid på dei. Då festar dei seg, og ein kan oppdage nye djupner i versa. Sidan eg no i staden tek sikte på mengdelesing, støttar eg meg til noko ein forkynnar sa i ein tale eg høyrde for mange mange år sidan. Han snakka om noko som eg vel å kalle for "bibelvasking". Det å lese ein bibeltekst kan av og til følast som å setje beina ut i ei elv. Vatnet kjem, stryk mot huda og forsvinn att. Minnet om dei enkelte dropane er borte, og når ein stig opp att frå vatnet, tørkar beina raskt og ingenting av vatnet er att. Likevel har vatnet gjort noko med beina. Dei har vaska dei! Eg har eit veldig ambivalent forhold til ordet "hjernevask". Først og fremst har det ein del negative assosiasjonar, der kunnskap om terrorregime og torturmetodar spelar ei sentral rolle. I ein slik samanheng handlar hjernevask om å øydeleggje ein person. Noko forferdeleg og grusomt. På ei anna side kan hjernevask, i ei anna tyding, vere positivt. Viss ein "vaskar" tankar, haldningar og samvit i Guds ord, slik at dei står rettare, reinare og meir realistiske tilbake, vil ein ikkje oppleve å bli øydelagt. Tvert om, ein blir reparert og sett i stand til å møte verda med meir pågangsmot og meir omsorg.

Ok, tilbake til Haggai... Kapittel 1, vers 6:

          De sår mykje, men haustar lite,
          de et, men blir ikkje mette,
          de drikk, men sløkkjer ikkje tørsten,
          de kler dykk, men blir ikkje varme.
          Og leigekaren får si løn
          i ein pung med hol i.

Snakk om trøblete kvardag! Ein et, drikk og kler seg, men oppnår ikkje det ein håpar på. Det er noko som manglar, men same kva ein gjer klarar ein ikkje å stille dei behova kroppen har. Og på toppen av alt er ein gjerrig og uærleg, og betalar leigekaren på ein måte som gjer at han ikkje får nokon ting... Profeten skildrar det som ein annan profet, Hosea, kallar "Jag etter vind". Å jakte på noko ein aldri vil klare å fange. Haggai skildrar eit tomt og meiningslaust liv, der ein strevar og strevar, men aldri oppnår det ein lengtar etter. Og kvifor oppnår ein aldri måla sine?

I vers 9 kan vi lese:

          De ventar mykje, men sjå, det blir lite.
          De får avlinga i hus, men eg blæs henne bort.
          Kvifor? seier Herren over hærskarane.
          Fordi mitt hus ligg i røys
          medan de har det travelt med dykkar eigne hus.

Grunnen er klar, seier Gud. Ein tenkjer berre på å fylle eigne behov, og lar Guds hus ligge i ei røys (Haggai var profet i tida etter at babylonarane hadde øydelagt tempelet og bortført folket).

Desse versa festa eg meg ved, for eg syns dei er ei så presis og god skildring av menneske, også oss som lever 2500 år etter. For kva er det eigentleg dette handlar om? Kor er Guds bustad i dag? I 1. Kor 3,16 står det: "Veit de ikkje at de er Guds tempel, og at Guds Ande bur i dykk?"

Kvar enkelt av oss er, eller skulle vore, eit tempel for Gud. Når vi slepp Gud til, vil han bu i oss, og vi vert omgjort til ein vandrande bustad for Guds Ande, som vil rettleie og vise oss den rette vegen (Og då tenkjer eg ikkje først og fremst på den konkrete vegleiinga som vi av og til, men slett ikkje alltid, kan oppleve at Gud gir. Nei, når Anden peikar på den rette vegen, peikar han på Jesus. Kva er viktigast for Gud: at vi bur i Moss, Bergen eller Tromsø? eller at vi har augene festa på Jesus?)

Når Guds bustad står tom, byrjar det å melde seg ein del problem. Same kor mykje ein drikk, vert ikkje tørsten sløkt. Same kor mange religiøse retningar og andelege vegleiarar ein fyljer, vil ein ikkje finne fred i hjartet. Same kor stor suksess ein oppnår i arbeidslivet, vil ein ikkje kunne bli verkeleg tilfreds. Same kor mange pengar ein sopar inn på kontoen, vil ein aldri kunne bli metta. For kva slag fred kan pengar, suksess, venleik, makt eller religiøs streben kunne gje oss? Ingen verdens ting. Berre jag etter vind, eit nyttelaust strev etter noko ein aldri vil oppnå. (Når eg skriv desse orda, tenkjer eg spesielt på det o store idealet i vår tid: Det å ha ein veltrent, sunn, frisk og ikkje minst vakker kropp, som andre kan beundre og gje positive kompliment. Og så den medfølgande angsten for å falme, bli gamal og sjuk. I media oppfattar eg ein slags angst for det å ikkje vere fin og populær, og blant ungdomane er dette idealet ein tyrann som øydelegg sjølvbildet til alle dei som ikkje strekk til. Tenk om vi som kristne kunne klare å overbevise omverda om kva som er verkeleg viktig, og kva som kan gje verkeleg fred og verkeleg fylle lengten i hjarta!)

Det einaste som kan gje fred, er når Guds bustad er busett av Han som kan gje det levande vatnet, slik at ein aldri meir vil tørste (Joh 4, 14: "Men den som drikk av det vatnet eg vil gje han, skal aldri meir tyrsta. Det vatnet eg vil gje han, vert i han ei kjelde med vatn som vell fram og gjev evig liv")

Først når Gud bur i deg, og er Herre over livet ditt, vil du kunne finne den verkelege meininga med livet. Og den verkelege freden i hjarta.

Som regel, når det gjeld viktige sanningar i Guds ord, er ein sjeldan den første som tenkjer tankane... Og ofte er det laga flotte songar som set ord, andre ord, på det same tema. Det gjeld berre å finne dei. Ta for eksempel denne songen, av ei av mine favorittgrupper, Petra. "The longing" handlar nettopp om lengten etter meining i livet, og kven som kan tilfredsstille denne lengten.

Truvedkjenning

2012-02-01T21:33:00.000+01:00

Dagens bibelord er den jødiske trusvedkjenninga, og Guds sterke oppfordring til å hugse kva ein trur på og gje det vidare til borna:

"Høyr, Israel! Herren er vår Gud, Herren er éin. Du skal elska Herren din Gud av heile ditt hjarte og av heile di sjel og av all di makt. Desse orda som eg byd deg i dag, skal du gøyma i hjartet ditt. Du skal innprenta dei i borna dine og snakka om dei når du sit heime og når du går på vegen, når du legg deg og når du står opp. Du skal binda dei om handa di som eit teikn og bera dei på panna som eit merke. Du skal skriva dei på dørstolpane i huset ditt og på portane dine." (5. Mos 6, 4-9)

- Gøyme orda i hjarta ditt
- Innprente dei i borna
- Snakke om dei når du er heime
- Snakke om dei når du går på vegen
- Snakke om dei når du legg deg og står opp
- Binde orda om handa, og bere dei på panna
- Skrive orda på dørstolpane og på portane

Eg trur ikkje nokon av oss hadde gløymt Gud om vi hadde fulgt desse råda. Og om vi ikkje gjer alt heilt bokstavleg, er bodskapet klart: Dette er viktige ord, som vi må hugse på, gje vidare og bekjenne for våre medmenneske.

Personleg er eg veldig glad i den apostoliske truvedkjenninga. Ikkje berre fordi det knyter seg sterke kjensler til det å seie den fram i kyrkja. For det gjer det. Det er noko heilt spesielt å kunne stå saman med andre og bekjenne trua på Gud, Jesus og Den Heilage Ande. Det er ein så viktig del av livet mitt, ja den viktigaste delen. Likevel, den viktigaste grunnen til at eg er glad i truvedkjenninga, er at den har, heilt konkret, hjelpt meg over nokre vanskelege kneiker i truslivet mitt.

Særleg gjeld dette den perioden av livet mitt der eg fortsatt var ung og usikker på meg sjølv og kva eg stod for, og tidvis var usikker på om eg var ein god nok kristen eller ikkje, og om eg trudde rett. Og frå tid til anna har eg også tvilt på om eg faktisk trudde, om kunne kalle meg ein kristen.

Då var truvedkjenninga god som gull å ha. Eg sette meg ned, og gjekk gjennom truvedkjenninga punkt for punkt: Eg trur på Gud Fader, den allmektige (Ja, trur eg at det finst ein allmektig Gud? Så ransaka eg hjernen og fornuften og hjartet, og det eg veit om verda og det eg har lært om Gud heilt frå søndagsskulen av. Så konkluderer eg. Og konklusjonen har vore, kvar einaste gong: Jo, eg trur. Eg har ingen grunn til å tvile på Guds eksistens, mest fordi alternative er for usannsynlege og fjerne frå den verkelege verda. Altså: Eg trur på Gud Fader, den allmektige.) Så går eg vidare til punkt to: Som skapte himmel og jord, og evaluerer på same måte.

Når eg så har gått gjennom heile truvedkjenninga, og funne ut at joda, eg trur på alt dette, finn hjartet tilbake til kvila og freden i Guds nåde: Eg trur det same som kristne gjennom heile historia har trudd, og eg kan vedkjenne alle punkta i truslæra.

Det er godt å ha ei slik konkret og handfast oppsummering av den bibelske læra om Jesus!

Ein annan ting som kan vere trusstyrkande (veldig!) er å høyre på musikk. Riktignok viss tekstane er bibelsk fundamenterte... Ein artist eg har høyrt ein god del på, og som har vore med og styrka trua mi, er Rich Mullins. Han døydde, dessverre, i 1997, men rakk å gje ut svært mange gode songar den tida han fekk på jorda. Ein av desse songane, er songen "Creed", som handlar nettopp om trusvedkjenninga. Ein flott song!

Gud med sarkasme

2012-01-26T21:34:00.001+01:00

Noko av det beste med Bibelen, er kor menneskeleg, personeleg og realistisk tekstane er. Gud tek oss menneske på alvor, og møter oss som dei vi er. Og personane vi møter i historiene, er prega av både positive og negative erfaringar. Ingenting vert glatta over eller bagatellisert. Den store kong David, som vi plutseleg møter i senga saman med ein annan manns kone. Og korleis han prøver å dekke over synda ved å gjere ei ny, nemleg drepe denne andre mannen. Alt er der, også oppgjeret med Gud i etterkant.

Den uredde apostelen Peter, som ein dag finn seg sjølv i ein borggård, der han bannar og sver på at han ikkje kjenner Jesus. Og tårene og angeren etterpå.

Apostelen Paulus, den store misjoæren, som begynte si karriere med å fengsle og drepe kristne. Gudsmannen Moses, som plutseleg tek æra for noko Gud gjer, og misser retten til å sjå det lova landet. Kain som drep bror sin. Adam og Eva som gjer opprør mot Gud, og mister alt det gode Han har gitt dei. Jona som rømer frå Guds plan. Jakob, som kjempar med Gud og nektar å gje seg. Lista er lang, og dei menneskelege personane vert skildra på godt og vondt.

Gud har omsorg for heile mennesket, og han bryr seg om oss alle dagar. Ikkje berre dei gode dagane når vi tek dei rette vala. I Bibelen vert vi tekne på alvor.

Forleden dag las eg i boka til profeten Jesaja, og møtte på ein tekst der Gud er heilt tydeleg indignert og oppgitt over kor dumme vi menneske av og til kan vere. Rett før tekstutdraget under, skildrar Gud ein mann som har planta eit tre, og treet har vakse seg stort. No har mannen hogd treet ned. Legg merke til den sarkastiske tonen i skildringa av kva mannen gjer med treet:

"Halvparten brenner han på elden. På denne halvparten legg han kjøtet han skal eta, han steikjer det og blir mett. Så vermer han seg og seier: "Å, no er eg varm og god, eg ser elden!" Resten lagar han ein gud av, eit gudebilete, som han bøyer seg for. Han kastar seg ned, bed til det og seier: "Berg meg, for du er min gud!"
Dei forstår ikkje og skjønar ikkje. Auga deira er attklistra så dei ikkje kan sjå, hjartet òg, så dei ikkje kan skjøna. Han tek det ikkje inn over seg, han har ikkje kunnskap og forstand nok til å seia: "Halvparten brende eg opp, så baka eg brød over glørne. Eg steikjer kjøt og et det. Så lagar eg noko avskyeleg av resten, eg bøyer meg for ein trekubbe!" (Jesaja 44, 16-19)

Det kan vel kallast heilag indignasjon, eller kva? Slik er vi menneske, vi ser ikkje alltid heilskapen i det vi gjer, og kor meiningslause mange av handlingane våre er. Gud ser det, og veit å setje fingeren på problemet.

Skulle ynskje eg mykje oftare kunne sjå livet mitt frå Guds perspektiv. Eg ville nok sett ganske mykje tåpeleg, samstundes som det kanskje hadde vore lettare å rette opp i det som er gale. Heldigvis hjelp det å lese i Bibelen. Den kastar lys over ganske mykje, og, viss vi tek oss tek oss tid til å studere den, vil kunne korrigere og gje eit sannare bilde av korleis det er å vere menneske, og korleis vi bør leve som Guds born.

På den måten er Bibelen ei unik bok!

Snart kjem han

2011-12-22T11:05:00.000+01:00

Snart kjem han

Barnet

forsvarlaus, naken og redd

Han kviler trygt

i det mørke rommet

mellom æva og tida

Endå

Snart møter han jorda

med songen frå tusen englar

Hans eige liv er eit frø

som vil spire

Snart kjem han

Og sår våre hjarte med kjærleik

Ringenes herre

2011-12-19T23:00:00.001+01:00

Eg er den type menneske som kunne hatt følgjande tekst på gravsteinen: "Boka var betre"... Mykje fordi det er sant, men også fordi eg er glad i bøker, og har brukt relativt lite tid av livet mitt på å sjå film. I tillegg kan det hende eg er eit bittelite snev av kultursnobb? Det er så mange faktorar som spelar inn.

Sjølv om eg har sett lite film, har eg sett nokre. Tre av dei filmane eg så avgjort har sett, er trilogien om Ringenes herre. Filmane kom ut med eitt års mellomrom, og det kom ut ein kvart av dei tre åra eg gjekk på lærarskulen. Eg gjekk og gledde meg til kvar einaste ein, og var fascinert av historia. Bøkene stod i bokhylla, men vart ikkje lesne av meg. Nina las dei, men eg kom aldri så langt.

Av den grunn bestemte eg meg i haust for at eg skulle lese meg gjennom serien. Eg begynte med "Hobbiten", og las så Ringenes herre-trilogien. Og nok ein gong må eg seie: Bøkene var betre... I all rettferd må eg då skyte inn at det altså er nesten ti år sidan eg såg filmane, så eg har gløymt det meste av dei. Kanskje eg bør sjå dei no i vinter, berre for å få eit riktig samanlikningsgrunnlag?

Det som i alle fall er sikkert, er at det er ein del ting i bøkene som er utelatt i filmversjonen. Dette er ganske logisk, i og med alle begrensningar som eit filmmedium har, både når det gjeld verkemiddel og tid. Kven hadde vel orka å sjå ein fire timar lang film om Ringens brorskap?

Ei av dei rollene som verkeleg fascinerte meg i boka, var fyljesvennen Sam. Eit godt eksempel på alt det gode eit trufast venskap fører med seg. Kva hadde vel Frodo kunne utrette utan denne gode venen? Og så er jo sjølvsagt rollefiguren Gollum interessant, men då av ein heilt annan grunn. Ein gong var han ein normal og oppegåande person, som levde livet sitt saman med familie og vener. Så fann han Ringen, herskarringen, med inskripsjonen:

Én ring skal samle dem,

én ring skal finne dem,

én ring betvinge dem

og i mørket binde dem.

Ringen øydela han, gjennom mange mange år. Ringen gav han eit langt liv, samtidig som det øydela alle menneskelege trekk og gjorde at det einaste han brydde seg om, var ringen.

Då Gollum fyljer etter Frodo og Sam, og Frodo klarar å fange han, drep dei han ikkje. I staden viser dei omsorg for han. På den måten får dei eit slags tillitsforhold, og Gollum kan hjelpe dei vidare på reisa. Den same haldninga kan vi lese om i "Hobbiten". Der møter vi Bilbo, onkelen til Frodo, som finn ringen nede i hola til Gollum. Bilbo kunne også tatt livet av Gollum, men sparar han. Den vise trollmannen Gandalf seier at det er denne miskunnen som er grunnen til at Bilbo ikkje vart øydelagt av Ringen.

Og når vi nemner Gandalf, begynner vi å nærme oss kjernen i forteljinga. I alle fall det EG meiner er kjernen. Tolkien uttalte at han ikkje la nokon føringar for tolking av historia, men lot det vere opp til kvar enkelt lesar å leggje inn i historia det ein ville. Han ville først og fremst fortelje ei god historie (Noko eg meiner han lukkast veldig godt med...)

I den første boka, Ringens brorskap, møter vi Gandalf Grå, som er den klare leiartypen. Han fører Ringens brorskap på den rette vegen, og veit som regel ein utveg på dei fleste problem. Slik eg ser det er han et symbol på Jesus. Frodo, ringbæraren, kan også sjåast på som eit symbol på Jesus. Han ber med seg ringen heile den lange vegen til Dommedagsjuvet, der ringen vert øydelagt og verda befridd for den onde Sauron. Likevel haltar han mykje som symbol, mest fordi han, når det kjem til stykket, nektar å gje frå seg ringen. Også han vert dregen mot den makta ringen kan gje, og vert undervegs litt for knytta til den. Jesus på si side, så langt vi kan lese i Bibelen, kom aldri til det punktet at han nekta å utføre den gjerninga han kom til jorda for å gjere. Sjølv om han var redd, og ba om å få sleppe (slik også Frodo gjorde i forteljinga), gjekk han frivillig heile vegen, og stoppa aldri. Frodo gjekk berre nesten heile vegen. Det måtte eit endå meir øydelagt vesen, Gollum, til for å øydeleggje ringen i flammane, og det var grådighet, ikkje kjærleik, som førte til fullendinga av oppdraget. I Jesu tilfelle var det kjærleik som førte til fullendinga.

Tilbake til Gandalf som, ved sidan av Frodo og Aragorn, er ein hovudperson i forteljinga. I første bok er han altså Gandalf Grå, ein mektig, men ikkje den mektigaste, trollmannen i forteljinga. Han fører brorskapet inn i Moria, dei gamle dvergholene. Der møter han eit gedigent uhyre, og i forsøket på å berge venene sine frå dette uhyret, vert han dregen med ned i avgrunnen, og venene må reise vidare utan han. Dei reknar han som død. I bok to, To tårn, kjem Gandalf tilbake. No er han Gandalf Kvite, og er blitt den mektigaste trollmannen. Han "kom tilbake frå døden", som det står i forteljinga. Han går gjennom ein kamp på liv og død med det store uhyret, gjennom vatn og eld. Til slutt vert han liggjande forlatt øvst i eit høgt høgt tårn. Uhyret er død, men han ser ingen håp om redning for seg sjølv. Likevel vert han redda, og framstår etterpå som den største autoriteten.

På bildene over ser vi dei tre mektigaste kreftene i forteljinga. Til høgre er tårnet i Mordor, der Sauron sitt auge speidar utover landet. Til venstre står Gandalf på trappa til Sarumann sitt tårn, Orthanc. Entane, svære levande tre, har okkupert Sarumann sitt rike, og no sit han fengsla i tårnet. (Her avvik filmane noko, sidan dei legg inn ein direkte kamp mellom Gandalf og Sarumann, medan i bøkene er det snakk om eit reint ordskifte mellom dei to, ute på trappene. Sarumann sin styrke hadde alltid vore stemma, som kunne overbevise og leie fiendane til å gjere det han ville. I konfrontasjonen på trappa overvinn Gandalf Sarumann, og knekker det siste han har av makt)

Etter dette ser vi Gandalf som ein lysande leiar. Han er her eit klart symbol på den oppstandne Jesus, som er gitt all makt i himmel og på jord.

Den tredje hovudpersonen i boka, er Vidvandre, alias Isildurs arving, alias Aragorn, alias kong Elassar. Han er ein noko mystisk skikkelse, som ein ikkje heilt vert klok på. I starten framstår han meir eller mindre som ein litt skummel omstreifar, men etterkvart står han fram som den nye og rettmessige kongen av riket. Også han kan vere eit symbol på Jesus. Først ein ganske anonym og ukjent person, men som etterkvart viser sitt sanne ansikt. Aragorn står fram som ein stor leiar i krig og ein god konge. Jesus var aldri nokon krigsleiar, og gjer det klart at hans kongerike er av ei anna verd. Slik sett skil dei seg stort frå kvarandre, likevel er altså maktprogresjonen den same, og Aragorn fungerar som symbol.

Det som kanskje fascinerar meg mest med J.R.R. Tolkien sitt storverk, er kor detaljert og nøye gjennomtenkt alt er. Riket han diktar opp, Middle earth, er ikkje berre sausa i hop på tilfeldig vis. Han har laga ei heilt eiga verd, med eigne språk, ei eiga historie og ei eiga verkelegheit. Ein forstår, etterkvart som ein les seg ut i historia, at Tolkien måtte bruke så mange år som han faktisk gjorde på å få verket ferdig. Han var språkprofessor, og la mykje energi ned i bøkene sine. Alle detaljar og geografiske/historiske hendingar stemmer overeins!

