Jan Ove Ekeberg: Djevelens rytter

Dette er den andre boka i serien om Harald Hardråde sitt liv. Han endte opp som den siste vikingkongen i Norge, men hadde eit turbulent og innhaldsrikt liv fram til nederlaget ved Stamford Bridge i 1066.

I denne boka møter me Harald utanfor byen Holmgard (Novgorod) i Russland. Her er han i teneste for kong Jaroslav, men ynskjer å reise vidare til Miklagard (Konstantinopel). Det er i Miklagard, som var den tids kulturelle og militære sentrum, at sjansane for å byggje seg opp rikdom og eit namn var størst.

På vegen mot Miklagard møter Harald ei gruppe kazar-krigarar, som vart kalla for djevelens ryttarar. Han slår seg saman med dei, og får opplæring i ryttarkunsten. Samtidig har han den hemnlystne venderkrigaren Pritbor i hælane, og dei nærmar seg eit uunngåeleg oppgjer.

Jan Ove Ekeberg har bygd opp ei spennande og interessant forteljing, og med sin blanding av fiksjon og historiske fakta gir han nytt liv til dei historiske personane. Mot slutten av boka står ei liste over personane som er med, og me får vite kor vidt dei er historiske eller ikkje. Dermed kan me som lesarar trekkje ut den delen av historia som er "sann", og dermed også lære litt verdshistorie i same slengen!

Språket er lett, og det er stor vekt på handlingar i boka. Den har difor godt driv, og som lesarar vert med rivne med i dei dramatiske hendingane i Harald Hardråde sitt liv. Kan anbefalast!

Lars Saabye Christensen: Magnet

Det er vel få forfattarar som er betre enn Lars Saabye Christensen til å skildre litt sære personar og snodige handlingar. Samtidig som personane vert stilte ut med alle sine snåle særtrekk, vert me som lesarar også glade i dei - og kanskje me kan kjenne oss litt igjen i somme av dei også.

I romanen Magnet møter me fotografen Jokum Jokumsen, som saman med kona Synne Sager slår seg ned i San Francisco. Der slår han gjennom som fotograf, men sjølv vert han aldri heilt fornøgd med sine eigne merittar. Han set seg som mål å vise verda slik den er, men møter stadig på situasjonar som set prosjektet hans på prøve.

Eg-personen i romanen er ein tidlegare nabo frå Sogn Studentby i Oslo. Han ynskjer å fortelje om kjærleiken mellom Jokum og Synne, og korleis Jokum klarte å "elske henne frisk". I godt vaksen alder treff dei to tidlegare studentane kvarandre att, denne gongen som pasientar på eit sanatorium i Danmark. Det er mange spørsmål om reisa frå studentbyen, til berømmelse i San Francisco og til sanatoriet som står opne, i alle fall i starten. Gjennom glimt frå ulike delar av Jokum sitt liv, vert puslespelbrikkene lagt på plass steg for steg.

Forteljarstilen i Magnet er filosofisk. Hovudpersonane prøver å trengje gjennom fasaden og avsløre både seg sjølv og andre. Dei gjer stadige snuoperasjonar, og angeren kjem fram titt og ofte. Det er ei spennande reise Christensen tek oss med på, og eg kan ikkje anna enn både synes synd på og bli glad i dei ulike skakkøyrde skjebnene.

Med sine 780 sider er det god tid til å fordjupe seg i forholdet mellom dei to hovudpersonane og menneska dei møter gjennom livet!

Saman

kor startar eg kor stoppar

du

er ikkje godt å seie

i denne smeltedigelen

av felles ord og handlingar

under eit lappeteppe av kjærleik

og milde blikk

i ei hand som held oss begge oppe

saman gjennom stormen saman

gjennom desse dagane som kjem

som regn

og er milde, mjuke vårvindar

mot felles hud

Mark 10,6-8: Men i opphavet, då alt vart til, skapte Gud dei som mann og kvinne. Difor skal mannen forlata far sin og mor si og halda fast ved kvinna si, og dei to skal vera éin kropp. Så er dei ikkje lenger to; dei er éin kropp.

 

Kjelda

Joh 7, 15-16: Jødane undra seg og sa: «Korleis kan han ha slik kunnskap, han som ikkje har fått noka opplæring?» Jesus svara: «Mi lære er ikkje mi; ho er frå han som sende meg.

I striden

Rom 15,30: Eg legg dykk på hjartet, sysken, ved vår Herre Jesus Kristus og ved Andens kjærleik: Strid saman med meg ved å be til Gud for meg.

Ikkje gråt

Luk 7, 12-13: Då han nærma seg byporten, vart ein død boren til grava. Han var einaste sonen til mor si, og ho var enkje. Mykje folk frå byen var med henne. Då Herren såg enkja, fekk han inderleg medkjensle med henne og sa: «Gråt ikkje!»

Merkelappen

1. Pet 4, 15-16: Sjå berre til at ingen av dykk må lida straff som mordar, tjuv eller ugjerningsmann, eller for å ha blanda seg opp i sakene til andre. Men lid nokon fordi han er ein kristen, skal han ikkje skjemmast, men prisa Gud for dette namnet.