Throne - Remedy Drive

Bilder frå konsert med Remedy Drive på KRIK cup & konsert på Vikeså fredag. Og teksten til songen "Throne", som, for min del, var høgdepunktet under konserten!

come back to the safety where you belong
you prisoners of hope - return to your strongholds
the king is still - the king is still on the throne

come captives and exiles- overwhelmed
attracted by the beauty of a distant realm
where the king is still - the king is still on the throne

and we'll make our way back home
for the king is still on the throne

by these rivers in our imprisonments
we won't hang up our stringed instruments
for the king is still - the king is still on the throne

oh hasten the day - awaken the dawn
strengthened by the phrases of redemption's song
the king is still - the king is still on the throne

and we'll make our way back home
for the king is still on the throne

though we're captives here today
daughter wipe those tears away
we are prisoners of hope
we are prisoners of hope

and we'll make our way back home
for the king is still on the throne

and we'll make our way back home
for the king is still on the throne


(David Zach)

Kunnskap og slikt

For oss som har kunnskapsformidling som profesjon, kan det av og til vere nyttig å stikke fingeren i jorda og spørje: Kva er eigentleg kunnskap?

Ei sak har ofte fleire sider. Dette gjeld i særleg stor grad alt som har med historie å gjere. Den som vinn krigen, vinn også retten til å fortelje om den. Eg las ei spennande bok tidlegare i haust, "Flukten",ein fantasy-roman for ungdom. Der er handlinga lagt til eit framtidig Noreg, og styresmaktene har etablert eit samfunn der ideologien til nazistane under 2. verdskrigen skin tydeleg gjennom. Så vert det også lært på skulane at D-dagen var ein katastrofedag, der "terroristane" gjekk til angrep og dreiv tilbake "dei gode".

Vi veit også, frå den verkelege verda, at historiebøkene i Sovjetunionen ikkje fortalte om 2. verdskrigen på heilt same måten som historiebøkene i Noreg.

Det er også interessant å sjå i naturfagbøker frå 50 - 60 år tilbake. Verda blei ikkje framstilt heilt på same måten som i dag. Kunnskap er nemleg i endring. Vi lærer stadig nye ting. Nokre oppdagingar er store, som då Copernicus oppdaga at det er sola som står i sentrum, og ikkje jorda. Andre oppdagingar kan vere av mindre storleik, men er likevel med på å endre vår oppfatning av verda.

Og så finst det falsk kunnskap. Som for eksempel det "faktum" at menneske nokon gong har trudd at jorda var flat. Eller legevitskapen som lenge trudde at årelating var løysinga på mange problem.

Det er ikkje lett å seie kva kunnskap er. For kunnskap kan vere så mangt, og den er stadig i endring.

Så kjem eg over eit interessant vers i Bibelen:

Frå Herrens munn kjem visdom, kunnskap og forstand. Vi som har frekventert bedehus og kyrkjer frå før vi kunne gå sjølv, har høyrt mykje ulik forkynning ut frå Bibelen. Og ikkje all forkynning har vore prega av visdom eller forstand.

Og ein treng ikkje leite så lenge gjennom mangfaldet av kristne trussamfunn og kyrkjer før ein støter på lære og forkynning som er på kollisjonskurs med det som vert forkynt i nabokyrkja.

Det er ikkje så lett å vite kven ein skal lytte til. Eg har funne ut at det beste og klokaste ein kan gjere, er å lese tekstane sjølv. Dess meir ein les og veit om det som står i Bibelen, dess lettare er då å avsløre dei som seier ting som er på kollisjonskurs.

Og så må ein be om at ein ikkje vert lurt. For eg er overbevist om at dette verset i ordtøka seier sanninga. Frå Guds munn kjem kunnskap og forstand. Då gjeld det å lære å lytte til Guds stemme.

Ein god plass å starte, er å stille seg ved Jesu kors og lese om hans død og oppstode. Kunnskapen om nåde for syndarar og tilgjeving for all synd, er ein kunnskap som aldri i æva vil endre seg!