Ta for eksempel kartet over Middle earth. Det er detaljert, og medan eg las kikka eg på kartet og kunne sjå for meg dei ulike delane i forhold til kvarandre. Og så er det ekstra kjekt at også "Hobbiten" føregjekk i det same landskapet. Dermed vert verket meir heilskapleg, og ein sit igjen med eit verk som kunne vore ei historisk bok. Hadde det ikkje vore for alt det overnaturlege som skjer, og at ein veit det er oppdikta...

Eg anbefalar i alle fall andre leseglade til å ta seg tid til å lese gjennom desse bøkene. Det er vel brukt tid!

Eg spurde Gud om ein blome

2011-12-17T01:25:00.000+01:00

Eg spurde Gud

om eg kunne få ein blome -

Han gav meg ein hage

som bogna av fagre blomar

Eg spurde Gud

om eg kunne få eit tre -

Han gav meg ein skog,

den flottaste eg har sett

Eg spurde Gud

om eg kunne få ein dråpe -

Han gav meg eit hav

så uendeleg stort og vidt

Eg spurde Gud

om eg kunne få ein venn -

Han gav meg - deg!

Smør for ALLE pengane

2011-12-14T22:54:00.000+01:00

I desse "smørkrise"-tider, er det ikkje like lett å halde oppe sjølvrespekten som nordmann. Ok, vi har lite smør. Det finst folk i verda som har lite av alt.

Eg såg gjennom Aftenposten og Vårt Land sine nettaviser rett før eg skreiv dette, og eg fann ikkje ein einaste artikkel om svoltkatastrofa på Afrikas horn på framsidene. Eg er klar over at det har vore eit problem lenge, og at det sikkert kjem til å vere det ei god stund framover. Ergo: yesterdays news. Likevel, viss vi set desse to sakene i sitt rette perspektiv, og reknar med graden av alvor, og i tillegg tek med det utalet av artiklar eg har observert om den såkalla smørkrisa, burde det vore minst fem saker om Afrikas horn på framsidene, kvar einaste dag.

Vi snakkar om ein kvalitativ forskjell av dimensjonar.

Eg kjem på ein reklame som Dagens næringsliv hadde ei tid tilbake:

Ein ganske morsom innfallsvinkel til Europakartet! Eg tillet meg å gjere ein liten endring på kartet:

Dermed passar det litt betre inn i den verkelegheita vi faktisk lever i. Om vi vil eller ikkje.

Då eg såg gjennom avisforsidene, fann eg denne interessante artikkelen på Vårt Land si framside: "Rike ønsker seg ikke geiter". Det passar i grunn godt inn i mønsteret. For kvifor skulle vi rike og smørfeite nordmenn ynskje å gje pengar til folk som ikkje så mykje som sender eit julebrev i takk? Kvifor skal vi gje frå oss våre hardt tente og vel fortente rikdomar? Kva har vi å TENE på det? Eller som ho sa det så fint, svenske Amy Diamond, då ho som trettenåring fekk ein song inn på hitlistene: "What's in it for me?"

Ja, eg berre spør.

Det sentrale

2011-12-12T20:50:00.000+01:00

I dagens bibelord, frå Apostelgjerningane 26, møter vi apostelen Paulus. Han er i lenkjer, i byen Cæsarea, og venter på å få sin dom. Han har anka saka si til keisaren i Roma, og i teksten møter vi han i rettssalen, der også kong Agrippa er til stades. Paulus får sjansen til å forsvare seg, og fotel om oppveksten sin, livet som farisear og korleis han ein gong hadde forfulgt kristne. Så fortset han med å fortelje om omvendinga si, korleis han møtte Jesus og til sist fortal han om det han forkynner. Han seier: "...eg seier ikkje anna enn det som profetane og Moses sa skulle hende: at Messias skulle lida, at han skulle vera den fyrste som stod opp frå dei døde, og at han sidan skulle forkynna lyset både for vårt folk og for heidningfolka." (Apg 26, 22b-23)

Dette er typisk Paulus! Når han får sjansen til å forsvare seg eller tale ope, så kjem han alltid inn på Jesus og frelsa i Jesu død og oppstode. Han kjem ikkje med forsvarstalar der han prøver å sno seg unna anklagane og gå fri sjølv. I rettsalen i Cæsarea benyttar han derimot sjansen til å vitne for sjølvaste kong Agrippa. Det er ikkje Jesus under ein stol der i gården, nei. Tenk å vere så fokusert på kallet, og på Jesus, at ein skyv alt sitt eige til side og det einaste ein ynskjer er å få vere eit vitne! I dette er Paulus eit stort forbilde. Slik er det eg skulle ynskje eg og kunne vere.

Paulus knyter nesten alltid vitnesbyrdet sitt til personar og hendingar i det gamle testamentet, i alle fall når han snakka til jødar. Jødane kjente det gamle testamentet veldig godt. Tanak (Torahen og Talmud) svarar til vårt GT, og var skrifter dei fleste jødar sette seg god inn i og studerte heilt frå dei var små. Paulus sjølv hadde fått ei høg utdanning innan jødedommen. Han var ein skriftlærd, og kjende til alle profetiar og hendingar i GT, som han etter omvendinga såg peika fram mot Jesus. Paulus brukte Tanak bevisst. Ikkje for å "lure" jødane med deira eigne skrifter, men fordi Tanak/GT er sjølve nøkkelet til då å kunne forstå det nye testamentet. Viss ein utelet GT, mistar NT mykje av meininga for oss.

Kva er det då Paulus meinar GT peikar fram mot? Jo, Jesus død og oppstode. I fylgje Paulus snakka både profetane og Moses om denne store hendinga, og Paulus trudde fullt og fast på at Jesus var den lova Messias. Uredd forkynte han dette i synagoger, på gater, i fengsel og til og med fremfor dommarar i rettssalen. Eit stort mot, og eit utruleg fokusert sinn. Han mista aldri Jesus av syne!

Det er Jesu frelsesverk som er det sentrale i Bibelen. Heile GT peikar fram mot Jesu liv, død og oppstode. Evangelia fortel korleis det heile gjekk for seg, og apostelgjerningane og breva peikar tilbake til Jesus og livet hans. Alle piler i Bibelen peikar på Jesus!

På same måten skulle våre liv og våre ord, liksom Paulus sitt liv og hans ord stadig vendte tilbake til det sentrale, vere vitnesbyrd om Jesus og hans frelse. Også våre liv skulle vere piler som peikar på Jesus, over alt der vi er.

To menn

2011-12-08T22:14:00.001+01:00

To heilt ulike menn, som natt og som dag

To tankar, to håp, to ulike samfunn

Dei møtest, og held til slutt i lag

Dei vandrar saman, mot same målet.

Den eine frå aust, med ark og papir

Og tanken som reiskap og instrument

Han måler og finn ut når dagen lir

Kor tanken har ført han på veg.

Den andre frå vest, med sauer og gras

Og himmelen over er tak

Han gjeter og passar og syns det er stas

Å prate ved bålet om natta.

Dei driv kvar for seg, to heilt ulike menn

Som møtest ein dag i eit kryss

Begge to ynskjer å finne ut kven

Som kallar dei saman i stallen.

Dei møtest på vegen, og går dit i lag

Og begge er tause og undrar med seg;

Om dei skal treffast igjen ein dag

Når barnet i krubba vert stor.

Dei ventar og håpar og fyljer hans veg

Tek fotsteg som passar med hans

Til sist, etter det lengste av steg

Dei møtest på gater av gull.

Er frykt alltid negativt?

2011-12-06T21:35:00.001+01:00

Eg har tenkt ein del på dette med frykt i det siste. Det kan hende at det har noko å gjere med boka eg held på å lese for tida: Ringenes herre. Der spelar frykta ei stor rolle, og den onde Sauron freistar å spreie frykta så langt ut som mogeleg. Og der skjer mange ting som skaper frykt hos "dei gode" i forteljinga.

I kyrkja i dag er det ei generell skepsis til det å skape frykt hos folk. Det er i alle fall mitt inntrykk av talar eg høyrer i kyrkjer og bedehus, og av det eg har fått med meg av debatt om temaet i media. Ein skal ikkje "skremme folk inn i Himmelen", noko eg absolutt er einig i. Samtidig vert redselen (!) for å skremme så stor, at ein stikk viktige delar av det kristne verdsbildet i alle fall halvvegs under teppet. No tenkjer eg sjølvsagt på den bibelske læra om livet sine to utgangar, dei to einaste alternativa Jesus stilte opp for oss: Evig liv eller evig fortaping. Det er fint å snakke om det evige livet, og ikkje fullt så stuereint å snakke om den evige fortapinga. Og grunnen er såre enkel, og eg snakkar her også om meg sjølv: Det er ubehageleg å snakke om, det er skremmande og det er lett å trakke på ømme punkt. Difor teier ein heller stilt.

Likevel vil eg no stille eit lite spørsmålsteikn ved denne haldninga, for er frykt alltid negativt? Er det å skape frykt hos andre alltid sett på som overgrep, maktmisbruk eller "dommedagsprofeti"? Vi kan sjå på nokre enkle eksempel frå kvardagen: Eg er redd for å stikke handa inn i peisen når den er påtent (sjølv om eg aldri har gjort det). Eg er redd for å springe over gata utan å sjå meg for (sjølv om eg aldri har vorte påkjørt eller sett andre bli det). Eg er redd for å dette ned frå høge stader når eg går tur i fjellet (sjølv om eg aldri har falt ned eller sett andre gjere det). Eg er redd for å måtte sone i fengsel (sjølv om eg aldri har vore der). Kvifor er eg redd for dette? Eg har ikkje erfart det sjølv, men logisk tenking og andre sine advarslar har gjennom oppveksten og det vaksne livet lært meg at dette er ting eg bør unngå. Eg går altså rundt med ein del ting som eg fryktar, utan at det legg nokon dempar på kvardagen min eller øydelegg sinnet mitt. Eg set meg ikkje ned framfor peisen og skjelv av skrekk. Eg berre hugsar på kva som er lurt å gjere, og tek mine forhandsreglar. Dermed unngår eg å brenne meg. Det same gjeld dei andre punkta. Det å frykte bilane øydelegg ikkje dagen min, for saman med frykta for bilane lærte eg korleis eg kunne krysse vegen trygt. Dermed er ikkje frykta skadeleg, men eit hjelpemiddel til å overleve.

Eg fryktar helvete/den evige fortapinga. Viss eg tenkjer på denne moglege utgangen av livet, oppstår det i meg ei redsel for skulle havne der. Likevel vert eg ikkje øydelagt av denne frykta, eller får kvardagen min øydelagt. Grunnen er ganske enkel: Saman med frykta for helvete, lærte eg også korleis eg kunne unngå det. Eg har lært om Jesu store siger over døden, og korleis det å søkje tilflukt hos han er ein 100% sikker måte å unngå fortapinga på.

Det å gå trygt i trafikken har ein viss uvisse med seg. Eg kan vere så forsiktig eg berre kan, og likevel kan det komme ei ubetenksom sjel i stor fart og meie meg ned. Det å sjå seg til begge kantar er ikkje ein garanti for å klare seg, sjølv om det gjer det mykje tryggare.

Slik er det ikkje med himmelhåpet. Eg stolar på Jesus, og at dei orda han har sagt er sanne. Ta for eksempel den vesle bibelen, Joh 3,16, som fortel oss om frelsa frå fortapinga ved å tru på Jesus. Eller dei litt mindre kjente versa som kjem etterpå: "Gud sende ikkje Son sin til verda for at han skulle dømma verda, men for at verda skulle bli frelst ved han. Den som trur på han, blir ikkje dømd." (Joh 3,17-18a)

Difor trur eg ikkje vi skal vere så redd for å skape frykt. Vi må forkynne dei orda Jesus sa, og eg har endå til gode å høyre ein forkynnar snakke så tydeleg om livets to utgongar som det Jesus gjorde. Han la ikkje to fingrar i mellom, men snakka ope og direkte, og folk må nødvendigvis ha blitt litt skremte av det han sa. Likevel sa han det. Og så gjorde han noko meir: Han forkynte håpet som er tilgjengeleg for alle. For sjølv om fortapinga er ein realitet, er det ingen som MÅ komme der. Alle har sjansen til å søke tilflukt hos Jesus og bli frelste.

Dette er eit alvor vi ikkje kan tillate oss å dytte under teppet.

Nok ein spiker

2011-12-01T22:22:00.001+01:00

Endå ein grunn til å håpe at stat og kyrkje skil lag så fort som råd er: Den danske regjeringa har bestemt (!) at homofile no skal kunne bli vigde i den danske kyrkja, og no må biskopar lage rituale for slike vigslar: Biskoper skal lage homorituale (Vårt Land).

Når regjeringa, som i eit statskyrkjeland skal vere kyrkja si øvste leiing, pålegg kyrkjene lover og reglar som strir med Bibelen og den kristne etikken, er det grunn til å seie stopp: Hit, men ikkje lenger. Eg for min del meinar dette burde vore gjort for lenge sidan: Kvifor skal ei verdsleg makt styre over ei andeleg kyrkje? Kan ei regjering som består av ikkje-teologar og for det meste kyrkjeframande, kunne ta avgjerdsler som gagnar kyrkja? Og då tenkjer eg ikkje på økonomi eller tilretteleggjing i samfunnet. Der kan nok ei regjering gjere ein god jobb. Men når vi kjem til det teologiske og det etiske er vi ute på tynn is, i alle fall så lenge lovene i samfunnet på mange områder er i strid med kyrkja si lære. Dette gjeld for eksempel abortlova frå 1978, og den såkalla nye ekteskapslova som tredde i kraft for eit par år sidan, der ein tillett likekjønna "ekteskap".

Mi stemme er lita, og eg har vel bortimot null makt i denne saka (bortsett frå at eg ber for kyrkja og landet, til Han som vel kan seiast å ha mykje makt...), så eg forventar på ingen måte at desse orda i ein liten blogg skal kunne gjere nokon særleg forskjell i saka. Det er frustrerande, samtidig som eg er glad for at EG ikkje har noko særleg makt til å bestemme over ei heil kyrkje. Det ville vore eit ansvar som var for stort, og som ikkje bør ligge på nokon enkeltperson eller lita gruppering (t.d. ei regjering.) Einevelde har, gjennom historia, vist seg å ikkje vere det beste styresettet... Eg har større tru på demokrati, der dei som brukar kyrkja aktivt skulle få bestemme slike ting sjølv, og sjølvsagt at dette rådet først leste i Bibelen, og tok nokre timar i bønn til Gud før store avgjerdsler skulle takast.

I så fall ville situasjonen for den danske (og norske) kyrkja sett veldig annleis ut. Kanskje ikkje like "folkeleg" (i tydinga populistisk og "værhanerisk"), men mykje meir sann og ekte. Og mest truleg til større hjelp for dei som søkjer bibelske sanningar.

Ok, det var kanskje nok forbanning av mørket. No vil eg tenne eit lys: Den evige Gud, slik vi kan lese om han i Bibelen, endrar seg aldri, trass i våre omskiftelege meiningar og lover. Gud er i går og i dag den same, ja heilt til evig tid! Han er like nådig og kjærleg som han var i fjor og for 500 år sidan, og uansett kor vrangt ei kyrkje måtte finne på å lære, så talar Gud fortsatt sanning og nåde, og hans rike vil fortsette, trass i fråfall og bortfall. Eg trur ikkje på statskyrkja, eg trur på den levande, evige Gud!

Eselet og draumen

2011-11-29T00:40:00.001+01:00

Eg er eit esel, roleg av lynne
Eg seier verken nei eller ja
Men går der min herre vil
Og så langt har eg hatt det bra

Eg ber i natt ei last som er dyr
Ei kvinne med ein skatt i magen
Mange lange mil har vi gått
Sidan den regntunge avreisedagen

Taumane mine er holdt av herren
Som leier oss mot ein framand by
Der vi skal ende vår reise

- men i natt gir stjernene ly

Det mannen med taumane ikkje veit
Og heller ikkje kvinna på min rygg
Er at også eg ber ein skatt
I magen kvilar han heilt trygg

I natt eg drøymde ein merkeleg draum
Som ikkje vil sleppe taket
Eg såg ein konge med stripet rygg
Hans veg var bratt, men ryggen rake

Eg såg denne kongen på eselrygg
Og det var min eigen fole han rei
På vegen strøydde dei kapper og lauv
Lovorda strøymde - dei gjekk ikkje lei

Plutseleg stoppa folket å juble
I staden høyrde eg hånord og flir
Framfor meg reiste soldatar eit kors
Og folen min ser at kongsmannen lir

Vekk bleikna glansen av kappa og krona
Vekk bleikna sollysets strålar og månen
Tilbake var skuggen og mørkaste natta
Tilbake var dødspineropa og hånen

I det same vakna eg, og såg kvinna i augo
Augo var store og tårene strøymde
- For ho hadde drøymt, og begge to visste -
At det var same draumen vi drøymde

Jesu advent

2011-11-27T00:42:00.003+01:00

Maria, i din mage
Kviler frelsaren, den vesle
Han søv og ventar
Ventar på at dagen snart skal komme.

Han er som alle andre
små barn i mammas liv
Med hovudet mot jorda
Og kroppen falda saman, som ein knopp.

I magen ligg han stille
Der er trangt, og der er varmt
Snart kjem dagen, snart kjem dagen
Snart kjem kamp om mat og kos.

Snart kjem kulda, snart kjem lyset
Snart kjem gråt og snart kjem svolt
Men endå er det stille, stille
Høyrer berre hjartedunk og skvulp.

Maria, i din mage
Ventar frelsaren, den vesle
Snart kjem dagen han er venta
Og vi ventar, vi som han.

Grunnar til at eg ikkje drikk alkohol

2011-11-26T22:57:00.009+01:00

Eg har dei siste dagane, i ulike samanhengar, lest og studert historia om Jesu første under. Han er i bryllaup i Kana, og vertskapet går etterkvart tom for drikkevarer. Då ber Jesus dei (på oppfordring frå mora) om å fylle opp ein del kar med vatn, og bere dei til skjøkemeisteren. Vedkommande smakar på det som før var vatn, og kan slå fast at den beste vinen har blitt henta fram til slutt... Og det er ikkje ei flaske vin eller to vi snakkar om, det er nærare 200 liter!

Som avhaldsmann kan eg sjølvsagt distansere meg frå forteljinga, ved å svare som det heiter i vitsen: "Ja, eg veit det, men eg likar det ikkje..." Det vil eg ikkje gjere. Eg konstaterar at Jesus drakk vin, og at han til og med skaffa store mengder vin til eit bryllaup. At Gud skapar vatn om til vin er forsåvidt ikkje noko nytt: Han gjer akkurat den same operasjonen kvar einaste dag, også i dag, berre i eit mindre tempo, rundt om på vingardar ulike stadar i verda. (Sidan det er Gud som har lagt naturlovene på plass, har han sjølvsagt også lagt premissene for gjæring av druesaft...)

Då vert spørsmålet: Kva skal vi avholdsmenn då begrunne synet vårt på? Eg vil berre slå fast, før eg kjem med mine grunnar til avhald, at eg ikkje ser på det å drikke alkohol som synd. Samtidig meinar eg at enkelte måtar å drikke på er synd, for eksempel det å drikke seg frå sans og samling, så ein mistar kontroll over handlingane sine, eller endå meir: å drikke så mykje at ein vert avhengig, og øydelegg eige og andre sine liv. Det er altså konsekvensane som er syndige, ikkje det å drikke alkohol i seg sjølv.

Så over til grunnane mine, og eg vil begynne med mitt nyaste argument, som falt på plass i dag, etter å ha lese denne artikkelen i Vårt Land: "Muslimer presses til å drikke". Der er også denne artikkelen som gjer at eg følte eit behov for å skrive dette innlegget. Avisartikkelen provoserte meg, samtidig som eg ser mi eiga rolle mykje tydelegare. For det første meinar eg det er noko gale med den norske kulturen, viss minoritetar vert pressa til å drikke for å kunne kjenne seg inkluderte og integrerte. Som prinsipp meinar eg det bør vere "drikkefridom". Viss ein er ute med kollegaer for å ete, bør ein få velje sjølv om ein vil ha vatn, saft, øl, vin, brus eller jus til maten. Sjølv jobbar eg i ein institusjon der drikkepresset nok ikkje er så stort: skulen. Her er det å ikkje drikke allment akseptert (etter det eg har erfart, i alle fall!). Sjølv respekterar eg kollegaer som ynskjer å drikke øl til maten, og eg har ikkje møtt anna enn respekt for mitt standpunkt heller.

Dei gongane eg er ute saman med kollegaer, og der er andre til stade som ikkje ynskjer å drikke, kan dei i alle fall vere trygg på at eg tek same valet.

Av andre grunnar til at eg ikkje drikk, kjem det helsemessige svært høgt oppe på lista. Og då tenkjer eg ikkje først og fremst på at etanol har ein tendens til å lagre seg som feitt i kroppen. Det viktigaste er det etanolen gjer med nervecellene, der mange av reseptorane vert lamma av rusgifta. Dermed mistar ein litt om litt kontrollen over eigen kropp. Akkurat det verkar veldig lite attraktivt på meg. Som naturfaglærar går eg med jamne mellomrom også gjennom levra sin funksjon, og kva som er med og hindrar at den gjer ein god jobb. Etanolen si rolle i nedbryting av levra er kunnskap eg ikkje klarar å skyve frå meg.

Reint sosialt har eg heller aldri følt behov for alkohol. Kunstig rus er og blir kunstig, den ekte rusen vil uansett vere betre. Eg har vore velsigna med vener som eg har kunne ha det kjekt saman med, utan hjelp frå etanolen. Og det å "drikke seg til mot", har eg aldri hatt sansen for. Face your fear, seier eg berre...

