søndag 13. januar 2019

Inn i eit større rom



i dette rommet
er det eit usynleg lys,
alt då eg kom inn        kjende eg
usynlege strålar trengje gjennom
alle orda og alle blikka
utan at eg visste
kva det var

at i dette rommet, denne atmosfæren
av kjærleg omtanke
ligg ikkje stein på stein
utan at nokon har tenkt det,
som ein lyd eg kan høyre
utan å vite kor den kjem ifrå

så er det noko – mildt –
som grip meg        grip hjartet mitt
og held meg mjukt
mot eit større hjarte

og eg kan tømme orda mine ut
på dette golvet
framfor det eine Ordet
den eine Vinden, Auget som ser meg
Handa som ber meg
det nye Livet        
som no er i meg
fordi        Herren        lukkar meg inn
til denne heilage staden

og gir meg fred



Kol 1, 17: Han er før alt, og i han blir alt halde saman.

lørdag 12. januar 2019

Ingvild Burkey: Et underlig redskap

I boka "Et underlig redskap" kan me lese over femti ulike forteljingar. Somme skildrar enkelthendingar, og ber tydelege preg frå novellesjangeren. Andre forteljingar er meir komplekse, og den beste samanlikninga eg kan komme på, er puslespelbitar. Det er kortare eller lengre sekvensar, små bitar av levd liv, som er sett saman til ein heilskap. Nokre av forteljingane er lette å følge, andre er meir kompliserte og ikkje så lett å heile vegen finne samanhengen i.

Språket i boka er fullt av bilder og mange slags krumspring, og har henta mykje frå poesien. Lesaren må sjølv tolke tekstane og finne meininga bak, og for meg skjedde dette med varierande grad av hell. Her er mange forteljingar (dei fleste, vil eg seie) som eg fekk noko ut av, og som gav ei form for meining når siste setning var lest. Sidan eg skriv det slik, går det vel naturleg fram at det ikkje var alle forteljingane eg forstod eller klarte å tolke noko meining inn i også.

Det var litt utfordrande å komme inn i Burkey sitt univers, men etter kvart som språket kom litt meir "under huda", oppdaga eg eit mangfaldig og spennande, og også litt dystert, univers i forteljingane. Ønsker du litt utfordrding for tanken, og å fordjupe deg i eit landskap som gir noko til både hjarte og hjerne, vil eg anbefale å gi Ingvild Burkey si bok ein sjanse!


søndag 6. januar 2019

Kven eig meg?




kven eig meg –
ropar eg frå hustaket,
til spørsmålet fyller byen
og alle auge er retta mot meg
kven eig meg – nokon?

nei, eg ropar ikkje
eg kviskrar
bak stengde dører
og bankande puls
            kven eig meg

kven eig dette hjartet
som klamrar seg fast
til denne kroppen
dette rommet, alle tinga
eg ein gong må sleppe
til sjølve tida og verda
og ryktet – å ryktet, kor det formar
hjartebanken        og alt
vil ein gong renne vekk i sanden
forsvinne og for evig vere borte –

kven eig meg, kven skal eg ære
om ikkje han som strekk ut hendene
og løftar meg         ut av mørket
og inn
i lyset?





Joh 12,46: Som lys er eg komen til verda, så ingen som trur på meg, skal bli verande i mørkret.


tirsdag 1. januar 2019

Colson Whitehead: Intuisjonisten

Colson Whitehead vart først kjent her i Norge med boka "Den underjordiske jernbanen". "Intuisjonisten" er litt eldre, og den første boka forfattaren gav ut.

Me vert kjende med heisinspektøren Lila Mae Watson, som er den første kvinnelege, svarte inspektøren i byen. Ho er ikkje populær blant kollegaene. Ikkje berre på grunn av kjønn og hudfarge, men også for ein nokså uortodoks metode for å inspisere heisar. Ho kallar seg sjølv for "intuisjonist", og fylgjer bøkene til professor Fulton. I staden for å sjå på motorrom og wirear, står ho med attlatne auge og lyttar og kjenner medan heisen bevegar seg, og ut får intuisjon kan ho seie om noko er gale eller ikkje. At ho har ein av dei høgste treffprosenta i byrået er ikkje så lett for kritikarane å svelje.

Ein dag fell ein av heisane ned sjakta, i fritt fall, dagen etter at Lila Mae har inspisert og godkjent den. Dette er utgangspunktet for historia. Byrået står framfor nyval til leiar, og rivaliseringa mellom dei to kandidatane er i hovudsak ei rivalisering mellom intuisjonistane og dei tradisjonelle "empiristane". Lila Mae vert dregen inn i maktkampen, og snart gjer også den mektige mafiaen seg gjeldande. Det same gjer eit rykte om at professor Fulton konstruerte "den perfekte heisen" før han døde. Ingen veit kor dei fleste av dagbøkene hans har blitt av, men alle vil ha tak i dei.

Lila Mae veit snart ikkje kven ho skal stole på, eller kor ho kan vere trygg. Kven er personane ho har rundt seg eigentleg, kven har ærlege motiv, kven vil henne vel og kvifor skreiv professor Fulton om henne i dagboka si?

Det vert ei intens jakt på sanninga, og historia tek stadig vekk overraskande vendingar. "Intuisjonisten" er ei spennande og svært velskriven bok!


søndag 30. desember 2018

Sjå frelsa






å sjå det usynlege
og vite
at det er i dette redninga ligg;
eit forsvarslaust barn
            som eig æva
er sjølve skaparane av universet
og ein myndig lærar,
            opphavet til all visdom

og redninga er ikkje eit hærtog
men ein sundslegen kropp
såra, knust, gjort til ingenting        han
som hadde makt til å velje annleis

og eg ser dette usynlege
og eg ser denne sigerskongen i auga
kvar gong eg fell på kne
over ein open Bibel
kviskrar        her er eg, Herre
eg trur, hjelp meg i mi vantru –







Luk 2,30: For mine auge har sett di frelse