In my room - TFK

Denne songen traff meg rett i hjartet i dag tidleg. Eg plar alltid høyre på musikk på veg til jobb, og dei siste dagane har eg lytta mykje til den nyaste plata til Thousand Foot Krutch. Dette er eit av mine absolutt favorittband, og songen "In my room" har eg høyrt fleire gongar. Likevel var det som om eg plutseleg høyrde teksten for første gong, og verkeleg forstod kva den handla om.

Ein del dagar er akkurat som dette. Teksten i songen utgjer eigentleg ei bøn, og orda passar inn i min eigen lengt, min eigen svakhet og mitt eige ynskje om eit møte med den Heilage Gud.

Og dei gode nyhendene er: Når vi ber Gud inn i våre rom, så kjem han!


In my room - Thousand Foot Krutch

They say that You created all,
My voice must sound so small,
In between heavens walls,
But they said You knew my name

And they say that your love has no end,
And that You can heal the past,
With just one touch of Your hand,
Does it matter if I was to blame?

I've been trying to erase myself
By trying to be someone else
They say there's no hope for me
I guess this must be hell

They make me feel so empty
Their words, they cut like knives
You tell me to forgive them
But I'm not sure I'll survive
I'm not sure if this is a good time
Or even if your home
It's a long, long way from Your throne but...

Can You meet me in my room?
A place where I feel safe
Where I don't have to run away
Where I can just be me
Can You meet me in my room?
A place where I feel strong
A place where I belong
And I can call my own
I wait for You...

They say You're always there, You never leave
Even when we don't believe
And that sounds like love to me
I know I couldn't do the same

And they said that You can see my heart
Then You already know I'm falling apart
That's why I hide here in the dark
So no one has to see my pain

I've never prayed, so can we just talk?
Don't wanna put You on the spot.
But can You bring the keys to my heart
And help me find the way?

They make me feel so empty
Their words, they cut like knives
You tell me to forgive them
But I'm not sure I'll survive
I'm not sure if this is a good time
Or even if your home
It's a long, long way from Your throne but...

Can You meet me in my room?
A place where I feel safe
Where I don't have to run away
Where I can just be me
Can You meet me in my room?
A place where I feel strong
A place where I belong
And I can call my own

[2x]
Won't You meet me, meet me in my room
Where there's no one else allowed but You
I've been waiting for so long to meet You
I'll be waiting...

In my room...
Won't You meet me, won't You meet me in my room
I'm all alone, and I'll be waiting. 

Revidert statsbudsjett

Det er økonomiske brytningstider i politikken, og eg hiv meg med i karusellen. Her er mine revideringar:

1) Støtteordningar

Her går ikkje regjeringa langt nok, meiner eg. Målet er å stoppe dei late navarane, som snylter på samfunnet og ikkje gidd å ta i eit tak. Ved å redusere trygda, skal dei tvingast tilbake til arbeidslivet. Dette vert feil. Kven som helst kan klare seg på mindre trygd. Kva om dei flytter til ein mindre bolig, seier opp diverse abonnement og berre handlar mat som nærmar seg utløpsdato og sett ned i pris? Då vil mølla fortsette å snurre, og navarane klorar seg fast til dei gratis pengane. Skal vi få slutt på ondet, bør heile utbetalinga stanse. Då er dei faktisk nøydde til å jobbe, og vi får ein endeleg slutt på latskapen. Her kan staten samtidig spare utruleg mange millionar, som kan brukast på betre ting.

2) Bistand

Regjeringa vil redusere talet på land som mottek bistand. Eg applauderer, samtidig som eg ristar på hovudet. Skal bistanden bli verkeleg effektiv, og vi få skikkeleg kontroll over pengane, bør talet på land reduserast til eitt. Dette landet vil då oppleve støtta frå Noreg som eit verkeleg løft, og kontrollorgana får ein enklare jobb. Eg foreslår eit land som verkeleg strevar i motvind for tida, og som treng vår varmast omsorg: Spania. Ein positiv sideeffekt vil sjølvsagt vere at den norske solturismen vil kunne nyte godt av bistanden i andre omgang. Og det skulle berre mangle, det er då våre skattepengar.