Også på det samfunnsmessige planet har eg ei god grunngjeving for å ikkje drikke. Solidaritet med dei svake i samfunnet, dei som ikkje klarar å omgås alkohol utan å misbruke det. Eg ynskjer å vere ein del av ein kultur der ingen opplever drikkepress, eller opplever det som vanskeleg å vere fordi dei vert utsett for freistingar ein ikkje kan motstå. Eigne erfaringar, der eg i yngre dagar ein periode budde i same hybelkollektiv som ein alkoholmisbrukar, har også sett djupe spor i meg. Det er ei av mine største frykter at eg skal øydeleggje livet mitt på same måten.

Foreløpig er sjansane svært små for det... Eg ser ingenting lokkande i alkohol, og kan ikkje tru at eg nokon gong kjem til å gjere det heller. Jesus drakk vin, det er sant det, men det betyr ikkje at vi som kristne i dag også må gjere det. Nokon gjer det, og har kanskje gode argument for det, men personleg meinar eg det er betre utan, og at våre kristne fellesskap vert betre utan.

Sauer og geiter

2011-11-20T19:51:00.001+01:00

"Men når Menneskesonen kjem i sin herlegdom og alle englane med han, då skal han sitja på trona i sin herlegdom. Alle folkeslag skal samlast framfor han, og han skal skilja dei frå kvarandre, som ein gjetar skil sauene frå geitene, og setja sauene på si høgre side og geitene på si venstre.
Så skal kongen seia til dei på høgre sida: ‘Kom hit, de som er velsigna av Far min, og ta i arv det riket som er gjort i stand til dykk frå verda vart grunnlagd. For eg var svolten, og de gav meg mat; eg var tørst, og de gav meg drikke; eg var framand, og de tok imot meg; eg var naken, og de kledde meg; eg var sjuk, og de såg til meg; eg var i fengsel, og de vitja meg.’ Då skal dei rettferdige svara: ‘Herre, når såg vi deg svolten og gav deg mat, eller tørst og gav deg drikke? Når såg vi deg framand og tok imot deg, eller naken og kledde deg? Og når såg vi deg sjuk eller i fengsel og vitja deg?’ Men kongen skal svara dei: ‘Sanneleg, eg seier dykk: Alt de gjorde mot eit av desse minste syskena mine, det gjorde de mot meg.’
Så skal han seia til dei på venstre sida: ‘Gå bort frå meg, de som er forbanna, til den evige elden som er gjord i stand for djevelen og englane hans. For eg var svolten, men de gav meg ikkje mat; eg var tørst, men de gav meg ikkje drikke; eg var framand, men de tok ikkje imot meg; eg var naken, men de kledde meg ikkje; eg var sjuk og i fengsel, men de såg ikkje til meg.’ Då skal dei svara: ‘Herre, når såg vi deg svolten eller tørst eller framand eller naken eller sjuk eller i fengsel utan å hjelpa deg?’ Men han skal svara dei: ‘Sanneleg, eg seier dykk: Alt de ikkje gjorde mot ein av desse minste, det har de heller ikkje gjort mot meg.’ Så skal dei gå bort til evig straff, og dei rettferdige til evig liv.» (Matt 25, 31-46)

Kva er "kristent"?

2011-11-17T21:40:00.006+01:00

Eg las eit svært interessant lesarinnlegg i avisa Dagen i går. Under overskrifta "Kan "kristent" være kristent uansett?", og temaunderskrift: "Forførelser", tek skribenten opp eit forsåvidt aktuelt tema. Kan alle ting kallast "kristne", berre det er kristne som utfører handlinga? Dette spørsmålet er interessant, særleg med tanke på at vi som kristne fortsatt er syndige menneske, som vert slitt mellom det å følgje Guds vilje, og det å følgje vår eigen. Han lanserer ord som "kristenporno" og "kristenfyll", to ord eg ikkje har problem med å seie meg einig i høyres feil ut. Gud har skapt sex, og Gud har skapt vin, men misbruket og perverteringa av desse to godene, er det menneska som står for.

Skribenten reagerer også på ordet "kristen hardrock". Viss ein skal vere veldig pirkete språkleg, så er eg einig i at det vert feil. Ein mann og ei kvinne kan vere kristen, altså ein etterfølgjar av Kristus. Hardrock som musikksjanger kan på den måten ikkje vere "kristen", sidan det er meir eit abstrakt omgrep som ikkje akkurat kan følgje etter Kristus.

Viss vi derimot ser på ordet slik det er meint av dei som brukar det til dagleg, vert stoda ei anna. Når ein seier "kristen hardrock", er innhaldet på same nivå som ordet "kristne teltmøter". Eit teltmøte kan ikkje vere kristent, men det vert formidla eit bodskap om Kristus der, som menneske kan høyre og bli etterfølgjarar av Kristus. På same måten er det med "kristen musikk". Den er ikkje kristen, men formidlar eit bodskap om Kristus. Dermed kan eg som kristent menneske, lytte til musikken og lære meir om Kristus og korleis eg bør leve som menneske (Viss tekstforfattaren er bibeltru og skriv ærleg om livet og sant om Kristus, vel å merke)

Så langt las eg artikkelen utan andre innvendingar enn dei eg har skrive, og eg trur ikkje skribenten, ut frå det han skriv vidare, ville vore så veldig ueinig i meg i denne refleksjonen, i og med at han insinuerar at det faktisk finst ting av høgare kvalitet som faktisk kan kallast kristent. Likevel dett eg av på starten av andre avsnitt, der skribenten presterar å skrive: "Hard rock kommer ikke fra Gud, det må vel alle være enige i." Korleis veit han det? Og kva er det ved hardrock som gjer at det ikkje kan vere frå Gud?

Eg har ein mistanke om at svaret er enkelt: Viser og country (mine forslag) er frå Gud, fordi skribenten likar det. Hardrock og disco er ikkje frå Gud, fordi skribenten ikkje likar det. For kva er det elles som gjer ein musikksjanger meir verdifull enn ein annan?

Sjølv lyttar eg nok meir til vanleg rock enn til hardrock, sjølv om eg ikkje har nokon ting i mot å høyre ein litt hardare song innimellom. Og den hardrocken eg då høyrer på, er som regel laga av kristne menneske, som ynskjer å formidle eit bodskap om Gud gjennom musikken sin.

Spørsmålet er ikkje kva for sjanger musikken er i, spørsmålet er kva som vert formidla gjennom songen. Eg har høyrt ein del viser og temmeleg rolege songar, der innhaldet er direkte misvisande ut frå Bibelen, og slett ikkje oppbyggeleg for meg som kristen å lytte til. Og eg har høyrt viser som har gitt meg bodskap direkte frå bibelens Gud, og som har bygd meg opp som kristen. Det same gjeld med dei fleste sjangrar, med unntak av dei aller hardaste, som Metal og slikt. Og det er ikkje fordi eg trur musikkstilen i seg sjølv er av det onde, men fordi eg ikkje likar sjangeren. Det finst sikkert musikk i dei hardaste sjangrane som formidlar gode bodskap om Gud. Det er igrunn heilt sikkert, for eg har sjølv lese ein del oppbyggelege "Metallsongar".

Lesarinnlegget handla i botn og grunn om å ikkje skikke seg lik denne verda. Der er eg einig med forfattaren. Som kristne skal vi leve annleis liv, liv som harmonerar med Guds vilje. Akkurat det er knallvanskeleg, ja beint fram umogleg. Desto viktigare er det å ikkje fylle seg med det som leier vekk frå Gud, men med det som leier til Gud. På det feltet er musikken viktig for meg, og eg har lytta til så utruleg mange oppbyggelege pop-, rock-, country-, vise-, hardrock-, disco-, blues-, hiphop-, gospel-, lovsang- og jazzsongar, at eg berre fnyser av dei som meiner at enkelte musikksjangrar er av det onde.

Dessutan trudde eg eigentleg at denne debatten døydde i 1989 eller deromkring? Den burde i alle fall gjort det.

Til slutt ein song med ein svært utfordrande tekst til oss som er kristne. Og sidan dette innlegget til dels handlar om hardrock, så... (Og så vil eg gjerne høyre det viss nokon meinar at det er noko ukristeleg ved denne songen. Om du ikkje likar musikken, er det ei heilt anna sak.)

Fotavtrykk

2011-11-15T23:18:00.000+01:00

Ingenting kan skilje oss!

2011-11-15T22:50:00.000+01:00

Svarte fuglar

2011-11-14T22:24:00.005+01:00

Svarte fuglar kvesser sine klør
Klemmer til rundt hjartet mitt
Riv og slit
Om att og om att

Svarte fuglar svevar over hovudet mitt
Ventar på eit feilsteg
Ein fot utanfor stien
Som alt er merka opp

Svarte fuglar hakkar og bit
Når eg ikkje strekk til
Kvar gong eg snublar og dett
Er dei over meg
med rovdyrblikka sine

Svarte fuglar sit i skjul
Dei ventar og veit
Veit eg vil gjere feil
Veit eg vil trå skeivt
Veit at dei endå ein gong
Vil få sjansen

Viss då ikkje...
Viss då ikkje han dei fryktar mest
Får sleppe til først

"Kom til meg, alle de som slit og har tungt å bera; eg vil gje dykk kvile! Ta mitt åk på dykk og lær av meg, for eg er mild og mjuk i hjartet; så skal de finna kvile for dykkar sjel. For mitt åk er godt, og mi bør er lett." (Matt 11, 28-30)

Bakken

2011-11-12T23:55:00.005+01:00

Denne bakken er for bratt for meg
Eg klarar den ikkje
Set meg ned
Pustar
Ser tilbake på vegen eg har gått
Den er så mykje lenger enn eg trudde
Og likevel er det lenger fram
Til dit eg skal

Og det er bratt
Så uendeleg mykje brattare
Enn det såg ut som i starten

Det einaste som får meg på beina
Og gir meg ekstra krefter oppover
er frykta

Frykta for det gamle
Frykta for det eg har lagt bak meg
Som eg aldri ynskjer å sjå igjen

Men frykta er endå djupare
Eg fryktar at eg aldri klarar komme opp
Og det skremmer meg frå å stoppe

Vidare vidare vidare
Endå denne bakken er for bratt for meg

Mitt einaste håp er at nokon
Nokon
- Kven då? Kor skal hjelpa komme frå?
Nokon
Vil hjelpe meg opp

(Bilde frå scottish climbing archives)

Store sanningar med enkle middel

2011-11-09T21:30:00.002+01:00

I dag har eg vore på onsdagsklubben, og prøvde å formidle noko fornuftig til 10-åringane på gruppa mi. Ein kan hevde at når ein skal snakke til 10-åringar, bør det vere gode effektar og fart og spenning. Etter det eg har erfart, treng ein ikkje alltid det hippaste og nyaste utstyret for å kunne skape spennande historie. Det viktigaste er å setje fantasien i sving og ta i bruk det ein har!

Tema i dag var syndefallet, og dei konsekvensane ulydnaden mot Gud førte med seg. Eg fann fram ei pappøskje, som eg delte i to, og klipte ut ein trekant av ein annan pappbit. Så fann eg fram to legofigurar, som skulle vere Adam og Eva, og frå togkassa fiska eg ut nokre tre. Alt dette sette eg opp på pappøskja, og la ut litt non-stop, som skulle forestille alt det som vaks og grodde i Edens hage. Og vips, så er tablået klart!

I byrjinga er alt idyll. Gud har skapt to menneske som han kan kommunisere. Dei er ikkje robotar, dei lar seg ikkje stille inn og seie og gjere akkurat det Gud seier dei skal. Dei var skapte i Guds bilde, og Gud kunne ha fellesskap med dei. Han sette dei til å styre i verden, og gav dei beskjed om å ta godt vare på det skapte. Alt som var i hagen kunne dei ete, både det som vaks på bakken og frukta frå trea. Berre eitt tre fekk dei ikkje ete av (Treet med non-stop heilt til venstre i bildet...)

Og menneska levde det gode liv der i hagen. Ingen bekymringar, inga sorg, inga liding, inga skam. Dei var nakne, utan at dei tenkte noko vidare over det. Naturen var i harmoni, alt var godt.

Så ein dag møter Eva på ein slange i skogen (I mitt vesle tablå har ei pennehette fått rolla som slangen...)

Slangen vrir om på det Gud har sagt, og forvrenger det han har sagt. "Har Gud verkeleg sagt at de ikkje får ete av nokon tre i hagen". Det er jo slett ikkje det Gud har sagt (Og, utan at eg trakk fram det poenget for mine 10-åringar, så kan ein jo trekke ein parallell til dagens mange utsegn om at Gud seier nei til ditt og nei til datt og øydelegg gleda og moroa. Gud seier faktisk ja til det meste. Berre det som øydelegg og bryt ned seier han nei til. Dessverre er det blitt slik, i vår syndfulle verd, at det er ganske mange fristande og tilsynelatande positive ting som bryt ned, og som vi difor må seie nei til.)

Slangen lokkar og lurar, og Eva går på: Ho har lyst å få den kunnskapen som Gud sjølv har, kunnskapen om godt og vondt! Slangen har sådd så mykje tvil om Guds gode intensjonar i Evas hjerte, at ho handlar imot det einaste forbodet Gud har gitt dei. Også Adam vert lurt, og begge to får del i den kunnskapen som før var skjult for dei. Skamma og kunnskapen om det som er vondt har teke bolig i menneska, og har vore der til denne dag.

Dei oppdagar at dei er nakne, og skjuler seg i buskene. Når Gud kjem om kvelden for å ha felleskap med dei og kommunisere, finn han dei vekkgøymde.

Gud forstår med ein gong kva som har skjedd, og må felle ein knusande dom over handlingane deira. Ikkje fordi han ikkje elskar dei lenger, men fordi han er heilag og ikkje toler den synda som har snike seg inn i hjarta og sinnet deira.

Framfor Gud står dei, med skam og synd, og "kjenner lysta til det onde i sine hjarter." Dei fekk kunnskapen dei søkte, men prisen er høg:

Gud må kaste dei ut av hagen, og ut i den rå og harde verda utanfor. Der er det smerte og vondskap, pinsler og slit, sorg og knuste hjarte. Og kroppane deira går mot forfall. Synda si løn er døden, og sakte men sikkert gjekk Adam og Eva mot den endelege konsekvensen av sitt brot med Guds bod: Døden.

Eg spurte 10-åringane om dei trudde Gud då trakk på skuldrene og tenkte: "Jaja, det var dei. Kven skal eg no skape som eg kan ha fellesskap med?" Det trudde dei ikkje, dei trudde at Gud var lei seg! Ein skal aldri undervurdere tiåringar, dei kan ofte vere kloke menneske.

Gud tenkte ut ein redningsplan for dei stakkar menneska sine, som hadde såra han så djupt, men som han ikkje stoppa å elske. Sidan synda si løn er døden, ville menneska måtte dø for syndene sine. Men Gud visste om ein utveg: Viss nokon andre, nokon som sjølv er utan skuld, døydde i staden, ville menneska kunne sleppe unna den grusome straffa. Og sidan den einaste i heile universet som er komplett syndfri er Gud sjølv, måtte han sjølv fullføre planen sin.

Han kom til jorda, og døydde syndfri, men med heile verda si skuld og skam på skuldrene. Jesu død og oppstode danna ein ny veg til felleskap med Gud:

Ved å tru på Jesus, og stole på at hans død og oppstode står som ei fullkomen soning for syndene, kan menneska kommunisere med Gud att. Symbolisert med at dei no kunne gå over korset, som vart ei bru over avgrunnen mellom menneske og Gud.

Gud ynskjer ikkje at nokon menneske skal måtte ta straffa for sine brot og synder. Difor gav han oss Jesus, han er ein mogleg veg til Gud for alle menneske! Men, sidan situasjonen er som den er, så må vi også innsjå at den einaste vegen over kløfta faktisk er korset. Altså: Jesus er ikkje berre ein mogleg veg til Gud, han er den EINASTE moglege vegen til Gud.

No skal vi snart, om halvannan månad, feire at Gud sette i verk sin redningsplan, og sendte Jesus til jorda. For eit strålande bodskap vi skal få høyre då, og for ein siger Gud vann for oss! Jesus er vår store, og einaste, sjanse til å bli redda.

Grip den, du også!

Kvit

2011-11-08T22:33:00.000+01:00

Eg er ein kameleon
Har du sett
eller
Ikkje sett

Eg er kameleonen, liten og kvit
Usynleg i alle rom
Sit og glor
På alt og alle
Ein meister
Kvit, over alt
Og usynleg

Eg er kameleonen, med
Kvite krokodiller
som sym rundt i blodet
Rett under flata,
heilt stille
Der ligg dei og ventar
Og tida den går

Heilt til eg ein dag
ikkje ser

Kvite tårer, som regn
renn nedover kinnet mitt
og landar på golvet
Ein dam
så uendeleg stor og vid
Ei krokodille
kan gøyme seg vekk
i ein krok

Han kjem ikkje fram,
før alle kreftene mine tek slutt
og eg ikkje lenger orkar
halde han skjult
Då opnar han kjeften
og sluker alt
han vil.

Krig og fred og slikt

2011-11-05T23:03:00.004+01:00

Sæle dei som skaper fred,
dei skal kallast Guds born. (Matt 5, 9)

Eit lite utdrag frå søndagens tekst. Eg kunne sitert heile teksten, men det er særleg dette verset som opptek meg for tida. Det starta då eg las dette debattinnlegget i svenske Dagen: Icke-våld har teologisk grund. Innlegget festa seg i meg, og eg har tenkt på bodskapen i det den siste månaden.

For det rimer jo. Det er fornuftig. Eg veit det er rett. Ville Jesus brukt våpen? Nei. Han var sint, han var opprørt, han refsa. Men aldri om Jesus hadde teke opp eit sverd og angripe nokon. Jesus er kjærleik, og han kom til jorda for å skape fred mellom Gud og menneske. Jesus er ikkje nokon krigshissar. Alle dei som har gått til krig, og hevda at det var Gud som leia dei til det, har misbrukt Guds namn og ord til dei grader. Det er provoserande.

Og så er det meg, då. Heimevernsoldaten. Eg, som syns det var heilt greit å vere inne til førstegongsteneste, som likte å gå uniform. Eg har våpen i hus, men håpar eg aldri vil måtte bruke det til anna enn rødfis og blinkskot. Og å bruke det mot eit anna menneske trur eg at eg aldri ville klart. Eg som håpar at våpenfabrikkar går konkurs, at ingen lenger vil selje våpen til diktatur og undertrykkande statar, at leiarane i verda finn ut at det ikkje er så lurt med våpen likevel.

Kvifor er eg likevel med? Kvifor leverer eg ikkje berre våpenet inn og seier: "Eg er kristen. Eg trur ikkje Jesus vil eg skal bruke vold mot nokon, same kva. Eg kan ikkje ha dette lenger. Beklagar." Det er jo det eg har lyst til. Innimellom. Eg vert dregen mot det, men det er noko som held meg att.

Det er den gode, gamle sjølvforsvarstanken. Korleis hadde Norge vore i dag, om ikkje USA og Storbritannia hadde brukt våpen mot Nazi-Tyskland? Ville eg vore ein fri mann, som kunne sitte på kjøkkenet mitt, i same hus som ein familie eg er glad i og kunne skrive akkurat det eg meinar på internett? Ville eg kunne levd fritt som kristen? Ville eg sove godt om natta, utan å måtte frykte for borna og kona eller jobben eller framtida?

Ville eg kunne sitje på kjøkkenet mitt og berre ta imot, viss det skulle komme ein ny despot som går til krig mot Noreg? Ville eg kunne stå med hendene i lomma og seie: "Eg er kristen, eg kan ikkje forsvare landet mitt eller familien min"? Nei, eg ville ikkje det. Eg kjem ALDRI til å angripe nokon, det kan eg garantere. I alle fall så lenge eg er ved mine fulle fem. Men eg vil heller ikkje la nokon kunne øydelegge familien min utan at eg prøver å hindre det.

Difor leverer eg ikkje inn uniformen min. Og håpar, og ber, om at eg aldri vil få bruk for den.

I dag har denne songen kverna rundt i hovudet mitt, og i platespelaren: Altar of love, frå den nye plata til Downhere. Den passar godt til både mitt forvirra hovud, og til søndagens tekst.

Lay down your weapons
Lay down your violence
Lay down rebellion
Your heart of defiance

Love will ask of you more than truces
If you're willing to lose
Blessing far outweighs the loss when you lay it all
On the Altar of Love

Lay down your idols
Lay down your possessions
Lay down your shrines and
Your worldly obsessions

Love will ask of you more than treasure
When you're willing to trust
Blessing far outweighs the loss when you lay it all
You lay it all on the Altar of Love

In the holiest room
Where the curtain was torn
By the ultimate wound

Oh, the Altar of Love
Where the glory resides
For the Father and Son
And the Spirit invite

Oh, the Altar of Love
To its form we are blind
But you know when it's there
Like the sun through shut eyes

Oh, the Altar of Love
Yes, you come here to die
But you know that it's good
Cuz you come out alive

Love will ask of you more than you can give
When you're willing to live
Blessing far outweighs the loss when you lay it all
On the Altar of Love

(Tekst: Downhere. Bilde: Edel-Merete Dahl)

Bibelhistorie - på ein ny måte

2011-11-03T17:54:00.005+01:00

Kva får du viss du blandar saman tekstar av Nichole Nordeman, musikk av Bernie Herms, og songstemmene til blant anna Matthew West, Leigh Nash, Brandon Heath, Michael Tait, Lecrae, Amy Grant, Michael W. Smith, Mac Powell, Chris Tomlin, Peter Furler, Mandisa, Natalie Grant +++ ? Då får du ei spennande CD-plate som ser slik ut:

Denne plata har eg høyrt mykje på dei siste vekene, og blir berre meir og meir begeistra for kvar gong eg høyrer den. Tekstforfattar Nichole Nordeman har teke utgangspunkt i kjente bibelforteljingar, og skrive tekstar som både fortel kjende historier frå Bibelen, og samstundes klarar å gjere dei dagsaktuelle. For historia om Abraham, Moses, Josva, Job, Maria, Jesus, Paulus og alle dei andre store personlegdomane vi møter i Bibelen, er ikkje berre forteljingar frå gamle dagar. Dei er aktuelle i dag også. Gud har sjølv leia skribentane ved Den Heilage Ande, og på den måten har vi fått tekstar som vil stå til alle tider.

