Bøker lest: Mars 2017

Mars månad er for lengst forbi, og her er lista over bøker som vart konsumerte i løpet av månaden:

1) Monica Boracco Borring: Trigger. Denne boka høyrde vi i bilen på veg til Bømlo i vinterferien. Ei spennande bok, retta mot hesteinteresserte tweens.

2) Helga Flatland: Bli hvis du kan (Trilogien). (Les omtale)

3) Lars Mæhle: Jag är supermann! (Les omtale)

4) Gro Dahle: Megzilla (Les omtale)

5) Carolyn Keene: Frøken Detektiv og legenden om klokken. Denne boka høyrde vi i bilen på veg heim att frå vinterferie på Bømlo... Eit kjekt gjensyn med ein gamal helt. Eg slukte ein god del Frøken Detektiv-bøker i løpet av barneskuleåra.

6) Marit Kaldhol: Z for sorry (Les omtale)

7) Edvard Hoem: Land ingen har sett (Les omtale)

8) C.S. Lewis: Legenden om Narnia (Bok 1-7). Dette har vore høgtlesingsbok for Lise denne vinteren, og no kom vi altså til vegs ende. Å reise saman gjennom heile Narnia si historie, frå skaping til undergang, er ei fantastisk oppleving. Bilderikdomen, symbolbruken og dei flotte karakterane gjer denne boka til ei av mine absolutte favorittar. (Og utanom Bibelen, Steingrunnen og Gjenglederen Nicky Cruz, er nok dette den boka eg har lest flest gongar!)

9) Torbjørn Moen: Mannen i prøverommet (Les omtale)

10) Pia Strømstad: Do - ei stinkande reise gjennom bæsjens historie (Les omtale)

Palmesøndagshjarte

Joh 12, 15:  
Ver ikkje redd, dotter Sion! 
Sjå, kongen din kjem, 
ridande på ein eselfole.

 

Ein gordisk knute for trua

eg klarar ikkje fatte

dette offeret,

denne blinde trua

på Herrens ord

og ikkje minst: lydnaden

eg klarar ikkje sy saman tankane mine

om dette

til eit bilete eg kan forstå

og kjenne att som eit bakteppe

for mine eigne handlingar

korleis er dette mogleg?

eg ville ikkje kunne gjere

det same,

endå trua mi er fast

på både Guds heilagdom

Jesu offer

og oppstoda frå døden –

og kanskje er det nettopp dette

som set grensene for mi forståing;

offeret er gjort

ein gong for alle,

Gud vil ikkje krevje blod – ein gong til

eg kan kvile i dette

som Abraham berre såg ein flik av,

og trua hans var klippefast

- sterkare enn eg kan fatte

på den same oppstoda

vi begge set vår lit til

Edvard Hoem: Land ingen har sett

Edvard Hoem fortset slektskrøniken, og dette er tredje boka i serien. Vi fyljer bestefaren Anton Edvard og grandonkelen Eilert inn mot første verdskrigen og vidare inn i dei harde tjueåra.

Vi får blant anna vere med på sildefiske, kapproing, kyrkjebygging, innhausting, besøk i gamlelandet, haugevis av barnefødslar og ei kvinne som stikk av og endeleg får ro i sjela i møte med det audslege landskapet Ravenscrag i Canada.

Vi får også eit klart bilde av kva jernbaneutbygginga i Nord-Amerika hadde å seie for nybyggarkoloniane.

Boka gir eit nært og interessant blikk inn i ein uroleg periode av verdshistoria, og sjølv om det er si eiga slekshistorie forfattaren fortel, gjer han det på ein måte som gjer stoffet allment og viktig også for oss andre. Like mykje som det er historia til Hoem-familien, er det historia om korleis nordmenn levde og overlevde for hundre år sidan, og kva utvandringa til Amerika gjorde med både dei som drog og dei som vart att.

Eg likar Edvard Hoem sin stillferdige og stilsikre måte å fortelje på, og gler meg til fjerde og siste bok i serien!

I hans tid

det er rart med denne tida
kor umerkeleg den sig av stad

som ei elv

gjennom omskifteleg landskap

og det er rart, kor alle ting endrar seg

let seg føre med i straumen

skiftar form, skiftar farge

skiftar ham medan tidene går

og vi tenkjer: slik og slik

burde alle ting vere,

og stiller spørsmål ved elva

og landskapet, målet og orda

under brennande sol

ropar vi våre forbanningar

og stønnar under tunge bører

men smiler når vinden er mild;

så var det då Ein som kjente tida

og Ein som kjente staden

og Ein som visste måten, vegen

og sette alt  i rette stand – slik

at det no er mogleg å sjå i perspektiv

frå vår stad i strie straumen:

at elva fører fram til sjølve havet

for demningen vart knust i rette tid

Eg tenkjer og gløymer

eg tenkjer på alle venene

alle gode kameratar

som leika saman

i gatene i Nasaret

og lærarar som hadde

Jesus på skulebenken,

bad han sitje i ro

og repetere leksa høgt

eller alle dei som såg han

bygge hus, saman med faren

kunne sjå desse to

samarbeide om nye byggverk

og eg tenkjer på alle tusen

som høyrde rykta gå

om denne nye, radikale

rabbien frå Galilea

dei såg han passere byar

og småstadar – på vandring

blant alle menneska han kalla

sitt folk

tenk å vere ein av dei han snakka med

såg på, gjekk saman med

langs støvete vegar og stiar

og sat til bords med om kvelden –

så eg tenkjer og tenkjer – tenk om…

og gløymer (men også – kjem på!)

at eg er ein av desse som går

gjennom livet ved Meisterens side