3) Barnevern, barneombod og andre institusjonar som jobbar med barnerettar

Det siste året har regjeringa ved mange høve vist at dei eigentleg ikkje er for barnekonvensjonen i det heile. USA og Somalia har endå ikkje ratifisert den, og vi bør kanskje vurdere å trekke oss ut vi også. Då vil vi kunne sende barn ut av landet med endå betre samvit, og vi sparar mykje pengar som elles vert sløst vekk til å ta seg av dei små. Og sidan barn er barn, om dei er afghanske, svenske eller norske, vert det urettferdig med særbehandling av ei gruppe. Viss vi vel å sjå vekk frå barns rettar i det heile, vil landet spare millionar! Desse pengane kan brukast på betre ting, som for eksempel bygging av bompengefrie vegar.

4) Innvandring

Noko av pengane som vert spart i post 1 og 3, bør overførast til forebygging av innvandring. Eg foreslår at Noreg opprettar kontor ved alle flyplassar som har ruter til Noreg. Der kan ein plukke ut alle som ikkje ser norske ut, og la dei gå gjennom ein kultur- og språktest. Viss dei ikkje består, får dei heller ikkje sleppe inn på flyet. På den måten vil berre etniske nordmenn frå Noreg fly inn i vårt territorium, og heile innvandringspolitikken er løyst! (Her må vi sjølvsagt ta høgde for at ein del utlendingar vil prøve å jukse seg inn i landet, ved å ta for eksempel universitetsgrad i norsk eller ved å kle seg ut som lyshåra viking. Det vil vere viktig med effektive kontrollorgan som kan avsløre juks)

Eit tilleggsgode vil her vere at dette vil verne den norske kulturen frå negativ innverknad!

Eksempel på noko som kan byggast av dei sparte pengane

5) Stipend

Her er det millionar å spare! Kvifor redusere stipendet for nokon? Kvifor ikkje ta vekk heile stipendordninga! Då er det berre dei som verkeleg vil ta utdanning som kjem til å gjere det, og det er då også det beste. Meir motiverte elevar ved vidaregåande skular og høgare utdanning, og dei andre vil komme seg raskare ut i lågtlønna arbeid. Dei vil då kunne fylle dei arbeidsplassane som vert ståande ledig når innvandringa vert redusert. To fluger i ein smekk!

6) Pressestøtte

Staten bør ikkje binde avisene og gjere dei avhengige. Ved å kutte statstøtta heilt, vil avisene bli verkeleg uavhengige, og vi vil få ei reell fri presse i Noreg. Dette vil sjølvsagt få konsekvensar for enkelte aviser i starten, men på sikt vil det auke mangfaldet og folket vil få dei meiningane dei betalar for. Det viser ALL forsking!

7) Kultur

Dette bør bli ein salderingspost. Kultur er som kjent det vi held på med, som vi strengt tatt ikkje er nøydde til. Og kvifor skal staten betale folk for å spele fele, viss det er så få som vil høyre på at det ikkje går rundt likevel? Viss vi fjernar støtten til kultur, kan vi redusere skattenivået. Dei ekstra pengane kan folk bruke til å betale for den kulturen dei vil ha, og all overflødig kultur bli sjalta vekk. Det er viktig at dette vert sett i samband med punkt 4 - vi vil ikkje at unorsk kultur skal blomstre opp.

8) Landbruk

Løysinga her er rimeleg enkel: Ved å lage til ei lisensordning, der berre ein bonde i kvar kommune vil få lisens til å drive gard, vil vi tvinge fram ei samanslåing av alle dei små og lite effektive gårdsbruka til færre, store og meir funksjonelle gardsbruk. Dette vil gje billigare og betre mat i butikkane. Samtidig får ein frigitt mykje areal som kan brukast til boligbygging!

Eg reknar med at revideringane mine kjem med i det endelege statsbudsjettet. Hugs: Ein kan alltid bli endå blåblåare!

Golgataperspektivet

Eg har vore på bibelcamp, sommarens store høgdepunkt. Teltferie og avslapping, kombinert med solid undervisning og godt fellesskap. Betre innputt er det vanskeleg å få!