På denne plata kan ein høyre nokre av desse historiene frå ein litt ny synsvinkel, og det er slett ikkje nokon dårleg synsvinkel!

Som nemnt før, er plata spekkfull av store songarar. Det er verkeleg eit stjernelag som er sett saman for å fortelje bibelhistoria.

Eg har fleire favorittsongar på plata. Først og fremst vil eg nemne songen "How love wins", som er ei forteljing fortalt frå røvaren på krossen sin synsvinkel. Dette er ein song som treff meg, og rører ved kjenslene mine. Sist eg høyrde den, i bilen på veg heim frå Haugesund i dag, måtte eg felle ei tåre (av takksemd) då Steven Curtis Chapman song denne strofa:

For all my many sorrows and regrets
Nothing could compare to just this one
That in the presence of my King
I cannot fall upon my knees
I cannot carry You up to Your throne
You instead, will carry me back home

Eg kunne verkeleg kjenne røvaren si fortviling, og samstundes kjende eg ei enorm takksemd for det Jesus gav på krossen: Oppreisning og frelse til den som er så langt nede at han verken kan bestemme over sin eigen kropp eller si eiga framtid, men berre ventar på å dø for sine synder. Så stor ein Gud vi har!

Også ei strofe frå songen "When love sees you", som er Jesus sin song, treff meg kvar gong eg høyrer den:

You see the struggle
You see the shame
I see the reason I came

Guds perspektiv og mitt perspektiv er ikkje det same. Ofte dessverre, men av og til: Heldigvis! Eg ser synda og strevet i livet mitt. Eg ser alle mine svik og alle mine nederlag. Jesus ser grunnen til at han kom: For å frelse meg frå synda mi!

Av andre songar som eg likar godt, kan eg nemne Ester sin song: "Born for this", som er ein svært fengande song. Songane "Good" og "Bring us home" er også høgdepunkt frå den gammeltestamentlege historia. Paulus sin song: "Move in me" er også ein flott song.

Til slutt, kanskje den finaste julesongen eg har høyrt. Lytt til Maria si bøn:

Ein Gud som ser

2011-10-31T21:45:00.006+01:00

Det er godt å bli sett. Det er godt å vite at nokon ser meg, bryr seg om meg og passar på meg. I Salme 139 kan vi lese at Gud er ein som ser og vaktar sine born:

"Herre, du ransakar meg og du veit –

2 du veit om eg sit eller står,
på lang avstand kjenner du mine tankar.

3 Om eg går eller ligg, ser du det,
du kjenner alle mine vegar.

4 Før eg har eit ord på tunga, Herre,
kjenner du det fullt ut.

5 Bakfrå og framanfrå omgjev du meg,
du har lagt di hand på meg.

6 Det er eit under eg ikkje skjønar,
det er så høgt at eg ikkje kan fatta det." (Salme 139, 1b-6)

Samtidig er det jo litt skummelt. At Gud veit kva eg skal seie, endå før eg formulerar orda. Og veit kvar eg går, kvar eg søv og kvar eg sit. Det skumlaste av alt er likevel vers to: Han kjenner mine tankar. Alt det eg tenkjer, både vist og gale, er kjent av Gud, og han treng ikkje ein gong vere nær meg for å vite kva eg tenkjer. Ein kan begynne å sveitte av mindre.

Då er det godt å tenkje på at Gud heldigvis er ein kjærleg Gud, og han er ein Gud som veit korleis det er å vere menneske. Han har levd på jorda sjølv, og vart "prøvd i alt" (Hebr 4, 15). Han kjenner til alle freistingar, for han har sjølv vorte frista. Og sjølv om han aldri synda, så veit han kva det vil seie å bli freista av synda.

Gud kjenner meg, alle mine tankar og alle mine ord og alt det eg gjer. Det er skummelt, og samtidig veldig trygt. For viss Gud kjenner heile meg, og likevel vil ha med meg å gjere, må jo det bety at han elskar meg noko vanvittig høgt!

Viss ikkje, hadde han ikkje haldt ut med meg...

Sorg og glede

2011-10-23T23:13:00.003+02:00

Ikkje ein lyd kan høyrast
i det store rommet
Folka er stille
Alvorlege, tunge

Du er her ikkje
lenger

Over kista ser eg bildet
av han som sigra over døden
- No er de saman;

Og vi sit tilbake
med sorga

Og den djupe gleda
berre vissa om æva kan gje

Å søkje tryggleik hos Gud

2011-10-23T00:22:00.004+02:00

Men eg vert alltid verande hjå deg,
du har gripe mi høgre hand.
Du leier meg med ditt råd,
og sidan tek du meg opp i herlegdom.
Kven har eg elles i himmelen?
Når eg berre har deg,
har eg ikkje hug til noko på jorda.
Om kropp og sjel forgår,
er Gud for evig mitt berg og min del.
Sjå, dei som held seg borte frå deg,
går til grunne,
du gjer ende på alle som er utrue mot deg.
Men for meg er det godt å vera nær Gud.
Eg tek mi tilflukt til Herren.
Eg vil vitna om alle dine gjerningar. (Sal 73, 23-28)

I sommar var son min og eg på fjelltur. Enkelte stadar var det vått og sleipt, andre stadar bratt og litt skummelt å gå. Då var det godt for femåringen å kunne ta pappa i handa og få hjelp, og nokre stadar bar eg han over og sette beina hans ned att på trygg grunn. Halvvegs nede frå fjellet, i eit parti der han trengte hjelp, sa han: ”Pappa, tenk om du no var komen heilt ned, og eg fortsatt var her oppe, og måtte gå ned aleine!” Eg forstod at dette var noko han hadde tenkt litt på, og kunne roe han med eit spørsmål: ”Trur du eg ville gått frå guten min?” Nei, det trudde han ikkje. Han gjekk vidare med litt lettare steg.

Salmisten har i dagens tekst sett ord på noko som er grunnleggjande viktig for oss alle, nemleg det å bli passa på, å kunne søkje tilflukt hos nokon som er større enn ein sjølv. Gud er ein god far, ein far som vil verne og beskytte. Du har gripe mi høgre hand, seier salmisten. Gud slepp oss ikkje, han går ikkje frå oss. Vi kan søkje tilflukt hos han og stole på at han er med oss.

Tenk deg at du møter to menneske på gata, ein kristen og ein ikkje-kristen. Før du har prata med dei og blitt kjent med dei, kan du då seie kven som trur og kven som ikkje trur? Det er veldig vanskeleg, ja beint fram umogleg. Likevel er det stor forskjell på desse to.

Begge er skapte av Gud, og han er glad i dei begge. Det er i så måte ingen forskjell på dei to, dei er like elska av Gud, og like mykje som han elskar dei, ynskjer han å leie dei og verne dei. Begge to gjer feil, begge to treng tilgjeving og frelse. Begge to vert eldre, og kroppen går mot øydelegging. Kva er då forskjellen? Den eine held ei hand som aldri sviktar, ei hand som held gjennom alle feilsteg, alle nederlag, alle gleder og alle sorger. Ei hand som held tvers gjennom døden og inn i Himmelen.

Har du gripe denne handa, og funne tryggleiken i Jesu nåde?

(Bilete frå worshippingchristian.org)

Prisen for ein soldat

2011-10-18T18:47:00.007+02:00

I dag vart den israelske soldaten Gilad Shalit frigitt, etter nesten fem og eit halvt år i palestinsk fangenskap. Prisen for frigjevinga er høg, 1027 palestinske fangar vert frigitt i bytte mot Shalit sin fridom. Akkurat dette seier meg nokre viktige ting om det israelske samfunnet.

For det første fortel det kor viktige soldatane er for dei. Menneskeverdet står høgt, og samfunnet er villig til å betale mykje for å få frigitt ein av sine eigne. Samfunnet er demokratisk, og stiller opp for sine borgarar. Vi såg noko av det same under kamphandlingane på Gaza nokre år tilbake. Tapa på israelsk side var svært små, ganske enkelt fordi IDF set tryggleiken til soldatane i første rekke. Dei har ikkje råd til å miste nokon. No kan ein jo innvende at dette går ut over den andre sida i konflikta, i og med at hæren gjer alt den kan for å unngå situasjonar der eigne soldatar vert sett i fare. Likevel, viss vi ser kun på ideologien, så er det ikkje vanskeleg for meg som vestleg mann å bifalle denne tenkinga. Det er ikkje tradisjon for å ofre sine eigne soldatar i fånyttes prosjekt i den vestlege verda. Det var blant anna difor at russarane sin handlemåte på austfronten i 2. verdskrigen var så uforståeleg for angriparane. Dei sendte fram bølgje på bølgje med soldatar, og eit utruleg høgt tal unge menn vart meia ned av tyskarane sine mitraljøser. Hæren ofra soldatane sine, fordi dei hadde mange å ta av. Dei vann kampen, men til ein enorm pris.

Slik gjer vi ikkje i vesten. For det første har vi ikkje så mange soldatar, og for det andre set ein menneskeverdet til soldatane høgt. Akkurat slik vi ser skjer i Israel no, når ein er villig til å betale mykje for livet til ein soldat.

For det andre fortel det noko viktig om synet på brotsverk. For Gilad Shalit sitt vedkommande, er fangenskapet å rekne som ei rein kidnapping. Han vart ikkje teken til fange i kamp, men kidnappa medan han gjekk vaktpatrulje. Han gjekk riktignok i uniform, så på eit vis kan han reknast som krigsfange, sjølv om det då er langt ute i ei gråsone.

Dei palestinske fangane som vert frigjevne er i ein heilt annan situasjon. Dei er ikkje krigsfangar, dei er ikkje tekne til fange i uniform. Dei er fengsla som forbrytarar. Blant dei mange som vert frigjevne, finn vi massemordarar, terroristar, bakmenn til forbrytingar og valdsmenn. Fleire er arrestert og fengsla, etter rettssak og dom, for utførte terrorhandlingar, og medverknad til terror. Dei sonar i fengsel for brotsverk dei sjølve er skuld i. Altså: prisen for Shalit sin fridom er utruleg mykje større enn forholdet 1:1027. Det er ikkje så merkeleg at mange i Israel er betenkte over denne byttehandelen, som Israel så heilt tydeleg har kome svært dårleg ut av. Kidnapparane har oppnådd mykje av det dei ville, og i ein konfliktsituasjon kan det vere farleg. Kor stor er sjansen for at fleire soldatar vert kidnappa i tida framover? Det er ikkje så merkeleg at IDF set i verk nokon av dei strengaste tryggleikstiltaka i verda for å sikre sine soldatar.

For å forstå kjenslene til dei som er opprørte over byttehandelen, kan vi jo samanlikne med noko som ville sett våre eigne sinn i kok. Tenk om ein norsk soldat var teken til fange av Sverige, halden i fangenskap i 5 år og vore eit trumfkort på handa til det svenske samfunnet. Så framforhandlar regjeringa ein avtale med Sverige, og den er slik: Den norske soldaten skal få reise heim, viss Anders Breivik og om lag 1000 andre som sit inne for drap og vald vert sette fri og får flytte til Sverige. Og når dei kjem dit, vert dei mottekne og feira som folkeheltar, og får gå rundt som frie menn i gatene. Og vi i Norge veit at han og hans allierte ganske garantert kjem til å planlegge nye terroraksjonar mot norske mål...

Om lag slik er situasjonen i Israel i dag. 1027 forbrytarar får reise heim og bli mottekne som "heltar" av samfunnet sitt, medan israelske borgarar må leve med frykta for gjentekne terroraksjonar.

Prisen er altså svært høg, men Israel er villig til å betale. For så mykje er éin mann verdt for dei.

(Bileta er henta frå Vårt Land si nettavis)

Om å våge

2011-10-17T22:37:00.004+02:00

I natta høyrer eg kviskring
ei stemme
som talar
til meg
Den lokkar og ber og spør
om eg torer,
hoppa uti det ukjente skjulte
Den kviskrar så mjukt
så vakkert og stille
om eg torer
om eg vågar
ta steget og tru

Jesus - Herren

2011-10-15T21:39:00.004+02:00

I dagens bibelord var det særleg eitt ord som slo meg. Ein liten detalj, som eigentleg ikkje er vesentleg for historia som vert fortalt, og eit ord som eg kjenner godt og vanlegvis kanskje ikkje legg så mykje merke til. Nemleg ordet: "Herren".

Jesus er i synagoga og underviser, og lækjer ei sjuk kvinne på sabbaten. Som jøde var nok det å vere i synagoga på sabbaten ikkje noko uvanleg, og som rabbi er det nok heller ikkje så oppsiktsvekkjande at han underviser.

Litt meir uvanlig, og provoserande for forstandaren i synagoga, er det at han lækjer ei sjuk kvinne. På sabbaten! Kviledagen! Ingen skal jobbe på kviledagen, og det å lækje ei sjuk kvinne er ikkje noko ein berre kan komme her og gjere på sabbaten. Andre dagar er ok, men ikkje i dag!

Det var altså ein ganske sterk reaksjon på det Jesus gjorde. Då kjem det som eg særleg beit meg merke i: "Hyklarar," svara Herren. HERREN! Tenk litt gjennom det ordet, kven er det som vert omtala som Herren? Er det ikkje Gud, den allmektige, skaparen av himmel og jord? Gjennom heile Bibelen møter vi Herren. Skaparen, utfriaren, den heilage som folk kneler og bøyer hovudet for. Også Jesus vert omtala som Herren. Jesus og Gud er ein. Jesus er den eine personen i den heilage treeininga.

Så kan vi sjå på det ironiske i dagens bibelhistorie: Herren, Gud sjølv, den jødane tilber og prisar, og samlast i synagoga for å lære om og tene, står der midt blant dei. Dei får undervisning av Gud sjølv! Og Gud sjølv, skaparen, lækjer ei av dei han har skapt, og som han har ein uendeleg kjærleik til. Ei av dei Gud ynskjer å ause sin nåde og kjærleik over. Korleis reagerar dei andre? Dei vert irriterte og sinte! Dei protesterar og ynskjer det ugjort. Dei talar i mot Gud sjølv! Dei som er der for å lære om Gud, avviser dei gjerningane Herren gjer midt iblant dei. Jesus var ikkje berre ein vanleg rabbi, han viste dei Guds ekte kjærleik, og kva han ynskte at dei skulle gjere mot sine medmenneske.

Skal vi gjere godt mot våre medmennesker? Ja. Også på kviledagen? Ja, om det så medfører at ein ikkje for noko kvile sjølv i det heile!

Å ikkje gjere godt mot andre, er hykleri. Eg er ein av dei hyklarane Jesus sette på plass i synagoga den dagen. Eg er ein av dei som har så uendeleg mykje å lære av Jesu ord og hans eksempel.

Fri!

2011-10-14T09:14:00.006+02:00

I look around
Inside these four walls
And I can see this is not my home
Can you hear it now
From inside these stone walls
My heart cries out 'I’m not where I belong'

No matter what they do
My heart belongs to You

I am free
The hands that hold the world
Have set me free
He has broken every chain
So I lift my hands up
To the One who saves

Take me captive
Lock me away
But my debt
Is already paid
Take me prisoner
But I will not fear
‘Cause my Deliverer
Is already here

No matter what they do
My heart belongs to You

I am free
The hands that hold the world
Have set me free
He has broken every chain
So I lift my hands up
To the One who saves

This world can have its way
Nothing can stop Your glory
What may become of me
I’ll overcome because I am

(T: MercyMe)

Til fridom har Kristus frigjort oss. Stå difor støtt og lat ikkje nokon tvinga dykk inn att under slaveåket. (Gal 5, 1)

Endeleg!

2011-10-06T21:48:00.007+02:00

No har eg venta ganske lenge på at plata "Vice verses" skulle komme ut. Switchfoot gav ut ei utruleg bra plata for eit par år sidan ("Hello hurricane"), så eg hadde store forventningar til den nye.

Medan eg venta, kom også ei anna favorittgruppe ut med ny plate. Needtobreathe gav nyleg ut plata "The reckoning", og den har snurra rundt i bilen nokre dagar no. Og no har altså Vice verses-plata også kome, så no veit eg rett og slett ikkje kva eg skal velje å høyre på...

Kanskje eg må fusjonere platene...

Her er eit par smakebitar, slik at de veit kva eg snakkar om. Først favorittsongen min på den nye Switchfoot-cden. Songen heiter "Selling the news", og er ein ganske så direkte kritikk av enkelte sider ved amerikansk (og kanskje også vest-Europeisk?) kultur. Melodien er fengande og bodskapet er klart:

Og så favorittsongen min frå Needtobreathe si plate, "Oohs and ahhs". Denne songen er også ein kritikk av vestleg levesett, og slik eg oppfattar det, er det særleg materialismen som får gjennomgå. Eg elskar songar med bodskap!

Litterære vegvisarar

2011-10-05T21:19:00.005+02:00

Når det gjeld kristne førebilete, er det umogleg å komme utanom foreldre, besteforeldre, tantar og onklar, leirleiarar, barnelagsleiarar, forkynnarar og bibellærarar. Eg har møtt mange menneske opp gjennom dei 32 åra eg har levd til no, som har inspirert, undervist og vore gode eksempel. Også gjennom litteraturen har eg blitt kjent med ein del personar som har betydd mykje for meg, og det er dei eg vil skrive litt om no. Det har seg nemleg slik at den vegen vi går som menneske, ikkje er ein firefelts motorveg i ei rett linje rett fram. Vi vert påverka av alle vi møter, alle vi snakkar med, alle vi les om og alt vi lånar tid og energi til. Derfor er også dei personane vi brukar tid på å lese om og bøker av, med og formar oss som personar. Dette er dei personane som har vore med og forma mine verdiar, mitt menneskesyn, mine tankar om meg sjølv og mine medmenneske og mi tru på Gud:

Den første eg vil dra fram Bo Giertz, den svenske biskopen som skreiv boka Steingrunnen. Eg kjenner ikkje så mykje til Giertz sitt liv eller levnad, men boka las eg fleire gongar då eg var ung. Den har forma mykje av mi tenking rundt dette med synd og nåde, og kor fokuset i kristenlivet bør vere. Ei utruleg lærerik bok!

Ei anna bok eg las mange gongar medan eg var ung, var boka Run Baby Run, eller "Gjenglederen Nicky Cruz", som den så fengande heiter på norsk... Boka handlar nettopp om livet til Nicky Cruz, så den norske tittelen er ikkje heilt på jordet. Nicky kom ut på skråplanet allereie som liten gut, og vart etterkvart ein frykta gjenleiar i New York. Livet handla om narkotika, vald, hemn og adrenalin. Dei første gongane eg las boka, las eg den unekteleg fordi eg syns det var spennande å lese om alt det han opplevde i gjengmiljøet. Det var liksom litt tøft. Seinare, då eg var blitt litt modnare, syns eg det var mest interessant å lese den siste delen av boka. Der fortel Nicky om korleis han møtte Jesus, og fekk eit heilt nytt liv. Han vart redda ut frå den negative spiralen, og har heilt sidan då (Dette var på 70-talet) brukt livet sitt på å hjelpe ungdomar som slit, og forkynne evangeliet om Jesus.

I denne boka møter vi også pastor David Wilkerson, som var den som aldri gav opp Nicky Cruz, men var ein tålmodig og direkte kristen vegleiar. Særleg ein episode der David gav vekk skoa sine, og gjekk vekk i berre sokkelesten, gjorde eit uutsletteleg inntrykk. Denne grunnleggjande haldninga av nestekjærleik og usjølviskheit står for meg som grunntonen i det kristne livet.

Også den nederlandske forkynnaren Corrie ten Boom er ein slik trushelt som har prega meg som kristen. Hennar utrulege vilje til å tilgje nazistane som drepte så og seie heile hennar familie, og nesten henne sjølv også, i konsentrasjonsleirar, er eit godt eksempel for oss andre. Også haldninga til det å hjelpe menneske i naud, i hennar tilfelle jødar på flukt, uansett kva risiko ein set seg sjølv ut i, har prega mitt syn på korleis vi bør behandle flyktningar eller menneske som er utsatt for overtramp frå samfunnet.

Også faren til Corrie har påverka meg, men då meir på det arbeidsetiske feltet. Han var urmakar, og lærte opp Corrie til å reparere klokkene. Då sa han noko eg ikkje har gløymt sidan: Viss klokkene skal virke, må kvar minste detalj vere på plass. Det nyttar ikkje å slurve med dei delane folk ikkje ser, alt ein gjer skal ha den same kvaliteten. Uansett om det ein gjer vert lagt merke til eller ikkje, skal alt ha den same gode kvaliteten, og alt må foregå på redeleg vis!

