Vinterblome

Gjennom snøen og isen veks du opp
Trassar frosten og kulda,
trassar lovene
som forbyr deg å komme.
Du er ein protest mot døden:
den kan ikkje halda på deg.

Du er den aller første blome,

den fyrste av alle

som skal komme.

.

Snart er det påske, og vi skal feire førstegrøda av alle oss som skal stå opp til evig liv etter døden: Jesus Kristus!

.

Det er så deilig at påska er om våren, då heile naturen kappast om å overvinne døden og vise at livet er sterkare.

.

Livet er sterkast! Ingen kan sigre over Jesus og hans frelsesverk.

.

Go down yonder Gabriel

put your foot on the land and sea

now blow your trumpet boy until you hear from me

.

There ain't no grave gonna hold my body down

there ain't no grave gonna hold my body down

when you hear that trumpet sound

gonna get up out of the ground

there ain't no grave gonna hold my body down

.

Looked over Jordan, what did I see?

A band of angels coming after me

.

There ain't no grave gonna hold my body down

there ain't no grave gonna hold my body down

when you hear that trumpet sound

gonna get up out of the ground

there ain't no grave gonna hold my body down

.

Meet me Jesus meet me

Meet me in the middle of the air

if these wings fail me, meet me with another pair

.

There ain't no grave gonna hold my body down

there ain't no grave gonna hold my body down

when you hear that trumpet sound

gonna get up out of the ground

there ain't no grave gonna hold my body down

.

(Johnny Cash: American VI; Ain't no grave)

Bryr du deg?

Tida vår er full av granatar
og bomber
Av piggtråd
og slåsikra dører

.

Dei skyt
for å drepe
Vil utslette alt og alle

allestader

.

Bildene flimrar

på skjermen:

Menneske ropar om hjelp

medan tårene renn

på blodstenkte gater

.

Eg et popcorn

og ser i programbladet

ein gong til

Ingen menneske er fordømt av Gud!

Har du nokon gong tenkt over det faktum at Gud ikkje fordømer eit einaste menneske? Gud elskar oss menneske. Faktisk elskar Gud oss så høgt at han var villig til å ofre seg sjølv for oss. Fantastisk!

I følgje Bibelen toler ikkje Gud synd, og fordømer syndige handlingar. Gud aksepterar ikkje og godtek ikkje synd. Det er vårt store dilemma, for vi er både menneske, som Gud elskar, samtidig som vi gjer syndige handlingar, som Gud hatar.

Nokre menneske kan ha ein tendens til å forveksle Guds aksept av menneska som ein aksept for alle typar menneskelege handlingar. Ta for eksempel kvinna som vart gripen i hor (Joh 8, 3-11). Dei lærde ville døme henne etter lova, men Jesus sette ein heilt annan standard. Berre den som er utan synd har rett til å døme. Med andre ord: Berre Gud har rett til å døme. Likevel lar han vere! Han seier "Heller ikkje eg fordømer deg". Jesus kunne dømt henne nord og ned for det ho hadde gjort, men lot vere. Fordi ho er eit menneske, og han er glad i menneske.

Dette kan likevel ikkje takast til inntekt for det å påstå at Jesus godtok måten ho levde på. Vers elleve sluttar slik: "Gå bort og synd ikkje meir". Eg tippar møtet med Jesus forvandla kvinna. Kanskje fekk ho eit ynskje om å leve eit betre liv? Det er i alle fall det som har skjedd med meg. Jesus elskar meg og fordømer meg ikkje. Han seier "Gå bort og synd ikkje meir", og seier med det at han forventar ei endring i måten eg lever på. Det er ikkje alltid eg ynskjer slike endringar sjølv, så det er jammen godt han har lova å gjere det sjølv. Han kan forvandle meg, og deg, til eit betre menneske viss vi slepp han til.

Gud elskar menneska, endå han veit alt om oss. Han veit korleis vi lever, kva vi tenkjer og kva vi ynskjer. Likevel fordømer han oss ikkje.

Her er eit flott maleri (malt av Arnfinn Røyland) som illustrerer ei anna flott historie om Jesu omsorg, i møtet med kvinna frå Samaria (Joh 4, 1-26).

Er du villig til å la vere å fordøme dine medmenneske? Er du villig til å fordøme synda og syndige handlingar?

Treng du også hjelp av Jesus til dette?

Vegval

Herre, syn meg dine vegar, og lær meg dine stigar! Lat meg få ferdast i di sanning; lær meg, Gud, for du er min frelsar! Eg ventar dagen lang på deg. (Sal 25, 4-5)

Ofte skulle eg ynskje at den rette vege å gå låg framfor meg slik som dette:

Tenk så greit! Ingen vanskelege val. Ingen problemstillingar eg aldri får svar på. Inga grubling og fundering og hovudkløing, berre beine vegen. Så godt det hadde vore!

Desverre er det meir slik:

Korleis kan ein velje det rette? Skal eg svinge til høgre, venstre eller fortsette rett fram?