Det viktigaste eg sit att med i år, er eit fornya golgataperspektiv. Det var særleg éin bibeltime som sette djupe spor hos meg. Roald Evensen hadde to bibeltimar, der han snakka om Golgata. Det er ingen som veit heilt sikkert kor Golgata låg, bortsett frå at det er utanfor bymurane i det gamle Jerusalem. Gjennom forklaring av ord og omgrep, og ved hjelp av kunnskap om jødisk religion og kultur, plasserte Evensen Golgata i løpet av den første bibeltimen på Oljeberget. Det var torsdag, og ei heilt ok undervisningsøkt.

Så kom fredagen, og undervisninga fortsette. Og det var denne timen som gjorde mest inntrykk. Fokus var no på dei gamle offerskikkane til jødane, og samanhengen med Jesu offer. Eg klarar dessverre ikkje å gjengje så mykje av undervisninga her, men eg har no fått eit nytt indre bilde av Jesu korsfesting: På toppen av Oljeberget, Jerusalems høgaste punkt, der han hadde fri sikt mot inngangen til det enorme tempelet som på den tida stod på Moriafjellet, der Klippemoskeen står i dag.

Endå meir enn dette, sit eg att med ein setning han sa i løpet av timen: All kristen undervisning og forkynning må foregå på Golgata! Ikkje slik å forstå at ein skal stå der reint fysisk, men når ein les i Bibelen og forkynner, må ein "stå på Golgata", sjå alt i perspektiv av Jesu offer. Først då får bibeltekstane meining, og trua eit innhald.

Utan Golgata, og Jesu offer på korset, er resten av kristendomen meiningslaus og utan håp. Utan Golgata, står vi att med ingenting.

Og omvendt: Under Jesu kors vert alle historiene i GT og NT sydd saman, får perspektiv og meining, og vi får eit håp vi kan kvile i!

Dette Golgataperspektivet kjem eg til å ta med meg vidare, både når eg sjølv held andakt, og når eg les i bibelen eller lyttar til forkynning. Alt må målast opp mot det som skjedde der, på korset.

Vidare kjem eg også til å ta med meg eit sitat frå ein av Audun Hjellvik sine bibeltimar, der han snakka om å lese i bibelen: "Har du ete deg svolten, eller svolte deg mett?" Det å lese og høyre forkynning, gjer at appetitten på Guds ord aukar. Dess meir eg lærer, dess meir ynskjer eg å lære.

Den dagen eg er mett, den dagen eg tenkjer at eg kan det som handlar om Jesus, eg kan det som står i Bibelen, eg veit korleis alt det der er... så kvifor skal eg lese meir... Den dagen står eg ovanfor ei andeleg svoltkatastrofe!

Så to ting sit att etter bibelcampen 2014: Golgataperspektivet, og viktigheten av å ete rikeleg frå Guds ord, så den andelege svolten og lengten aukar!

Vekstsesong

I Noreg begynner vekstsesongen når temperaturen passerer 5 varmegrader. Då startar fotosyntesen og alle prosessane som skal til for at plantane skal produsere den naudsynte næringa til å vekse.

Når temperaturen aukar, skyt veksten skikkeleg fart. Rørslene i lufta er som ein katalysator for plantespirane. Når rørslene aukar, aukar også spireevna! Med nødvendig tilførsel av vatn, og tilstrekkeleg med sollys, så kan vi, etter den noko golde vinteren, no nyte alle fargane i naturen, og sjå kor plantane endrar heile geografien rundt oss.

Slik er det også når vi les i Bibelen. Å lese er om lag det same som å auke temperaturen i vårt indre jordsmonn. Meir kunnskap, meir innsikt, i Guds ord er ein katalysator for vekst.

Men det er ikkje det å lese i Bibelen som er vårt kristne liv. Det berre utgangspunktet. Vi treng Guds nåde (regnet) og den Heilage Ande (lyset) som kan forvandle det vi les til næring for trua vår, og dermed skape vekst. Vårt kristne liv er livet saman med Jesus, og vekstsesongen startar i det vi opnar Bibelen og tek til oss av Guds varme...