Ein annan nederlendar som har påverka meg, er grunnleggjaren av Opne dører, Broder Andreas. Eg har lese ein del av det han har skrive, og det har endra mitt syn på både framande kulturar så vel som synet på medkristne i ulike delar av verda. Eg meinar at eg kan seie at kjærleiken min til mine medsøsken har blitt større på grunn av Broder Andreas sine beretningar frå andre delar av verda.

Når det gjeld det kristne livet, kva for haldningar som bør prege oss og kva vi kan lære av førebileta i Bibelen, har eg lært mykje av den amerikanske pastoren Charles Swindoll. Han har skrive mange bøker om dei bibelske personane, der han tek for seg, på ein grundig måte, dei ulike sidene ved trusheltane sine liv, og aktualiserar dei ved hjelp av eksempel frå notida.

Den norske forfattaren David Åleskjær har også prega trua mi, og då særleg det bildet eg har av Jesus. Gjennom boka Asfaltevangeliet klarar han å teikne eit dagsaktuelt bilde av Gud. Gjennom å få eit bilde av Jesus som ung nordmann i Oslos gater, som dreg til seg vidt forskjellige personlegdommar, og går i rette med den kulturen han er ein del av, har eg sett meir av kor radikal Jesus var i si tid, og meir av hans grunnleggjande kjærleik til alle menneske.

Den same kjærleiken til våre medmenneske har eg fått sjå meir av gjennom livet til Alan og Fay Williams også. I boka Verden i våre hjerter fortel dei om korleis organisasjonen Ungdom i Oppdrag starta opp med hjelpearbeid om bord på båten Anastasia. Alle dei problema og utfordringane dei møtte, og korleis Gud hjalp dei, ofte på veldig konkret vis, er lærerik og inspirerande lesning. Og så haldninga til menneske i naud: Gud vil at vi skal vise kjærleik og omsorg, og at vi som kristne betyr noko for dei som lir.

Til slutt vil eg nemne den kristne skeptikaren Bjørn Are Davidsen. Han har eit klarsyn utan like i møte med konspirasjonar, historielause haldningar og ubegrunna påstandar. Han har i fleire bøker gått i rette med populærlitteratur som forfalskar historia. Her kan nemnast boka "Da Vinci-koden dekodet", der han tek for seg den eine konspirasjonspåstanden etter den andre, og viser kvifor dei må vere feil.

Det er forfriskande med klartenkte menneske, som kan vurdere samtida ut frå ein skeptisk ståstad, og samtidig ha den kristne trua i botn. Han legg stadig ut gode innlegg på bloggen sin (http://dekodet.blogspot.com) Kan anbefalast!

Jessy Dixon 1938 - 2011

2011-10-04T20:32:00.004+02:00

For alle oss som set pris på gospelmusikken til Jessy Dixon, var det litt leit å høyre at han døydde forrige måndag. Det er ei stund sidan eg har lytta på han, men no måtte eg hente fram Nina sine gamle plater og høyre litt. Det er friskt, det er gladmusikk og tydeleg bodskap, det er gospel på sitt beste!

Det er kanskje litt ironisk og lytte til live-plata akkurat no, men viss ein går litt djupare enn sjølve orda, så er det plutseleg ikkje så veldig ironisk likevel. For er det ikkje nettopp det Jessy Dixon er no, live? Han trudde på ein levande frelsar, den einaste vegen til frelsa. Han sang om han, og vitna om han, og no har han omsider fått møte han ansikt til ansikt!

At han døydde er sjølvsagt leit for familien hans, og det er vemodig for oss som har hatt glede av musikken hans. Men for Jessy sjølv? Ikkje så veldig trist, trur eg. Tvert om!

Eit par godbitar frå det store repertoaret hans:

Nok ein trushelt har forlate oss. Nok ein trushelt har nådd målet.

Big Bang

2011-10-01T21:54:00.005+02:00

Big Bang - det som skjedde då Gud sa: "Bli lys"...

Og sidan ingen andre kjende eksplosjonar har ført til noko som i det heile liknar på orden og system, må Gud ha ført kvart einskild atom inn til sin rette plass, og lagt alt til rette for at universet skulle bli som det skulle bli.

Noko anna ville jo vore tvers gjennom ulogisk (I alle fall for oss som har observert dynamitt i aksjon).

Når alt var på plass, og Gud hadde ordna alle forhold slik at jorda ville vere ein god stad å bu, skapte han mennesket i sitt bildet. Han skapte dei av atoma han allereie hadde plassert på jorda (nett som han også i dag byggjer nye menneske av atoma frå jorda), og blåste livsande inn i dei til då livlause konstruksjonane.

Også menneske kan, med godt labutstyr, byggje molekyl og avanserte sambindingar, skjønt ikkje noko så avansert som eit menneske. Vi kan heller ikkje blåse livsande inn i noko som helst. Menneske kan ikkje skape liv, vi kan berre ta.

Sidan det var nett det som skjedde, mennesket stal kontrollen over det livet Gud hadde gitt dei, og gav seg over til vondskapen (altså det som var i strid med Guds vilje), måtte Gud begynne å planlegge ein ny storaksjon på jorda. Slik fekk vi Jesus, og frelsa, og Bibelen. Slik fekk vi sjansen til å bli kjende med skaparen att.

Ein dag skal Gud implodere universet, og skape ein ny himmel og ei ny jord. (Op 21,1)

Kankskje the New Big Bang?

Alternative tidsrekningar

2011-09-30T21:59:00.004+02:00

Det etiske utvalet i BBC ynskjer at tidseininga BC (Before Christ) skal erstattast av BCE (Before Common Era). Grunnen er at ei tidsrekning knytta til Jesu fødsel kan vere diskriminerande for andre religionar. (VL-artikkel: Vil fjerne Kristi fødsel fra tidsregningen)

Først vil eg berre røpe (surprise!) at eg er ueinig i denne vurderinga. Mest fordi at tidsrekninga f.Kr og e.Kr er innarbeidde einingar, som dei fleste brukar utan å absolutt tenkje så mykje på Kristus når dei vert brukt. Eg kan ikkje heilt forstå at ein muslim skulle ha problem med å skrive 2011 AD (e.Kr.). Ok, dårleg eksempel, sidan muslimar ikkje akkurat er ueinige i at Jesus har levd. Kanskje det er betre å bruke humanetikarar som eksempel. Dei trur ikkje at Jesus har levd, men ei tidseining som e.Kr. er vel ikkje problematisk for dei fleste av dei heller?

Uansett om ein tek vekk eininga bak, så er talet fortsatt 2011, og det vil fortsatt referere til Jesu fødsel. Så viss "Common Era" begynte med Jesu fødsel, så kva var det som gjorde at den nye æraen begynte nett då? Som kristen veit eg svaret på det, men det er ikkje sikkert etikkrådet til BBC klarar å forsvare talet 2011 ut frå andre meir livssynsnøytrale grunnar (bortsett frå at det no ein gong er det talet vi er vane med).

Her er nokre forslag til andre tidsrekningar, som BBC kanskje kan ta opp til vurdering...:

2011 A.D =

år 66 atW (after the War)

år 945 aSB (after Stamford Bridge)

år 14 A.D (After Diana)

Eller kanskje vi kunne gå over til den muslimske kalenderen og seie vi lever i år 1432 (etter Muhammed si utvandring frå Mekka til Medina). Sidan det også er religiøst, er det kanskje ikkje nokon god ide det heller. Uansett trur eg ikkje at eg personleg ville hatt særlege problem med å skrive 1432 e.M., eller noko i den dur. Det er ganske ubestrideleg at Muhammed reiste frå Mekka for så lenge sidan, utan at eg meiner det er ei viktig nok hending til å forandre heile tidsrekninga vår.

Skulle vi fått det heilt presis, burde vi hatt ei tidsrekning som starta ved skapinga av Jorda. Problemet er berre at det ikkje finst eit einaste menneske på jorda som veit akkurat når det skjedde, og usemja om kor langt tilbake i tid ein skal gå ville blitt altfor stor.

Kanskje det igrunn er det beste at ting får vere som dei er?

Ole, Anno Domini 2011

Den heimkomne sonen

2011-09-28T20:01:00.008+02:00

I eit blogginnlegg datert 23. sept skriv David Åleskjær under overskrifta "Frafall" denne tankjevekkande teksten:

En bortkommen sønn
vendte hjem

Men stakk etterhvert
av igjen

Det var for mange sure eldstebrødre
som ikke ville delta i festen

Denne teksten sette mange tankar i sving hos meg, og berre for ordens skuld vel eg å "nummerere tankane" eg vil dele i dette blogginnlegget. Trur det kunne blitt litt rotete elles...

1) Eg står nok i fare for å vere ein slik sur eldstebror, eller i alle fall bli oppfatta som det. Eg har fått bu i "min Fars hus" heile livet. Eg har vokst inn i den kristne trua, og den har fått vekse i meg gjennom heile oppveksten min. Likevel har eg så absolutt måtte ta mine val, eg har møtt menneske som har utfordra meg, stilt meg spørsmål og stilt spørsmål til trua mi. Eg har stått framfor vegval, og har måtte velje bevisst den vegen eg ynskjer å gå. Eg er ikkje nokon "vanekristen", ein som er kristen berre fordi han er vaksen opp i ein kristen heim og blitt fóra med kristent tankegods. Eg har teke heilt medvitne val, og valt å leggje livet mitt i Guds hender. Ganske enkelt fordi eg har erfart at det er det beste. Og fordi eg etter mykje naturfagundervisning, logisk tenking innan matematiske felt og ein god slump filosofering og lesing i bøker, har kome fram til at det Bibelen lærer om Jesus må vere sanninga. Det er ulogisk, og samtidig det mest logiske av alle tankar. Alle brikker fell på plass. I alle fall dei viktigaste... Eg har fortsatt mange spørsmål.

Og viss nokon oppfattar meg som ein sur eldstebror, beklagar eg dette. Men eg trur ikkje, eller i alle fall: Håpar ikkje, at nokon har sett slik på meg. For det er få ting som gledar meir enn når eg møter menneske som har valt å følgje Jesus. Jesus har gitt meg så utruleg mykje heilt ufortent, så kvifor skulle eg då vere misunneleg eller sur på andre som får del i den same nåden?

2) Grunnen til at nokon kanskje vil seie at eg er ein slik sur eldstebror, er kanskje på grunn av mine konservative synspunkt. Ikkje i den forstand at eg er i mot kortspel og dans eller meinar det i seg sjølv er syndig å drikke alkohol. At eg ikkje dansar så mykje har meir med kroppslege forutsetningar å gjere (...), og når eg ikkje drikk alkohol og anbefalar andre å gjere det same, har det meir å gjere med helsemessige årsaker, og hensynet til "min veike bror", som det så fint heiter. Etter å ha budd i kollektiv med ein alkoholiker og sett på kloss hald dei øydeleggjande kreftene til rusdrikken, sette det den endelege kroken på døra for indre bekjentskap med etanol. Eg har i grunn aldri vurdert å drikke heller, det har aldri frista og eg har aldri "hatt bruk for" det.

Eg er konservativ i den forstand at eg ynskjer at dei normene som Bibelen legg for korleis vi lever livet skal vere gjeldande. For eksempel har han skapt oss som mann og kvinne, og lagt det å vere skapningar av to ulike kjønn som grunn for menneskeleg eksistens. Han konstituerte også ekteskapet, som ei trygg ordning mellom ein mann og ei kvinne.

3) Trass i at eg er verdikonservativ, har eg aldri hatt noko ynskje om å vere dommar over andre menneske sine liv. Eg har først og fremst prøvd å fylgje normene sjølv, og på den måten leve slik eg trur Gud ynskjer eg skal leve. Og i same slengen som eg skriv det, kan eg jo røpe at eg slett ikkje klarar å fylgje alle dei normene eg meiner Gud har lagt for oss menneske. Eg har måtte "krype til korset", bokstaveleg tala, utruleg mange gongar. Eg handlar på tvers av Guds vilje, og hans Heilage Ande påpeikar stadig områder i livet mitt som ikkje er på linje med Guds normer. Ved korset har eg mange gongar måtte bekjenne kor kort eg ofte kjem. Og veit du kva? Gud har møtt meg med nåde kvar einaste gong!

Bøna mi er at Gud må forme meg, bearbeide viljen min og tanken min, slik at eg blir likare Han. Løftet hans er at ein dag skal eg bli heilt rein. Det vil skje når han reiser meg opp "i herlegdom", i Himmelriket. Fram til då må eg nok streve med ein ganske motstridande vilje. Og eg ynskjer å hjelpe medkristne på vegen, så godt eg kan. Hjelpe andre å etterleve Guds vilje også. For menneske som ikkje ynskjer å bli rettleia, kan det kanskje opplevast som brysamt, og kanskje eg vert oppfatta som dømmande. Eg veit ikkje. Uansett er det ikkje det eg ynskjer, altså å dømme, og eg veit utruleg godt at eg ikkje har nokon rett til det.

4) Den heimkomne sonen i Åleskjær si vesle forteljing reiser heimefrå igjen, fordi eldstebrødrene ikkje vil delta på festen. Akkurat denne "påstanden" held eg for svært usannsynleg. Kva var det som drog sonen heim att? Var det ikkje tanken om den kjærlege Faren som alltid hadde gitt han alt det gode? Då han sat i grisebingen og lengta heim, tenkte han at Faren kom til å sjå på han som ein uverdig son, og kanskje, viss han var i godlag, ville gje han jobb som tenar. Likevel var han villig til å ta sjansen, for han visste at sjølv tenarane til Faren hadde det betre enn det han hadde no. Så går han då, og møter Faren sine opne armar alt lenge før han når heim. Faren held rundt han, fører han heim og steller i stand ein gedigen velkomstfest. Sonen, som frykta det verste, opplevde det beste. Og han erfarte at Fars kjærleik var utruleg mykje større enn det store sviket han sjølv hadde gjort då han ba om å få arven, for så å sløse den vekk.

Det var nok skuffande at storebroren ikkje ville delta på festen, men eg kan ikkje forestille meg at broren si avvisande haldning er nok til å dra han vekk frå Faren sine gode armar. Javisst, han og broren har nokre rundar å gå, men eg held det som meir sannsynleg at dei finn ut av det med kvarandre enn at han reiser vekk att...

5) Sett no at broren si avvisning er nok til å setje han på andre tankar, og han ynskjer å reise heimefrå: Kva skal han gå til? Sist han reiste trudde han at han hadde fått seg mange vener, men det viste seg jo etterkvart at dei slett ikkje var vener. Dei svikta han alle som ein då pengane var vekke. Når han ikkje lenger kunne gje dei noko, var han ikkje noko å vere saman med lenger. DEN kjensla skulle ein tru sit lenge i.

Så hamna han i grisebingen, i den ytterste fornedring, og lengtar seg sjuk etter barndomsheimen. Og det han frykta mest medan han sat der og åt søppel, at faren skulle snu ryggen til og avvise han som son i huset, slo ikkje til. I staden vart han møtt med kjærleik utan nokon som helst betinging. Den svikefulle sonen vert teken i mot som om han aldri hadde gjort noko gale. DEN kjensla skulle ein tru også ville sitje i ei stund.

Viss han forlet faren, kor i all verden skal han gå? Tilbake til grisane? Eg trur han foretrekk sure brødre...

6) Til slutt ei meir direkte tolking, og med fare for å bomme på målet: Eg trur Åleskjær her siktar til konservative kristne som påpeikar og kritiserar livsførsel og haldningar hos andre kristne. Det vere seg etiske normer, teologien eller haldningar til det som på fint vert kalla "adiafora", altså ting som ikkje vert direkte omtala i Bibelen, men som gjennom århundre med kristen tenking har blitt tolka anten slik eller slik, og i varierande grad tillagt merkelappar som upassande eller ikkje forenlig med kristen livsførsel. For eksempel står det ingen stad i Bibelen at dans er synd, men enkelte retningar innan kristendommen, og då særleg pietismen, har sett på dans som noko som er uforenlig med kristen tru. Grunngjevinga ligg eigentleg meir i kulturen, der ein såg at arrangement med dans ofte var ledsaga av høgt alkoholkonsum og etterfulgt av "usedleg" oppførsel.

Mykje av slik kritikk har nok kome skeivt ut, og kanskje til og med dømmande. Det er jo beklageleg. Eg kan berre svare for meg sjølv: Eg er ueinig i enkelte av Åleskjær sine val, og forstår ikkje korleis han greier å grunngje vala ut frå Bibelen. Likevel håpar eg ikkje at det eg seier no vert oppfatta som dømmande, for det er jo ikkje dømme eg er ute etter. Eg er ingen dommar, eg er ein kristen bror. Og eg ynskjer heller ikkje å bli oppfatta som sur, for i den grad eg skulle ynskje å rettleie ein kristen bror, ville det vere ut frå eit oppriktig ynskje om å vise den rette vegen. Og eg er svært forsiktig, kanskje for forsiktig (?), med å rettleie så direkte, for korleis kan eg vite at det er eg som har funne det rette? Eg kan berre fortelje om det eg har lest i Bibelen, og dei erfaringane eg har gjort med Gud.

Så: ingen dom herifrå. Men eg går ikkje av vegen for debatt, så lenge ingen skuldar meg for å gå med uærlege hensikter. Det er mi bøn til Gud at eg aldri må gjere.

Du er unik

2011-09-28T07:28:00.002+02:00

Du er unik
Eit meisterverk
Frå Guds hand
Ingen andre er
Akkurat slik du er

Du vil alltid vere
Den einaste som er som deg

Men mange vil forme deg
Mange vil trykke deg
Inn i ein firkanta boks
Og seie:
Du er slik
og ikkje slik
Du er som oss
Men ikkje fullt så god
Og ikkje fullt så flink
Og ikkje fullt så verdifull

Men dei seier ikkje det som er sant

For du er god nok
Du er unik
Du er verdifull
Ingen kan fylle din plass

Ingen er like
Men vi er alle like
Verdifulle
Og vi passar alle perfekt inn i
Guds hand

Ville vesten - akkurat som før

2011-09-22T13:11:00.003+02:00

USA er eit merkeleg land. På den eine sida så er det ein storeksportør av kultur: Gode forfattarar, store filmar (og mindre store filmar...), flotte musikkartistar og ein og annan poet. Når eg tenkjer etter, må eg innrømme at dei fleste av mine favorittartistar er frå USA. Det er eit demokrati, og det er "mulighetenes land". Og dei fleste vest-europearar, til og med oss som er født nesten 40 år etter 2. verdskrigen, er takknemlege for den uvurderlege hjelpa USA gav i kampen mot nazismen, og støtta til gjenoppbygging av sønderskutte økonomiar og land.

Så det er ikkje ut frå forakt til landet eg skriv det neste her, det er meir som ei betraktning av noko eg ikkje heilt forstår.

For USA er jo for mange "it", draumelandet. Likevel har dei enormt mange fattige. Dei slit med høg arbeidsløyse, samstundes som millionar av rike amerikanarar lever i luksus. Dei har ikkje ein velfungerande velferdsstat, dei torer ikkje ta nok skatt av innbyggjarane sine og gjelda er på eit svimlande nivå.

I tillegg har dei ei historie prega av lovløyse ("Ville Vesten") og rasediskriminering. Slavehandelen blomstra på 1800-talet, og Jesse Owens følte seg meir diskriminert då han kom attende til USA, enn då han deltok under OL i nazi-regimet sin hovudstad Berlin. Ikkje ein gong hos nazistane måtte han bruke sideinngongen for å kome inn på hotellet, slik han måtte når han kom heim att til USA!

Likevel, trass i alle desse ufordelaktige sidene ved den amerikanske staten, er det to ting som forundrar meg meir enn noko anna:

1) At USA, som det einaste landet i FN i tillegg til Somalia, endå nektar å ratifisere barnekonvensjonen i fråsegna om menneskerettar. Kva er det for noko? USA og SOMALIA! Somalia, som deler ut våpen som premie til born i offentlege spørjekonkurransar (VL-artikkel), drep menneske som eig ein bibel og freistar å styre landet etter streng sharialovgivning.

2) Haldninga til dødsstraff. Mange statar tillet endå, i 2011, dødsstraff som straffemetode ved ekstra graverande brotsverk. Denne straffemetoden er no, heldigvis, heilt forbudt i Europa. Ikkje eit einaste europeisk land ynskjer å drepe sine forbrytarar. Europa fyljer med i tida, og har innsett det ekstremt inhumane i det å gjengjelde drap med drap. USA heng etter, saman med Kina, Saudi-Arabia og Iran. Godt selskap!

Eg er ein av dei som lot meg provosere over likvideringa av Osama bin Laden, og dag har eg igjen latt meg provosere. Denne gongen over drapet på Troy Davis, som vart dømt til døden for drapet på ein kvit politimann i 1989. Og denne dommen kom trass i svært manglande bevis, og 7 av 9 vitner har i ettertid trekt sine vitnemål tilbake! Likevel vart Davis avretta i natt. (Aftenposten-artikkel) Dette er eit enormt tilbakesteg for den amerikanske rettsstaten. Å dømme nokon utan bevis er ein forbrytelse i seg sjølv, og skulle det no vise seg at Troy Davis likevel ikkje var mordaren, er det ingen måte ein kan rette opp dommen på. Døden er endeleg og absolutt.

I same artikkel er Lawrence Brewer nemnt. Eit Ku Klux Klan-medlem som er dømt for eit mord han velvillig innrømmer å ha gjort, og som han slett ikkje angrar på. Han ville gjerne gjort det igjen. Også Brewer er henretta. Dermed er det to mordarar også i den saka, Brewer sjølv og delstaten Texas.