Heldigvis har vi ei god kartbok. Bibelen. Eg syns det er vanskeleg å velje rett, sjølv når eg les i den, men eg får i alle fall litt meir peiling på den rette vegen.

Og så får eg be Gud om å vise meg den rette vegen. Han plar svare i rette tid. Dessutan har vi også den flotte songen "Der det nye livet lever", som inneheld strofa: "Med heile verda som sitt mål, kan ingen gå seg vill." Vi er i Herrens hender, han leier dit han ser er best, og uansett kor i verda vi er, så kan Herren bruke oss i si teneste.

Min konklusjon vert difor: Eg les i Bibelen og ber, og stolar på at Gud leier meg dit han har bruk for meg og der den rette staden for meg er.

Inga skam

"Eg vender alltid mine augo mot Herren, for han dreg mine føter ut or garnet. Vend deg til meg og ver meg nådig, for eg er einsam og i naud." (Sal 25, 15-16)

Det er inga skam å be om hjelp.

Det er inga skam å be om tilgjeving.

Det er inga skam å innrømme sin feil og manglar.

Det er inga skam å gå til Gud med alt som er gale.

Når du er treng hjelp, er det lurt å spørje om hjelp. Og det er lurt å spørje om hjelp på den rette plassen.

Gud sviktar aldri den som kjem til han og ber om utfriing.

Du kan alltid gå til Gud.

Forsoninga

"Medan vi endå var fiendar, vart vi forsona med Gud då hans Son døydde. Når vi no er forsona, kor mykje meir skal vi ikkje då bli frelste ved hans liv!" (Rom 5, 10)

Dette bibelverset fortel noko av det mest sentrale ved frelsa Gud gir. Forsoninga, det store oppgjeret der Gud kjenner oss rettferdige, skjedde medan vi endå var fiendar av Gud! Gud sat altså ikkje i himmelen og studerte jorda og tenkte: "Når menneska vender om til meg og ser at dei treng at eg frelser dei, DÅ skal eg komme til jorda og berge dei som trur på meg". Nei, Gud kom medan vi endå ikkje hadde nokon tanke om eiga frelse, medan trua på Gud var ikkje-eksisterande (for dei fleste), medan dei fleste ikkje ein gong visste at dei trengte Gud.

Gud kom likevel. Han vart menneske likevel. Medan vi endå gjorde mot Guds vilje, gjekk han heile vegen opp til Golgata, lei seg gjennom alle timane på krossen, var tre dagar i dødsriket. Så sigra han over døden, stod opp att og sende sin Heilage Ande til å opne augene og hjartene våre. Takk og lov!

Så no kan vi bli Guds vener. Ikkje fordi vi søkte Gud først, men fordi han elska oss og søkte oss. Vi er Guds vener, fordi Gud lever som han seier. Han elskar sine fiendar. (Matt 5, 44)

Krossen

Har nettopp lest eit tankevekkande innlegg på denne bloggen. Innlegget handlar om det å ikkje ville ha noko med Jesu kross å gjere.

For oss som er kristne er krossen så viktig, at utan den ville det ikkje vore noko kristendom. Utan krossen er trua mi utan meining. Utan krossen finst det ikkje noko håp for æva. Heldigvis er vi ikkje utan krossen!




Det er eit uttrykk som heiter "å klynge seg til krossen". Dette syns eg er eit godt uttrykk. Med uttrykket meinast det ikkje å klynge seg til tortur-reiskapen "kross", men til den nåde, kjærleik og tilgjeving som Jesus gjev til alle som kjem til han med syndene sine og legg seg ned for Jesu føter. Det er mange menneske som har døydd på ein kross, og det er ikkje nåde i trestokkar, like lite som det er nåde i den elektriske stol eller i giftsprøyter.

Nåden er hos Jesus. Jesus vart hengt på eit kross. Der døydde han, og sona alle våre synder. På krossen såg han sjølve helvete i kvitauget, og møtte alle dei pinsler og straffer som eg skulle møtt. På krossen gav han livet sitt. Eit liv som var heilagt og syndfritt. Han gav livet sitt, og alt var for mi og di skuld!

Så når eg seier "eg vil klynge meg til krossen", meiner eg at eg vil klynge meg til Jesu kross. Eg vil klynge meg til Jesu forsoning.

I dag er krossen tom. Krossen som Jesus hang på eksisterar ikkje lenger. Tømmeret er gått i oppløysing og tilbake til molda. Men det Jesus gjorde på krossen vil aldri gå tapt. Aldri!

Eg trur på ein tom kross. Eg trur på ein levande frelsar. Eg trur på ein nådig Gud. Eg trur på ein Gud som elskar meg så høgt, at han gjekk i døden for meg. Eg trur på ein evig himmel. Hos Jesus.

Så kan liberale teologar og ikkje-kristne seie kva dei vil om krossen.

Ingen kan ta vekk Jesu død.
Ingen kan ta vekk Jesu oppstode.
Ingen kan ta vekk Jesu nåde.