Lesetips: Ta med deg bibelen ut i hagen/skogen/stranda/fjellet, set deg ned og ta til deg av næringa der, samtidig som du nyter naturen Gud har skapt! Då er det vekst både rundt deg, og inni deg!

Gudsbilete 2: Den gode gjetaren

Eg er den gode gjetaren. Den gode gjetaren set livet til for sauene. Men leigekaren, som ikkje er gjetar og ikkje eig sauene, han lèt sauene vera og rømmer når han ser ulven koma. Og ulven herjar mellom dei og jagar dei frå kvarandre. For han er leigekar og har ikkje omsorg for sauene. Eg er den gode gjetaren. Eg kjenner mine, og mine kjenner meg, slik som Far kjenner meg og eg kjenner Far. Eg set livet til for sauene. Eg har òg andre sauer, som ikkje høyrer til denne flokken. Dei òg må eg leia; dei skal høyra mi røyst, og det skal bli éin flokk og éin gjetar.
    Far elskar meg fordi eg set livet til så eg kan ta det tilbake. Ingen tek livet mitt, eg gjev det frivillig. Eg har makt til å gje det, og eg har makt til å ta det tilbake. Denne oppgåva fekk eg av Far min. (Joh 10, 11-18)

Eg veit ikkje kva bilde du har av Gud, eller kva du har høyrt og møtt som har forma det så det har blitt som det er. Denne våren har eg høyrt, i ulike samanhengar, fleire menneske som har delt sitt Gudsbilde, og fortalt bakgrunnen for det. Det er lærerikt å lytte til andre som fortel om sine erfaringar, og nokre av desse kan ein kanskje kjenne seg att i.

Ein av dei tinga som har forma mitt Gudsbilde, er det store maleriet som heng bak talarstolen på bedehuset i barndomsbygda mi, Balestrand. Bildet viser eit storslagent fjordlandskap, og var dermed veldig nært til den kvardagen eg kjente. I framgrunnen, inst i fjordarmen, langt oppe i fjellskråninga, sit eit lam på ei lita berghylle. Det har store og redde auge, og det sit fast i ei busk. Til venstre for lammet, med utstrekte hender, står ein mann med kjortel og eit blikk fullt av omsorg.

Dette bildet har eg sitte og studert gjennom mange møter, basarar og andre arrangement opp gjennom barne- og ungdomsåra. Eg har også mange andre bilde som fortel meg om sider ved Gud, men akkurat dette maleriet har nok sett eit sterkt preg på mitt bilde av Gud: Den omsorgsfulle gjetaren som, på leit etter det bortkomne lammet, tek seg inn i dei mest avsidesliggjande fjordarmane. Heilt inn dit der også eg er å finne.

Eit anna bilde som har forma trua mi, er ein poster eg hadde hengande på veggen på rommet mitt då eg var liten. Bildet viste ein liten kattunge oppi ei skål, og under stod teksten frå 5. Mos 31, 6: “Han slepper deg ikkje og går ikkje frå deg.”

Finst det noko tryggare enn å få kvile i armane til ein Gud som aldri vil svikte, og som ofrar alt for å berge deg? Dette er kjernen av mitt Gudsbilde, den gode gjetaren som er der. Er til stade under alle forhold. Vaktar sine born, og leitar etter dei som er borte.

Det har blitt gjort og sagt mykje gale i Jesu namn opp gjennom historia, og mange går nok rundt med eit Gudsbilde som er heilt annleis enn mitt. Likevel er eg trygg på at dette bildet er eit av dei mest sanne bilda vi kan finne om Gud, for heile bibelen er gjennomsyra av tanken på ein kjærleg Gud som vaktar flokken, og som lengtar etter å finne dei som har villa seg vekk. Det er ikkje lenge sidan påske, og påska er det sterkaste beviset vi har på at Gud, gjetaren, er villig til å ofre alt, til og med livet, for å finne sine bortkomne lam.

Dette kviler eg i. Slik er min Gud.

(Helgetankar, tekst til Suldalsposten, fredag 2. mai)