Også usympatiske personar som Brewer er menneske, og har vi menneske nokon rett til å leike Gud ovanfor kvarandre? Det er berre Gud som har rett til dømme over liv og død, og Guds veg, slik vi kan lese i Bibelen, er vegen til skafottet. Men det er ikkje menneska som må gå dit, han går der sjølv. Kor gjerne skulle vel ikkje Jesus heller ha blitt lagt i rep og drept med giftsprøyter, i staden for desse to mennene! Han som hatar urettferd, og ikkje toler synd. Han tek straffa sjølv, ofrar seg frivillig for dei menneska han har skapt.

Den amerikanske staten, representert ved domstolen i Texas, har no teke frå Brewer sjansen til å møte Jesus og få nåde for sine synder.

Om Davis var uskuldig eller ikkje, er det no berre Gud som veit. Og også dommarane i Georgia og Texas skal ein gong møte Gud. Korleis vil dei då forsvare drapet på to av Guds skapningar?

Ulv med hyrdestav

2011-09-19T21:36:00.002+02:00

Ein av dei bloggane som eg les fast og som gir meg inspirasjon i kristenlivet, er Victoria Vik sin blogg. Nyleg hadde ho eit blogginnlegg med tittelen "Ulv i fåreklær", som vel må seiast å vere ein svært bibelsk metafor. Å møte menneske som kallar seg kristne, men som likevel lever og lærer slik at dei fører andre vekk frå Jesus, er ikkje noko hyggeleg. Mildt sagt.

Likevel er det noko eg fryktar endå meir, nemleg ulvar i hyrdeklede.

Når leiarar i kristne kyrkjer lærer slik at det blir sådd tvil om Guds stormakt, Guds kjærleik, Guds heilagdom eller frelsa i Jesus Kristus, då er det stor fare på ferde. Det er vel ingenting som gler Djevelen meir enn når kristne leiarar sviktar kallet sitt, og begynner å lære i strid med Guds ord. Det er problematisk for slike som meg, som er overbeviste om at Jesus er Sanninga med stor S og ynskjer å leve livet etter Guds vilje. Kor problematisk må det ikkje då vere for menneske som ikkje trur (endå), eller menneske som lever i randsona mellom tru og tvil, eller ferske kristne som endå ikkje har fått så "djupe røter"?

Det står i Bibelen (Jakob 3,1) at lærarar skal få ein strengare dom. Det er eit stort ansvar som kviler på skuldrene til dei som er prestar, forkynnarar og bibellærarar. Begynner dei med vranglære, får det så mykje større og verre konsekvensar enn om ein person kallar seg kristen utan å vere det.

For oss vanlege "fotfolk" er det ein ting som er viktig: Be for våre kristne leiarar, at dei må vere audmjuke tenarar for Gud, la seg leie av Den Heilag Ande og forkynne Guds ord slik det står i Bibelen, slik at vi kan lære å leve som kristne på rett måte. Og så må vi be om at Djevelen ikkje må få innpass i kristne forsamlingar, og takke for den utruleg djuptgripande og altomfattande nåden i Jesus Kristus!

Eksynyt

2011-09-13T22:46:00.005+02:00

Eg hadde aldri, og då meinar eg ALDRI, verkeleg, trudd at eg nokon gong skulle komme til å like musikk med merkelappen "metal" klistra til anmeldingar på musikknettstader. Metallmusikk! Berre ordet gir meg litt dårlege vibbar, og eg ryggar unna. Metal er ikkje meg. Eg likar rock, javisst, og ganske mange andre ulike sjangrar. Men metal? Nei takk! Ikkje hardrock heller, for den saks skuld.

Men det var visst før. Før høyrde eg nesten berre på songar i poprock-segmentet. No har eg begynt å setje mykje meir pris på rolegare musikk. Klassiske verk (Då snakkar eg meir om klassisk som i Charles Wesley og Fanny Crosby, musikk som eg før berre høyrde på bedehuset, men som eg no plutseleg kan sitje og høyre på høyretelefonane mine...) og roleg lovsong. Balladar og viser. Fortsatt høyrer eg svært mykje på pop og rock. Og no altså ... metal?

Eg kryssa vel for såvidt ei linje då eg for halvanna år sidan høyrde Skillet, og likte musikken. Dei er noko hardare i stilen enn det eg er vant til å høyre på. Men altså, i små dosar var det kjekt å høyre!

Nyleg oppdaga eg gruppa HB frå Finland. Eller, gjenoppdaga må eg vel eigentleg seie, sidan eg har lese om dei tidlegare, og høyrt mykje positivt om dei, særleg om solide kristelege tekstar. Dei var likevel aldri noko interessante, sidan dei song på finsk... og altså spelte metal, ein sjanger eg per def ikkje er så begeistra for. No har dei gitt ut ei plate på engelsk, "The battle of God". Eg tenkte eg skulle gje dei ein sjanse, og sette på ein song. Min første tanke var noko sånn som "Metall? Dette?" Songen eg høyrde var denne:

Kanskje ikkje så rart at eg begynte å lure, eller? Dette var jo faktisk mykje rolegare enn det eg vanlegvis høyrer... Og ein flott lovsong! Så tekstmessig svarte dei då forsåvidt til forventningane.

Også dei meir ... metalliske? songane på plata har eit veldig melodisk preg. Så har eg då også funne ut at stilen vert kalla "symfonisk metal", så det er kanskje det som er forklaringa på at eg likar dei så godt? (...)

Ein favoritt så langt, er songen "Lost". Den er nok meir representativ (utan at eg her kan slå det fast, sidan dei er eit heilt nytt bekjentskap) for stilen til HB, og har ein flott tekst. Berre høyr:

Så har eg i alle fall lært meg det, at ein ikkje bør dømme ein artist ut frå kva for ein merkelapp som er festa på. Då kan ein jo kanskje gå glipp av musikk ein faktisk liker!

Ole

PS! "Eksynyt" er det finske namnet på songen "Lost"!

Å lese

2011-09-08T21:26:00.004+02:00

Du kan ikkje redde verda
BERRE
med det
Du kan heller ikkje
byggje eit land frå grunnen - eller eit hus
for den saks skuld
Du kan heller ikkje få sola
til å skine eller gjere folk glade
og sorglause
Likevel gjer det verda til ein betre stad

Litt om litt

Venleg helsing ein norsklærar med stor tru på det skrivne ord.

Gud og naturvitskapen

2011-09-06T21:42:00.004+02:00

Er Gud eit naturvitenskapleg anliggande? Ja, absolutt. I same grad som eg som skriv denne teksten er den "anliggande". Eg skriv orda, og bestemmer både rekkjefølgja på dei, korleis setningane skal sjå ut, kvar teikna skal stå og innhaldet.

Likevel kan du som lesar aldri finne meg i teksten. Du kan leite så mykje du vil, men du vil ikkje finne. Grunnen er ganske enkel: Eg er ikkje ein del av teksten! Eg er av eit heilt anna vesen enn orda i dette blogginnlegget. Eg står utanfor teksten, og ser den, som dykk, frå utsida.

Likevel veit du som lesar at eg er der. Nokon HAR verkeleg skrive desse orda. Dei har ikkje stilt seg opp av seg sjølv, og danna meiningsberande periodar. Nei, der står ein forfattar bak. Også eg kan lese teksten om att, så mange gongar eg vil. Kanskje finn eg skrivefeil, kanskje kjem eg på betre formuleringar. Uansett: Det er min tekst, eg har skrive den og ingen kan nekte for det. Ok, det går ikkje an å bevise, for same kor mykje du studerer orda, vil du som sagt aldri finne meg. Du må berre stole på det eg seier: Det er verkeleg eg, Ole, som har skrive dette. Valet er ditt, vil du tru det eller ikkje?

På same måte er det med Gud og naturen. Vi kan aldri finne Gud ved hjelp av naturvitskap, sidan Gud står utanfor naturen og er ein heilt annan type vesen enn det vi kan observere i naturen. Likevel veit vi at han er der, sidan vi ser naturen. Vi ser "Guds skrift", vi ser ordenen i naturen, lovene, det regelmessige, samspelet. Alt det som gjer at vi forstår at det er ein "forfattar" bak.

Vi kan leite til vi blir grønne, vi vil aldri kunne forklare eller finne Gud i naturen. Vi må møte han på eit anna vis. Vi må møte forfattaren av ein tekst utanfor teksten. Vi må møte Gud utanfor naturen.

På eitt sett haltar dette bildet likevel, i og med at Gud valte å bli ein del av den skapte naturen. Ordet vart menneske, kan vi lese i Bibelen. Gud vart menneske, og vi kan no møte han også på det "naturlege" planet, det som for oss er mest naturleg.

Eg kan aldri velje å bli eit ord i ein tekst. Men så er eg no heller ikkje som Gud, då.

The big surprise

2011-09-05T21:54:00.005+02:00

I følgje fleire ulike media har den kjente naturvitenskapsmannen Richard Dawkins blitt utnemnd til æresdoktor av Universitetet i Oslo. Også Vårt land slår opp saka, under overskrifta "Ingen norsk Dawkins". At ein tilsvarande vitenskapsmann ikkje er å finne i Noreg, vert forklart med andre haldningar innan dei kristne miljøa. Med andre ord: Det er kreasjonistane i USA som har "æra" av å frambringe useriøse vitenskapsmenn som Dawkins. Og no seier eg ikkje at Dawkins ikkje er dyktig eller velutdanna. Han har berre ein tendens til å snakke om ting han slett ikkje har greie på.

For eksempel klarar han ikkje å skilje mellom vitenskap og andre disiplinar. Han gjer med andre ord det vi fryktar mest blant ekstreme fundamentalistar: Å rote i hop ulike sider ved tilværet, som vitenskap, politikk, kunst, rettsvesen og religiøsitet. Rote dette saman, og komme ut med fasitsvaret med to strekar under. Ein islamist vil ut frå denne suppa ause meiningar som at Gud skal påverke og styre alle sidar av tilværet, både politikk, kunst, rettsvesen, vitenskap og sjølvsagt religiøsitet. Dawkins kjem ut på den diametralt motsatte sida: Gud kan ikkje reknast med nokon plass, fordi han ikkje finst. Og det kan Dawkins bevise, sidan han meinar Guds eksistens er eit vitenskapleg anliggande. Når Gud då ikkje kan bevisast vitenskapleg, må det bety at han ikkje eksisterer.

Er dette ei stor overrasking? Langt i frå. Det einaste overraskande her er at han vert teken seriøst.

Vidare kan vi altså lese at norske kristne ikkje har slike "ekstreme" haldningar til Bibelen, som dei vi finn i USA. Dei fleste har nok ikkje det, og dei fleste av oss les ikkje Bibelen som ei vitenskapsbok. Bibelen fortel sanninga om verda, men frå ein annan synsvinkel, og med eit anna perspektiv, enn naturvitenskapen. Mange kristne, som blant anna meg, vil difor hevde at det slett ikkje er noko konflikt mellom Gud og naturvitenskapen. Snarare tvert om: Det er Gud som har skapt naturen, og dermed lagt grunnlaget for heile naturvitenskapen! Han gav til og med dei første menneska beskjed om å leggje verda under seg. I dette les eg at Gud vil vi skal forske på verda, og prøve å forstå den. Likevel vil vi aldri kunne bevise Gud vitenskapleg. Fordi Gud er utanfor det skapte, utanfor det lovmessige som han sjølv har lagt på plass.

Så til den store overraskinga, the big surprise. Desse orda er "lagt i tastaturet" til Nina Kristensen, ansvarleg redaktør for Forskning.no: "Det er ikke sjelden vi får nyhetene om hvordan små kristne skoler eller muslimske ledere forfekter en gudsskapt verden og fornekter evolusjon. Vi opplever stadig avsløringer av kvinnesynet i enkelte kristne og muslimske miljøer – basert på tro og gamle skrifter."

Det er altså nokre små kristne skular, og muslimske leiarar, som forfektar ei gudsskapt verd? Og ikkje statskyrkja, bedehusforsamlingar, frikyrkjer og andre? Eg trur Kristensen skulle teke seg ein tur i kyrkja søndag formiddag og lytta til første del av den apostoliske trusvedkjenninga: "Eg trur på Gud Fader, den allmektige, skaparen av himmel og jord".

Sjølvsagt forfektar vi som kristne ei gudskapt verd! Det er jo eit av dei viktigaste fundamenta i vårt kristne verdsbilde. Utan ein skapande Gud, kor skulle verda elles komme frå? Oppstå av seg sjølv frå ingenting, som om det er mogleg? Nei, eg trur ikkje det.

Og kva har kvinnesynet med skaping vs evolusjon å gjere? Ei ganske useriøs avsporing. (Men sidan vi er inne på temaet: I følgje Bibelen, og den kristne læra slik den vert forkynt i kristne kyrkjer over heile verda, er kvinner like verdifulle som menn. Jesus gjekk på tvers av dei rådande kulturelle normene i si samtid, og inkluderte kvinner på lik linje med menn. Ja, han var faktisk ganske revolusjonær på det området. Og er det fortsatt. I Guds rike er det ingen forskjell på mann og kvinne. Heller ikkje Paulus meinte at kvinner skulle bli dårleg behandla (han får ofte skulda for å meine dette). Han skreiv tvert om at mennene skulle elske og ære kvinnene på same måte som Kristus elskar kyrkjelydane. Så mykje vil vi som menn aldri klare å elske kvinnene, men det er det som er idealet.)

Då var det sagt. Eg er likevel skuffa over denne usaklege avsporinga og den heilt tydelege mangelen på kunnskap om forholdet mellom teologi og vitskap.

Og så eg som stadig er inne og les på Forskning.no med stor glede og nysgjerrigheit. Det er alltid kjekt å lære nytt om verda. Den Gudskapte, fantastiske og heilt unike verda!

Det går ikkje an å bevise Gud vitskapleg. Men det går an å argumentere for Guds eksistens på eit svært seriøst grunnlag. Det er det mange som gjer.

Mitt sterkaste Gudsbevis ser du her:

Eg har for så vidt aldri tvilt på Guds eksistens. Etter å ha holdt dei nyfødte hendene til min sønn (bildet) og datter i mine, forsvann siste mulige sjanse for ein slik tvil.

Eg er glad i naturvitenskap. Eg elskar Gud. Og dei to går godt i hop!

Det måtte jo skje

2011-09-04T10:08:00.005+02:00

Omsider har regjeringa "endeleg" fjerna kontantstøtta for toåringar (VL-artikkel) Eg har venta på det i mange år, om ikkje akkurat med forventning, så i alle fall med ei rasjonell og rimeleg utført sannsynberekning.

Argument? - Fleire kvinner i arbeid, fleire innvandrarbarn får verdifull språkopplæring i barnehagen og eit meir likestilt arbeidsliv. I følge Audun Lysbakken. Ja, for så viktig er dette eine året i barnets liv, at det må for all del ikkje kastast vekk heime hos mamma og pappa. Og språk lærer det heller ikkje av å berre vere med foreldrene, så det er godt det får leike med jamnaldrande og lære skikkeleg språk.

Og eit meir likestilt arbeidsliv? Ja, mon det. Vi får i alle fall litt fleire personar ut i arbeid som eigentleg heller kunne tenkje seg å vere heime med borna sine. Hurra!

Vel vel. Som sagt, det kom ikkje som noko sjokk. Eit steg nærare den einsretta staten.

På den meir positive sida må jo nemnast at regjeringa samstundes aukar kontatstøtta for 1-åringar. Og det er positivt, for det kan medføre at fleire utset barnehagestart til toårsalderen. Her er eit heilt ekte og uironisk: Hurra!

Likevel: Hadde KrF fått bestemt, hadde kontantstøtta auka endå meir for eittåringar, pluss at toåringane hadde fått meir enn i dag, ikkje mindre. DET hadde medført større valfridom.

Eg er veldig for valfridom.

Utan at eg dermed har sagt noko om min politiske ståstad.

Beautiful

2011-09-02T22:33:00.002+02:00

To vakre songar. Ein om deg:

Og ein vakker lovsong til Gud!

Breivik - eit menneske

2011-09-01T22:27:00.002+02:00

Først ein aldri så liten takk til Paul Leer-Salvesen, for ein, som vanleg, klar tanke (VL-artikkel: Han er et menneske, ikke en djevel) Dette er eit svært viktig perspektiv, for det er då nettopp menneske som er i stand til å gjere slike vondskapsfulle ting.

Ta for eksempel ein kikk på dette bildet:

Dette er offiserar i ein tysk konsentrasjonsleir under 2. verdskrigen. Er det menneske vi ser på bildet? Ja. Det er lys levande menneske, med familie, barn, hobbyar, draumar og tankar om framtida. Det er menneske som eg og du. Viss ein stemplar dei som umenneske og monster, tek ein frå dei ansvaret for dei grusomme handlingane dei utførte i leirane. Dei er menneske, og har ansvar.

På same måte har Breivik ansvar. Han er ikkje eit udyr, han er eit menneske på lik linje med meg og deg. Difor har han også eit ansvar for dei handlingane han gjer som menneske, og dei må han svare for i den norske rettssalen.

Likevel vil eg også trekkje inn eit anna perspektiv. Det kristne menneskesynet inneber at vi er skapte av ein god Gud, men at vi også har falle i synd og latt oss forføre av djevelen og det onde. Eit menneske er ikkje anten godt eller ondt, det er begge deler. Også vi som ikkje utfører massedrap, gjer onde handlingar. Kanskje ikkje like synlege, kanskje ikkje med like grusomme konsekvensar på kort sikt, kanskje ikkje like ideologisk forvirra.

Både nazistane og Breivik utførte handlingar som var i samsvar med djevelens vilje, ikkje Guds. Dei gjekk i den onde sin teneste. Ikkje at det fråtar dei ansvaret. Vi har alle eit ansvar for våre val, og å prøve i så stor grad som overhovudet mogleg for oss menneske, å motstå det onde. Det beste våpen i så tilfelle er å ikle seg Guds nåde og kraft. Berre Jesus kan overvinne (og har allereie overvunne!) det onde. Ved å studere Guds ord, leve eit liv i bønn og under Guds leiing, vil ein kunne bli spart for å utføre slike gjerningar som dei vi har vore vitne til, både på Utøya og tidlegare i ulike diktatur og regimer.

Og då seier eg ikkje at dei som ikkje er kristne, automatisk er meir disponerte for å bli massemordarar. Langt i frå. Gud har lagt ned i oss eit samvit, sin kjærleik og omsorg, og ein hjerne med ein utruleg evne til både refleksjon, kunnskapsinnhenting og empati. Vi er så godt utstyrte frå skapinga av, at ingen, med mindre ein er sjuk, kan fråseiast ansvaret for sine eigne handlingar.

His heart was always in it

2011-09-01T21:04:00.005+02:00

Ein snart tjue år gamal song, frå plata "Tales of wonder". Whiteheart song songar med fokus på Jesus og livet som kristne i verda. Denne songen utfordrar meg: har eg hjartet med på det eg gjer? Og bankar hjartet mitt for dei same tinga som Jesu hjarte bankar for?

His heart was always in it

Crack open your bible,
Take a look at the heart of a hard working man,
See him with all the people,
See the love in his face and his hands,
Even where he was weary, his love shone in the dark, dark world of demands,
I got my good times,
I got my bad, bad times,
Up and down,
Off the ground,
Chasing my heart around,
I just don’t know what I’d do.

His heart was always in it,
His heart was always in it every day,
His heart was always in it,
His heart was always in it each step of the way.

Let’s pull in all the experts,
Pop goes the world of psychology,
We love it warm and fuzzy,
Just don’t ask anything of me,
I talk a good line,
In fact, I’m talking all the time,
Let’s debate, communicate, move me like a paperweight,
I could make Donahue.

His heart was always in it,
His heart was always in it every day,
His heart was always in it,
His heart was always in it each step of the way,
Working with a vision,
Love was his mission everyday,
‘Cause love is a decision, your heart must be in it every day.

His heart was always in it,
His heart was always in it, yeah,
Always, always, always, was always in it,
Ooh, ‘cause love is a decision,
Working with a vision of love,
Of love,
Ooh, every step of the way,
Do, do, do, do, do, do, do, do.

Eg fann dessverre ikkje songen på youtube, men det går an å høyre smakebitar her på amazon.

Å samle skattar

2011-08-30T23:03:00.004+02:00

Samla dykk ikkje skattar på jorda, der møll og makk øydelegg og tjuvar bryt seg inn og stel. Men samla dykk skattar i himmelen, der verken møll eller makk øydelegg og tjuvar ikkje bryt seg inn og stel. For der skatten din er, vil hjartet ditt òg vera. (Matt 6, 19-21)

Kva er det viktigaste i livet ditt?

Kva er dine skattar?

Kor er ditt hjarte?

Samlar du skattar på den riktige plassen?

Du veit at alt det du samlar av ting og tang på jorda, er tapt den dagen du ikkje er her lenger? Og at alt det du samlar, ein gang vil gå til grunne og bli til mold og støv att? Og at om 200 år er det svært lite sannsynleg at nokon i det heile hugsar kven du var, eller kva du gjorde?

Og at dei skattane du samlar i himmelen, varer evig? Dessutan finst det ein som aldri gløymer deg!

Love divine

2011-08-26T22:28:00.007+02:00

Charles Wesley, den engelske presten frå 1700-talet, skreiv ganske mange fine songar. Faktisk publiserte han over 6000 songar! Ganske imponerande. Av dei mest kjende og populære songane er desse:

"And Can It Be That I Should Gain?" *
"Christ the Lord Is Risen Today" *
"Christ, Whose Glory Fills the Skies" *
"Come, O Thou Traveler unknown"
"Come, Thou Long-Expected Jesus" *
"Father, I Stretch My Hands to Thee"
"Hail the Day that Sees Him Rise"
"Hark! the Herald Angels Sing"
"Jesus, Lover of My Soul" *
"Jesus, The Name High Over All" *
"Lo! He Comes with Clouds Descending"
"Love Divine, All Loves Excelling" *
"O for a Thousand Tongues to Sing" *
"Rejoice, the Lord is King" *
"Soldiers of Christ, Arise"
"Ye Servants of God"

Ein del av desse songane er å finne på den ganske nye plata "Love divine: The songs of Charles Wesley for today's generation" (Dei songane som er merka med *)

Mange kjende artistar har gitt sine bidrag til plata, og det har blitt ei vakker samling songar. Min klare favoritt, per i dag, er "Christ the Lord is risen today", framført av Aaron Keyes.

Eg fann dessverre ingen songar frå plata på youtube (men det går an å lytte til smakebitar på amazon), så då får vi heller nyte julesongen (Nei, det finst ingen upassande tidspunkt å synge julesongar! Som kristne feirar vi vel i grunn jul heile året?) "Hark! The herold angels sing". Ein nydeleg song, framført av ingen mindre enn Rebecca St. James:

Ein del av songane hans er forresten oversett til norsk. Sidan Wesley var metodist, er det naturleg nok flest av songane hans i metodistane si songbok. Men også i den meir bedehusnære songboka med det treffande namnet "Sangboka" (!) finn vi nokre av songane:

"Kjærlighet foruten like" (nr. 29)
"O Jesus Krist, jeg flyr til deg" (nr. 47)
"Å, gjev med tusen tungers røyst" (nr. 132)
"Dyp av nåde" (nr. 423)
"Jesus, du som har meg kjær" (nr. 447)
"Høyr, Guds englar kved i kor" (nr. 636)

For dei av oss som er glade i gamle, solide songtekstar i nyare musikalsk drakt, er plata "Love divine" ei super plate! Herved anbefalt.

Grave robber - Petra

2011-08-24T20:33:00.008+02:00

Dette er ein fantastisk fin song, som handlar om det å dø, og om det håpet vi har som høyrer Jesus til. Eg var på eit kurs nyleg, der kurshaldaren snakke om psykisk helse og det å ha det bra med seg sjølv. Han meinte at det å gå rundt og tenke på livet etter døden berre ville øydelegge livskvaliteten. Ein måtte leve livet her på jorda, og ha fokuset her. Og akkurat det er eg heilt einig i. Mesteparten av fokuset vårt skal rettast mot livet her og no, og på det å vere vitner for Jesus og hjelpe våre medmennesker til å få eit betre liv. Men det å ha eit himmelfokus i tillegg, det å ha eit håp for æva og ein trøystar som kan ta vekk all frykt for døden, det er på ingen måte hemmande for livsgleda. I alle fall ikkje for meg, snarare tvert om! Eg veit at Gud har eit betreliv i vente for meg ein gong, eg fryktar ikkje døden. Ein gong skal døden ikkje finnast meir! For slike som meg, som ikkje har noko til overs for døden (understatement), så er dette fokuset med på å FREMME livskvaliteten. Lytt til songen, les teksten, og takk Jesus for himmelhåpet!

Grave robber

There's a step that we all have to take alone
An appointment we have with the great unknown
Like a vapor this life is just waiting to pass
Like the flowers that fade like the withering grass
But life seems so long and death so complete
And the grave an impossible portion to cheat
But there's One who has been there and still lived to tell
There is One who has been through both heaven and hell

And the Grave will come up empty handed that day
Jesus will come and steal us away

Where is the sting tell me where is the bite
When the grave robber comes like a thief in the night
Where is the victory where is the prize
When the grave robber comes
And death finally dies

Many still mourn and many still weep
For those that they love who have fallen asleep
But we have this hope though our hearts may still ache
Just one shout from above and they all will awake
(And) in the reunion of joy we will see
Death will be swallowed in sweet victory

When the last enemy is gone from the dust will come a song
Those asleep will be awakened - not a one will be forsakened
He shall wipe away our tears - He will steal away our fears
There will be no sad tomorrow - there will be no pain or sorrow

Ordfrø

2011-08-22T22:05:00.002+02:00

Ut av munnen, med stor presisjon
Fyk ferdige kapslar av ord
Dei er som små frø
fylte med meining
og kraft
og banar seg veg fram mot målet
Dei treff det og plantar seg djupt nedi jorda.

Somme er fylte
med kjærleikens varme,
andre spreier kulde og hat
Nokre gir glede og latter og song
og nokre gir róte og sorg.

Pass på dine kapslar, pass på
dine ord
Dei fleste når fram til sitt mål

Om å gje hjartet til Jesus

2011-08-21T19:37:00.004+02:00

"Å gje hjartet sitt til Jesus" er eit ganske vanleg uttrykk, men det kan vere vanskeleg å forstå. Kva ligg eigentleg i det å gje vekk hjartet sitt? I kveld, medan eg las for Jens, kom eg over ei svært god forklaring på kva det tyder. Her er eit lite utdrag frå boka "Gud og jeg er venner" av Kari Vinje:

"-Hjertet arbeider hele dagen og hele natta så lenge vi lever, fortsatte mamma. - Det pumper blod rundt i kroppen vår, og blodet har med seg mange fine ting som kroppen trenger for å leve. Hjertet sender blod til hjernen som tenker og føttene som løper, til munnen som snakker og hendene som arbeider, til øynene og ørene og huden og magesekken og alt det som hører kroppen vår til. Hvis hjertet sluttet å arbeide, kunne ikke hjernen vår tenke lenger. Munnen kunne ikke snakke, og føttene kunne ikke løpe. Ja, vi kunne ikke puste engang, og da kunne vi ikke leve heller. Så verdifullt er hjertet vårt. Hjertet har med hele kroppen å gjøre. Derfor er det slik at når du gir Jesus hjertet ditt, da gir du ham hele deg. Du gir ham hendene og føttene og munnen og tankene, slik at han får lov å bestemme over alt sammen. - Å! sa Julie. - Og når du sier til Jesus: "Jesus, her er jeg! Nå får du hjertet mitt, og hele meg. Vær så god!" da tar han imot deg, og da er du hans."

Dette tykte eg var veldig treffande! Enkelt forklart, på ein måte som barn kan forstå. Og eg... I tillegg trur eg at det finst fleire forklaringar på dette uttrykket. Sjå for eksempel på dette sitatet frå Jesus:

"For innanfrå, frå menneskehjartet, kjem dei vonde tankane: hor, tjuveri, mord, ekteskapsbrot, eigesjuke, vondskap, svik, utukt, misunnelege auge, spott, hovmod, vitlaus ferd. All denne vondskapen kjem innanfrå og gjer mennesket ureint." (Mark 7, 21-23)

Sidan det er frå hjartet vårt alle dei vonde tankane kjem (og her trur eg hjartet er eit symbol på det indre mennesket, sjølvet, vårt bevisste eg), er dette kanskje den viktigaste delen av oss å gje til Jesus. Det er her vi har mest behov for omforming og nyskaping. Får Jesus styre hjartet/tankane våre, får han styre heile oss. Då kan det verkelege livet begynne!

Isop

2011-08-21T09:01:00.004+02:00

Isopen vert dyppa i blod
og så over karmen
Etter den ligg ei blodraud stripe
Ei stripe med soning og frelse
Isopen dryp av blod
den har utført si gjerning

Isopen vert retta mot mannen
han smakar på vinen
men vil ikkje ha
Isopen vert kasta vekk
og trakka på
Men langs kvistane
renn ei stripe med blod
Ei stripe med soning og frelse
Mannen har utført si gjerning

(2. Mos 12, 22 og Joh 19, 29)

Om Guds nåde og det å tilgje

2011-08-20T20:12:00.008+02:00

I dag har eg lyst å skrive noko om nåde og tilgjeving, men merkar at det er ein fare for at det kan bli litt rotete. Har nemleg litt mange ulike tankar og aspekt i hovudet nett no.

Grunnen til dette er to avisartiklar eg las i ettermiddag, i avisa Dagen sitt magasin "Velsignet helg". Først var det eit intervju med artisten Ole Paus. Overskrifta var "Bare tilgivelse kan drepe ondskapen". Så langt hang eg med, men eg datt litt av då han sa at vi som er kristne har ei stor oppgåve i å tilgje Anders Behring Breivik. Noko i meg reiste bust, samtidig som eg visste han hadde rett.

Grunnen til at eg reagerte med det same, er todelt. For det første er det generelt vanskeleg for oss menneske å tilgje. Ja, vi kan møte ein udåd med kjærleik og samhald, men tilgje den som gjorde ugjerninga? Mange vil nok seie at det er for vanskeleg, ja nesten umogeleg. Og mange vil nok seie at dei ikkje vil tilgje. Også hos meg var dette ein tidleg tanke.

For det andre forventar vi ofte ei unnskyldning, eit snev av anger, før vi vurderar å tilgje. Hadde Breivik sitte og grått og sagt at han aldri skulle ha gjort det han gjorde, hadde det vore hakket lettare å vurdere å tilgje.

Samtidig som det stritta i mot i meg, visste eg altså at det han sa var rett. Tilgjeving er den einaste måten å bekjempe ondskapen på. Det var med tilgjeving og nåde at Jesus vann over djevelen og alt det onde, då han døydde og stod opp att. Hans død og oppstode genererar nemleg ein uendeleg straum av nåde over oss menneske. Ei elv som aldri stoppar, men som skyl over oss kvar einaste dag. Og har vi spurt om dette? Var det vi som ba Jesus dø på korset? Var det vi som trygla om nåde? Nei, det var nok ikkje det. Visst var det vi menneske som spikra han opp på korset, men det var Gud som hadde regien. Det var Gud som bestemte seg for å dø for oss. Medan vi endå var syndarar! Han kom, ubedt, og gav oss så utruleg mykje meir enn vi nokon gong kunne funne på å be om.

Som kristne bør vi følgje Jesu eksempel. Bør? Nei, vi har eit oppdrag, eit heilagt kall: Å leve liv som ærar Jesus, og viser verda hans nåde og tilgjeving. Dermed skal vi også følgje hans programerklæring: Tilgje alle, uansett. Til og med om dei ikkje angrar eller ber om nåde. Tilgjevinga er for alle, og vi har som kristne fått den gratis. Vi har betalt null og niks for den. Difor skal vi også gje den vidare gratis.

Før eg starta skrive dette innlegget, leita eg litt på google for å finne nokre passande illustrasjonsbilder. Då kom eg blant anna over bildet til venstre. Jesus som løftar ein mann opp frå søla. Mannen verkar knust og utslått. Svak. Og Jesus held han fast i armane sine. Fast, og samtidig kjærleg. Han held han som om det er sin eigen son han løftar opp og støttar.

Dette er eit godt bilde på nåden, tenkte eg. Gud som løftar oss opp og held oss i armane sine.

Så såg eg litt nøyare på bildet, og fekk auge på det mannen held i hendene sine: ein hammar og ein nagl. Litt pussig, eigentleg. Ikkje hammaren og naglen, altså, for det symbolet er tydeleg: Denne mannen har vore med og spikra Jesus til krossen. Det som er pussig, er kleda. Dongeribukse og t-skjorte. Moderne klede. Men, tenkte eg, dei som krossfesta Jesus var då soldatar. Burde han ikkje ha uniform og meir tidsriktige klede?

Nei, han burde ikkje det. Han går med dei heilt korrekte kleda. Også vi som lever i dag var med og spikra Jesus fast til krossen. Det var våre synder og feilsteg som var årsaken til at Jesus døydde, så på ein måte kan eg seie at eg også har ein hammar og ein nagl i handa mi.

Jesus held den skuldige og svake mannen oppe. Trass i kva han har gjort. Jesus tilgir alltid trass i alt. Vi har ingenting å betale han tilbake med, vi kan berre ta i mot. Gratis.

Så er det vel slik vi også bør gjere? Ja.

Akkurat no kjennes det veldig vanskeleg å tilgje Breivik for det han gjorde, men eg veit at Ole Paus har rett. Vi må tilgje.

Morten Eikli sa i ein annan artikkel i den same avisa: "... Guds nåde er ikke noe lenger unna Anders Behring Breivik enn den er for deg og meg." Og eg veit det er sant. Elva av nåde som strøymer frå krossen, er stor nok til også å omfavne Breivik. Alt han må gjere er å ta imot.

I jakta på illustrasjonsfoto fann eg også bildet til høgre. Dokumentarfilmen om Julius Paltiel: "Tilgi - men aldri glemme".

Slik er det for oss menneske. Vi kan tilgje, men det er utruleg vanskeleg å gløyme. Og kanskje skal vi ikkje gløyme heller. For eksempel bør vi alltid hugse det som skjedde i Europa på 30- og 40-talet, og dei konsekvensane det fekk. Slik at det aldri skjer igjen. Kanskje skal vi på same måten måtte hugse det som skjedde i Oslo og på Utøya, slik at vi kan gjer alt som står i vår makt å forhindre at det skjer igjen.

Vi må tilgje. Same kor vanskeleg det er. Og så håpar eg, inderleg, at Breivik kan få innsikt i kva han eigentleg har gjort, begynne å angre og be om tilgjeving. Også han treng Guds nåde, og eg håpar han kan ta i mot denne. Same kva eit menneske har gjort, er Guds nåde stor nok.

I mellomtida må vi andre prøve så godt vi kan å tilgje, slik at vi ikkje lar ondskapen få overtaket i oss. Slik at vi ikkje vert øydelagte av bitre og vonde tankar. (For akkurat dette temaet vil eg gjerne anbefale denne bloggposten: Kraften i tilgivelsen, skrive av Victoria Vik)

Og så er eg så uendeleg uendeleg glad for at Gud ikkje er som oss; Han tilgir og ... GLØYMER!

Paulus - ein religiøs terrorist

2011-08-19T20:08:00.004+02:00

For tida fordjupar eg meg i livet til apostelen Paulus. Han er ein svært spennande person, og hadde ei stor oppgåve i oppbygginga av den kristne kyrkja. Når eg tenkjer på Paulus, tenkjer eg på apologeten og læraren, den stødige kristne, som ikkje frykta noko eller nokon, og aller minst frykta han å miste livet for trua. Han var ein bauta, ein mann med autoritet. Ein som elska Jesus og gav heile livet sitt til han.

Likevel er dette berre halve bildet, for Paulus hadde i fortid som han ikkje var særleg stolt av. Han hadde i god utdanning, kom frå ein vel ansett familie, vart rekna som ein lærd mann og hadde mykje makt. Han hadde visst mykje han kunne vere stolt av. Likevel rekna han alt for tap (Fil 3,7). Han fann noko som var endå betre: Nåden og frigjeringa i Kristus.

Det er litt interessant å sjå på det livet Paulus levde før han vart etterfølgjar av Jesus. Slik vert han skildra av Charles Swindoll i boka "Paulus - en mann preget av nåde og pågangsmot" frå 2002: "... helt til Kristi nåde la beslag på ham, bekjempet han med vold alt og alle som hadde med Veien å gjøre. Og legg merke til dette: Han gjorde det i Guds navn. Derfor er det ikke noe mer skremmende, mer ondskapsfullt enn en religiøs terrorist. Hva de gjør, rettferdiggjør de i Guds navn. Saulus var ikke noe unntak i dette. Mannen som var ulastelig etter loven, ifølge hva han selv sa, trodde blindt på at hans blodige gjerninger tjente Gud..."

Paulus, ein religiøs terrorist! Den tanken skal eg innrømme at eg aldri har tenkt før, men den passar jo utmerka. Han bygde livet sitt på Guds lov, og samstundes fengsla og drepte han menneske som trudde annleis enn han sjølv. Høyres det kjent ut? Jepp jepp.

Heldigvis snudde han om, vart omvendt. I 1 Kor. 3,11 skriv Paulus: "Ingen kan leggja ein annan grunnvol enn den som alt er lagd, Jesus Kristus". For ei forandring! Terroristen er vekke, i staden står det ein åndsfylt og brennande Jesustilhengjar tilbake, som ofra livet sitt for å kunne spreie evangeliet utover til andre menneske. Han bygde livet sitt på Jesus Kristus, og då kan ein ikkje drepe eller terrorisere. (Akkurat dette med Jesus som grunnvoll kan du høyre meir om i kyrkja på søndag, det er nemleg preiketekst denne helga!)

Eg vil anbefale alle å lese om Paulus, han er eit glitrande eksempel for oss syndarar som ynskjer å leve livet med Jesus Kristus som grunnvoll. Og eg kan jo då anbefale førnemnde bok av Charles Swindoll, sidan han skriv lett og "folkeleg", aktualiserar bibelversa og veit å få fram dei gode poenga i teksten.

Og Herren Gud skapte mannen av mold...

2011-08-18T19:55:00.006+02:00

Solsikker er utruleg vakre blomar. Eg hugsar endå dei enorme solsikkeåkrane i Austerrike, den gongen eg køyrde tog til Wien. Det er eit imponerande syn.

På altanen vår står det no ei potte med ei høg solsikke i. Vi har vatna den, gjødsla den og prøvd å stelle med den på beste vis. Vi vil den skal bli høg, så høg som mogeleg. Den er kanskje ikkje så imponerande å sjå på endå, der den står utan blome og heilt einsam. Men vi gler oss til kronblada sprett ut, og den openberrar seg i all sin prakt!

Eg stod og såg på den her i stad, den litt tjukke og lange stilken, dei store blada og tenkte på blomen som ein dag kjem til å sprette fram. Då slo det meg: Denne blomen har vakse opp av molda her, den er sett saman av atom og molekyl frå den jorda vi ein gong før sommaren putta frøet i. Vi har vatna og gjødsla litt, men elles har det heile skjedd av seg sjølv. Tilsynelatande.

Med litt kjennskap til fysikk og bl.a. Newton sine lover, veit eg at det er svært lite i naturen som skjer "av seg sjølv". Alt har ein årsak. Energien kjem frå noko, og vert overført til nye former. Atoma er konstante, men inngår i stadig nye molekyl, og dannar stadig nye organ og organismar. Skal noko flytte på seg, treng det ei kraft for å akselerere og bremse opp. Ein må dytte eller trekke. Utan at eit eller anna set aktiviteten i gang, skjer det ingenting (Og det er jo her teorien om Big Bang mistar fotfestet). Så altså, solsikka på altanen, som no er høg og fin, har ikkje vakse fram av seg sjølv. Der er ei kraft bak. Det er ei spireevne lagt ned i frøet, ei kraft som får det heile til å vekse og utvikle seg.

Eg trur denne krafta er lagt der av Gud sjølv, Gud som skapte verda og sette alt i system og la ned lover og reglar for alt som skjer i naturen. Gud skaper ting av molda i dag også, i det han lar blomar og tre vekse fram, dyr vekse og utvikle seg på grunn av næringa frå plantane, og menneske som også lever av det som veks på marka. Gud skapte dei første menneska av molda på marka, og sanneleg er det vel ikkje det som skjer den dag i dag. Av molda kjem vi, for vi et det som veks opp av marka og som Gud formar av atoma i bakken.

Og etter at livskrafta går ut av mennesket, ligg berre "skalet att". Kroppen, som i kanskje 70-80-90 år har husa eit levande og jordlaga menneske, ligg tomt tilbake. Kva er det som manglar? Jo, det er sjølve "livspusten", den som Gud pusta inn i dei første menneska, og som han pustar inn i kvart einaste nylaga menneske også i vår tid. Når eit menneske dør, trekk Gud denne livspusten tilbake, og kroppen går tilbake til jorda. Den løyser seg opp og vert til mold att.

Og etter det, etter at eg dør? Er alt over? Langt i frå! Det har berre så vidt begynt. Den udøyelege sjela mi går til Gud. Frelst av Jesu blod, inn i Himmelen, og vert ikledd ein ny og udøyeleg lekam. Der held det verkelege livet fram, det som begynte då Gud frelste meg og tilga meg all mi skuld.

Alt ein kan tenkje på ved å sjå på ei solsikke...

Grunnar til å ikkje stemme FrP

2011-08-17T20:54:00.004+02:00

Ok, vi er midt inne i ein valkamp, og eg tillet meg å vere litt meir politisk enn eg plar vere. Eg står verken på liste eller er aktivt med elles, men som borgar med stemmerett, og som absolutt har tenkt å bruke den, har eg heldigvis lov til å hive meg ut i debatten. Eg elskar demokrati!

I dag vil eg gje nokre grunnar til å ikkje stemme på FrP. Dette er jo ei noko negativ vinkling, det beste er jo helst å seie kva ein ynskjer at andre skal stemme på. Og det er kanskje heller ikkje så bra å sparke nokon som allereie ligg nede, men all den tid dei frivillig legg seg ned sjølv... så...
Les for eksempel desse sakene frå Vårt Land:

- Seks av ti FrP-veljarar meinar Hagen har rett (i at dei fleste terroristar er muslimar)
- FrP-topp ville behandle muslimer psykiatrisk og forby islam. (I all rettferds namn vil eg her nemne at dette var i 2004, og at vedkommande beklagar dette i dag)
- FrP-topp meinte regjeringa sin innvandringspolitikk var årsaka til angrepa (i oslo og på Utøya)

Viss ikkje dette er å leggje seg ned og seie "spark meg", så veit ikkje eg. Heller ikkje leiinga i partiet si handtering av beskyldningane mot partiet etter terrorangrepet var ein innertiar. Mange litt dumme og lite gjennomtenkte kommentarar.

Difor er her mi liste over kvifor EG ikkje stemmer Frp:

- Haldninga til innvandrarar.

- Ynskjet om billigare bensin (akkurat som om bensinen er dyr her i landet)

- Ynskjet om billigare mat (akkurat som om vi har dyr mat)

- Ynskjet om mindre bompengar (Det er berre rett og rimeleg å vere med å betale for gode vegar. Dei er eit fellesgode, og dei som brukar dei kan godt betale. Og ja, eg køyrer bil sjølv, og ja, eg betalar bompengar, om ikkje akkurat med glede, så i alle fall med roleg aksept av ordninga)

- Ynskjet om skattelette (Skattesystemet er det som held oppe velferdsstaten, og gjer at alle får behandling på sjukehus, kan gå på skule og får hjelp av politiet. Vi treng ikkje mindre skatt)

- Ynskjet om å redusere tilskota til kunst og kultur. Kunst er svært viktig. Kultur også.

Vel, lista kunne sikkert vore lenger, for det er svært sjeldan eg opplever at eg er einig med dei. Likevel vil eg seie at eg syns det er veldig bra at vi har FrP i politikken. Alle skal få delta og vere med og forme landet, også dei som har meiningar i denne retninga. Eg ynskjer berre at dei ikkje skal få så mange stemmer...

Neste gong eg tek opp noko politisk, skal det vere positivt vinkla. Eg lovar!

Teiknsetjing og matematikk

2011-08-16T20:27:00.004+02:00

Eg er av og til inne på ein blogg, kanskje om lag ein gong i veka (og det er ikkje så unaturleg, sidan den vert oppdatert ein gong i veka...) som heiter PostSecret. Her sender folk inn postkort med sine eigne personlege løyndomar på, og det er utruleg mange både djupe, overfladiske, triste, glade, morsomme og dumme løyndomar som vert sendt inn. Det er god mentalhygiene å lese desse postkorta, for ein kjem nært inn på andre menneske sine kjensler. Eg kjenner eg ofte blir glad av å lese (ja, ikkje alltid då, nokon kort er berre triste og vonde å lese), og ofte er det svært kreative måtar å fortelje om løyndomane på.

For nokre dagar sidan kom eg over dette kortet på bloggen si facebookside:

Kortet er skrive ved hjelp av ulike teikn, som utropsteikn, komma, punktum og så vidare. Det tok litt tid å knekke den, eg må innrømme det, for eg såg ikkje heilt mønsteret med det same. Dessutan er ikkje engelsk språk mi sterkaste side. Men når løyndomen først vart avslørt, sat eg og smilte for meg sjølv. Kortet er rett og slett genialt (Etter mi meining), og appellerar både til norsklæraren og matematikklæraren i meg.

Klarar du å løyse koden?

Spiren

2011-08-15T21:17:00.003+02:00

Sov vesle spire
Eg vatnar deg
- audmjukt
Eg ynskjer å verne deg
halde deg
trøyste deg
Håpar at du vert her
hos meg - alltid

Gro vesle spire
Veks ut av min famn
Snart dansar du stille
og sakte frå meg
Eg veit at dagen vil komme - snart
då eg ikkje lenger
kan verne om deg

Dans vesle spire
Le glad i mot livet
Vit at eg er der
og ventar på deg
med kjærleik og håp:
Du kan komme til meg - alltid

(Eit dikt eg skreiv like etter femårsdagen til son min, i ein augneblink av tidserkjenning...)

Einig med Willoch, for ein gongs skuld...

2011-08-15T08:16:00.000+02:00

Det er ikkje så ofte eg er einig i Kåre Willoch sine politiske standpunkt og vurderingar, men no har det altså skjedd! Vårt Land tek opp problematikken rundt foreldrepengar ved fødsel, og påpeikar at dei som har dårleg råd får mykje mindre foreldrepengar enn dei som allereie er rike. (Artikkel: Fattige ledes til abort) Dette fører til at det er færre med dårleg råd som føder barn, dei ventar heller til dei har stabil og god inntekt. Dermed føder kvinner barn seinare (gjennomsnittet er, i følgje artikkelen, 30,3 år) Mange ynskjer å få born rett etter endt studiar, men finn ikkje råd til dette. Politikken strir altså mot biologien, sidan kvinner føder born så seint.

I andre rekke fører denne politikken til at talet på abortar er mykje større i denne gruppa enn blant kvinner elles. Ved graviditet vurderar ein om ein har råd, og har ein ikkje det, er det klart at ein føler at ein ikkje har noko særleg val. Denne ordninga er altså ikkje berre urettferdig, den er også livsfarlig for dei ufødte borna.

Artikkelen påpeikar det absurde i at ei yrkesaktiv kvinne kan få nesten 500 000 kroner utbetalt i løpet av permisjonsåret, medan ei nyutdanna kvinne utan arbeid får utbetalt 35 263 kroner i ein eingongsstønad. Det er så stor forskjell, at ein skulle ikkje tru det var mogleg! Også barnetrygdordninga favoriserar dei rike, sidan den er like stor for alle born, og ikkje er høgare enn 970 kroner. Dei rike klarar seg godt med dette, men dei som har låg inntekt kan umogleg få endane til å møtes med 1000 kroner i månaden.

Skal det bli rettferdig, treng vi ein revisjon av alle støtteordningane for fødande. Det skal ikkje vere slik at det er så utruleg stor ulikskap på kva støtte ein får frå staten. Utgangspunktet kan vere forskjellig, nokon er rike, nokon er fattige. Nokon har arbeid, andre har ikkje. Slik er det, det må vi berre sjå i augene. Men kvifor skal staten vere med og halde oppe denne ulikskapen? For ein gongs skuld er eg altså einig med Kåre Willoch, som meinar denne ulikskapen må utjamnast (Og her er det Willoch som er inne på min banehalvdel, ikkje omvendt. Det er litt merkeleg at det er ein på den politiske høgresida som ynskjer utjamning...)

Det er utruleg dumt at mange kvinner ser på abort som den einaste utvegen. Særleg når abort skulle vore aller aller siste utveg, og berre brukt i nødsfall. Det er noko heilt feil her.

Kvifor ekte kristendom aldri kan vere halvvegs

2011-08-14T19:52:00.000+02:00

Dagens bibeltekst, Matt 7, 15-20, er alvorlege saker. Det handlar om profetar, folk som kjem med bodskap frå Gud til sine medmenneske. Og det handlar om det dei seier, om det er rett eller feil, og korleis ein kan finne ut om det dei seier er rett. Korleis finn ein dette ut? Jesus kjem med eit bilde. Han samanliknar profetane med eit frukttre. Viss treet er godt, ber det god frukt. Viss treet er dårleg, ber det dårleg frukt. Eit godt tre ber ikkje dårleg frukt, eller omvendt. Dermed kan ein "teste" dei som forkynner ved å studere "frukta". Kva er så denne frukta? Eg tenkjer, og her er det sikkert mange teologar som vil protestere, eller i alle fall kome med ei anna og betre tolking, at frukta er dei orda dei seier. Er orda i samsvar med Guds vilje, vil det seie at frukta er god. Forkynner dei falskt, er det dårleg frukt. Dermed kan ein avgjere om profetane kjem med bodskap frå Gud eller ikkje, ved å sjekke om det dei seier er i samsvar med Guds ord. Alt som vert forkynt, skal stemme overeins med Jesu ord og dei orda Gud har gitt til profetane, poetane og apostlane i Bibelen. Stemmer det ikkje overeins, er det falsk forkynning ein lytter til.

Ein forkynnar, det vere seg prest, emissær, misjonær, ungdomsleiar eller kven som helst andre som fortel og tolkar Guds ord til andre, må altså streve etter å tale i samsvar med Bibelen. Å putte delar av det som er politisk korrekt, litt av slik ein sjølv syns det burde vere og litt av det ein trur folk har lyst til å høyre inn i forkynninga, vert feil. Då kludrar ein det til, og forkynner det Paulus kallar eit falskt evangelium i Gal 1, 6-9, som er den andre preiketeksten i dag:

Det undrar meg at de så raskt vender dykk bort frå han som kalla dykk ved Kristi nåde, og til eit anna evangelium. Men det finst ikkje noko anna; det er berre nokre som forvirrar dykk og vil forvrengja Kristi evangelium. Men om vi sjølve, ja, om ein engel frå himmelen skulle forkynna dykk eit anna evangelium enn det vi forkynte dykk, forbanna vere han! Vi har sagt det før, og eg seier det på nytt: Om nokon forkynner dykk eit anna evangelium enn det som de har motteke, forbanna vere han!

Det er altså alvorlege ting det handlar om, Paulus er ikkje nådig mot den som forkynner falskt. Det er heller ikkje Jesus. (Les for eksempel Mark 9, 42, om det å føre andre til fall)

Ein som forkynner, må difor gjere alt han kan for å tale så sant og riktig han kan, og tale i samsvar med Bibelen. Kristendomen er altfor viktig til å bli skalta og valta med, etter eige forgodtbefinnande. Å ta vekk det som ikkje passar, eller legge til ting som ein helst hadde sett var der, går ikkje i hop med ekte kristendom. Og det å forkynne berre halvparten, slik at tilhøyrarene får ei kvasi-tru, med litt sant og litt falskt, er livsfarlig. Ein må gje folk valet om anten eller. Enten fullt og heilt, eller ingenting. Midt i mellom går ikkje, det er umogeleg.

"Viss kristendomen er falsk, har den ingen ting å seie. Viss den er sann, er den uendeleg viktig. Kristendomen kan ikkje vere passe viktig." (C.S. Lewis, mi oversetjing)

Er det nokon som vil seie at eit halvrote eple er god frukt?

Relativismens mjuke lenestol

2011-08-13T13:29:00.000+02:00

Kor mykje enklare alt hadde vore viss alt verkeleg var relativt! Viss det var opp til meg sjølv å avgjere kva som er rett og kva som er feil - for meg. Det hadde vore ein mykje enklare kvardag, fordi eg slapp å tenkje på andre meiningar enn mine eigne. Eg slapp å ta omsyn til kva andre meinte om eitt og hitt, for det dei meinar, får dei berre meine. Eg meinar det eg meinar, trur det eg sjølv vel å tru og slik får alle det som dei vil. Eller som dei seier det på Reverendfun:

Sjølvkonstruert tru, sjølvkonstruert liv. Ein mjuk lenestol å sitje i og sjå på verda. Alle ville hatt det heilt topp på kvar sin vesle flekk av jorda.

Eller? Kva då når mine interesser plutseleg kryssar andre sine interesser? Kva når mine meiningar gjer at andre føler seg trakka på og sett ned på? Kva når mine handlingar trakkar på andre sitt menneskeverd, trakkar på andre sine verdiar, trakkar på det andre meinar er bra?

Og kva viss det eg trur, fører til at verda blir ein mykje verre plass for andre. Og kva med lover, reglar og normer? Kan ein i det heile ha slikt viss alle fulgte sine eigne tankar?

Eg trur på det motsette av relativisme. Eg trur det finst EI allmenn sanning. Eg trur det som står i Joh 14, 6, det Jesus seier om seg sjølv: "Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Far utan gjennom meg." Eg trur på ein allmektig Gud, som er over alt og alle. I mi kristustru er det ikkje plass til relativisme. Berre EI sanning; Jesus.

Bølgjene

2011-08-11T21:51:00.000+02:00

Bølgjene viskar ut spora etter deg og meg

Slår innover sanden

og tek med seg alt som var

ut i djupet

Men før neste bølgje kjem

har nye føter laga nye spor

som så vert tekne med

Slik vil det vere

heilt til all sanden er borte.

Innvandring = islamisering?

2011-08-11T12:20:00.000+02:00

Direktør for Holocaust-senteret, Odd-Bjørn Fure, har hamna på ei liste over personar som er "for innvandring og islamisering" (VL-artikkel) For det første er det eit eller anna som skurrar veldig i hovudet mitt, når eg høyrer om slike lister over politiske motstandarar. Det får fram assosiasjonar til statar og regimer eg helst vil sleppe å ha noko med å gjere. For det andre, bemerkar Fure sjølv, er det misvisande å setje han på denne lista, sidan han slett ikkje er for islamisering.

Og det er nettopp denne linken mellom innvandring og islamisering eg reagerar aller mest på. Er det gitt at alle som er for innvandring, også er for islamisering av det norske samfunnet? Sjølv er eg i kategori med folk som er for at vi skal ta imot menneske som er i naud og gje dei ein trygg plass og bu, samstundes som eg slett ikkje ynskjer noko islamisering av landet vårt. Muslimar som kjem, skal for all del få lov til å praktisere sin religion, ha sine gudshus og treffast i fellesskap, utan at det automatisk fører til noko islamisering av samfunnet. Religionsfridomen skal gjelde også i Noreg. Det er i alle fall hyklerisk å kritisere andre statar for å ikkje ha religionsfridom, viss ein samstundes ynskjer å undertrykke muslimars rett til religionsutøving.

Eg trur dessutan, ganske bestemt, at svært mange av dei muslimane som kjem hit til landet heller ikkje ynskjer noko islamisering. Dei ynskjer fridom, ja. Dei ynskjer å kunne utøve religionen sin, ja. Men er det same som at dei ynskjer ein muslimsk stat? Har ikkje mange av dei nettopp flykta FRÅ ein muslimsk stat som undertrykkjer dei? Eg tvilar i alle fall sterkt på at mine vener frå Somalia ynskjer liknande forhold i Noreg. Då er jo heile poenget med å flykte borte vekk!

Mange islamske verdiar passar ikkje inn i det norske samfunnet, og eg trur heller ikkje at dei vil få innpass. Men muslimar bør få innpass, og dei må respekterast som likeverdige menneske på ein klode der vi har ansvar for kvarandre sitt ve og vel.

Makta i det å ikkje hemne seg

2011-08-11T09:48:00.000+02:00

"Det er menneskeleg å feile, og guddommeleg å tilgje," heiter det i ordtaket. Det å tilgje og unngå hemn, er kanskje ikkje den mest naturlege tanken for oss menneske. Når det blir gjort urett mot oss, vil vi gjerne at rettferda skal råde og det vonde bli hemna. Like fullt er dette ein farleg veg å gå, og med fornufta vår veit vi det. Dei fleste kan tenke seg til korleis det blir i eit samfunn der vald og hemn får styre, og auge må bøte for auge, heilt til ingen lenger kan sjå.

Men så er det det å ikkje la kjenslene ta overhand, og dra ein med seg ut på noko ein i etterpåklokskapens namn ikkje burde gjort.

Eit godt eksempel for oss alle, er den britiske pappaen Tariq Jahan, som mista sonen sin tidlegare i veka. Sonen vart køyrt ned av mobben i Birmingham, som var ute for å plyndre og øydeleggje. (VL-artikkel: Fant sønnen død på gata) Jahan sa dette i etterkant av tragedia: "'Eg mista sonen min. Rekk opp handa viss du ynskjer å miste dine søner. Viss ikkje, ro deg ned og gå heim." (VL-artikkel: Kostebrigaden rykker inn) For ein styrke hos ein far i sorg! Det er umogleg å vite korleis ein sjølv ville reagert i ein liknande situasjon, men denne faren viser oss i alle fall makta i det å ikkje hemne seg. Så utruleg mykje større styrke han viser, enn dei hundrevis av kriminelle bråkmakarar som har herja rundt i gatene i England den siste veka. Dei plyndrar butikkkar, og er ute etter å øydeleggje mest mogleg. Feige handlingar, som ikkje vil hjelpe dei og deira situasjon det spor. Feige handlingar, som rammar heilt andre enn dei dei er sinte på.

I staden bør vi sjå på alle dei frivillige, som i desse dagar tek opp kostane og skal rydde opp. Alle dei som no sit tilbake med øydelagte butikkar og boligar, utan at dei har gjort noko som helst for å fortene mobben sitt raseri. Og Tariq Jahan, som viser ein betre veg enn hat og vald.

What teachers make

2011-08-11T00:25:00.001+02:00

Snart begynner det nye skuleåret, og eg må omstille meg til kvardagsrytme att. Då kan det vere lurt å ta med seg rett fokus i møte med elevane, og kanskje kan den, etter mi meining, geniale poeten Taylor Mali hjelpe meg litt med det? Diktet "What teachers make" har i alle fall eit veldig godt poeng, og riktig fokus i forhold til jobben som lærar. For det er no ein gong slik at ikkje alle heilt forstår kva det verkeleg går ut på. Så her er ein måte å korrigere misoppfatningar på. Viss du ynskjer å sjå Taylor Mali framføre diktet, kan du sjå på linken nederst. Og her er nettsida hans.

What Teachers Make, or
Objection Overruled, or
If things don't work out, you can always go to law school

He says the problem with teachers is, "What's a kid going to learn

from someone who decided his best option in life was to become a teacher?"
He reminds the other dinner guests that it's true what they say about
teachers:
Those who can, do; those who can't, teach.

I decide to bite my tongue instead of his
and resist the temptation to remind the other dinner guests
that it's also true what they say about lawyers.

Because we're eating, after all, and this is polite company.

"I mean, you¹re a teacher, Taylor," he says.
"Be honest. What do you make?"

And I wish he hadn't done that
(asked me to be honest)
because, you see, I have a policy
about honesty and ass-kicking:
if you ask for it, I have to let you have it.

You want to know what I make?

I make kids work harder than they ever thought they could.
I can make a C+ feel like a Congressional medal of honor
and an A- feel like a slap in the face.
How dare you waste my time with anything less than your very best.

I make kids sit through 40 minutes of study hall
in absolute silence. No, you may not work in groups.
No, you may not ask a question.
Why won't I let you get a drink of water?
Because you're not thirsty, you're bored, that's why.

I make parents tremble in fear when I call home:
I hope I haven't called at a bad time,
I just wanted to talk to you about something Billy said today.
Billy said, "Leave the kid alone. I still cry sometimes, don't you?"
And it was the noblest act of courage I have ever seen.

I make parents see their children for who they are
and what they can be.

You want to know what I make?

I make kids wonder,
I make them question.
I make them criticize.
I make them apologize and mean it.
I make them write, write, write.
And then I make them read.
I make them spell definitely beautiful, definitely beautiful, definitely
beautiful
over and over and over again until they will never misspell
either one of those words again.
I make them show all their work in math.
And hide it on their final drafts in English.
I make them understand that if you got this (brains)
then you follow this (heart) and if someone ever tries to judge you
by what you make, you give them this (the finger).

Let me break it down for you, so you know what I say is true:
I make a goddamn difference! What about you?

Eg tek med eit dikt til av Taylor Mali, eit dikt som i seg sjølv er utruleg bra, men som her er gjort endå betre ved hjelp av typografi. Bodskapet i dette diktet er heilt utmerka, og passar godt inn på ... meg, og ... alle andre som ikkje alltid torer seie si ærlege meining og stå for det ein meinar er rett og bra. Eg prøvar å betre dette, og dette diktet er ei god hjelp i rett retning.

Sommar

2011-08-10T08:27:00.000+02:00

Når sola skin på spirande gras
Og du ligg på ryggen og
kjenner graset
kitle mot kneet og
Ser på skyene og tenkjer
at: Om du hadde hatt ein solhatt
Skulle du lagt den
over
fjeset og sukka tungt
og lenge
Og tenkt på all isen
ALL DEN ISEN!
du åt
i går
då du var på stranda
saman
med vener og bada

Då - er det sommar

Sommarfavorittar

2011-08-09T20:38:00.000+02:00

Denne sommaren har desse CD'ane rotert i CD-spelaren min. Nokon er heilt nye og kjøpt på nett (dei fleste) eller som ein handfast CD i butikk (nokre få). I tillegg har eg funne fram nokre gamle CDar som har fått ein "renessanse". Viss du skulle lure på korleis denne artisten høyrest ut, kan du trykke på min favorittsong frå kvar plate, og høyre songen på youtube.

Kirk Franklin - Hello fear (Favoritt: Today)

Ole Børud - Keep movin’ (Favoritt: Keep movin)

Brandon Heath - Leaving Eden (Favoritt: Your love)

Classic Petra - Back to the rock (Favoritt: Back to the rock)

Hawk Nelson - The light sides (Favoritt: You have what I need)

MercyMe - Coming up to breath (Favoritt: One trick pony)

O.C . Supertones - Revenge of the O.C. Supertones (Favoritt: We shall overcome)

Nicole C. Mullen - Captivated (Favoritt: I need you)

Todd Agnew - Reflection of something (Favoritt: In the middle of me)

Petra - The ultimate collection (Favoritt: More power to ya)

Peter Furler - On fire (Favoritt: Matter of faith)

Love Divine: The songs of Charles Wesley…

Dara Maclean - You got my attention (Favoritt: What love looks like)

Glenn Kaiser - You made the difference in me

Mat Kearney - Young love (Favoritt: Count on me)

Til slutt ein song som har vore på favorittlista mi lenge, og som eg kom på att då eg las denne artikkelen i Vårt Land. Ein utruleg flott song!

Dessutan er det gledeleg at Skillet kjem til Noreg i haust (Dagen-artikkel). Dei er verkeleg gode, så dei er heldige dei som får anledning til å reise på konserten! Vi andre, som ikkje kjem til å vere der, får ta til takke med opptak... Her er eit klipp frå youtube som, på dette tidspunktet, har blitt vist over 27 millionar gongar (!) Klippet seier mykje om kor god dei er. Dette er hardrock på sitt beste!