Kaste det vekk

så byggjer vi ein mur

tvers gjennom landskapet

ein mur mellom fjella,

eit vern for alt som er vårt;

så byggjer vi opp alt innanfor,

ein by å bu i, eit hus å leve i

og byen lever, byen veks

vi står stødige midt i tidsstraumen –

til muren ein dag må smuldre opp

og framande hærar rykker inn

riv byen ned, hus for hus

let etter seg ei steinrøys, eit minne

og dalen ligg igjen stille, blomar får gro

der føtene trakka dei ned...

-

kva står att, kva er tilbake

- anna enn ruinar?

eg sit her i dalsida og ser

og kan ikkje la vere å tenkje:

vi kastar det vekk, alt saman,

villar oss vekk i tome val;

i morgon skal eg gjere noko betre

vende meg til noko anna –

noko som varer lenger enn veike byar,

står støtt midt i ville elvar

Jes 55, 2: Kvifor bruka pengar på det som ikkje er brød, og arbeid på det som ikkje mettar? Høyr no på meg, så skal de få eta det som godt er, og fryda dykk over feite retter.

Miste av syne

kven visste vel om tyngda

av dette mørket

som hadde lagt seg

som eit blylodd

over sjela di;

kven tenkte lenger

enn til sitt eige hjarte,

uvissa over framtida

som no såg ut til å synke

mot unåelege havdjupner

vi gjekk i ein dis,

ensa ikkje anna enn frykta

skriven i bankande blod

der auga leita etter feste,

og i frykta mista vi deg av syne;

så vi let deg gå,

let deg kjempe aleine

mot mørket, mot redsla

som greip deg så mykje sterkare

enn nokon av oss kunne fatte –

Matt 26, 38-40: Då sa han til dei: « Mi sjel er sorgtyngd til døden. Ver her og vak med meg!» Så gjekk han eit lite stykke fram, kasta seg ned med andletet mot jorda og bad: «Far, er det råd, så lat dette begeret gå meg forbi! Men ikkje som eg vil, berre som du vil.» Då han kom tilbake til læresveinane, fann han dei sovande, og han sa til Peter: «Så makta de ikkje å vaka med meg ein einaste time?

Du er bra nok!

Kven er du når du tenkjer på deg sjølv? Er du ein ok person? Er du god nok i forhold til måla du har sett deg? Er du fornøgd med deg sjølv? Strekk du til i dei tinga som er viktige for deg?

Og kva tenkjer andre om deg, trur du? Likar dei deg? Tenkjer dei på deg som ein bra person? Vil dei gjerne vere saman med deg? Ville dei valt deg, også om forholda var større og det var fleire å ta av?

Slike spørsmål stiller eg meg sjølv ganske ofte. Nokre dagar er gode, og eg føler at; ja, eg er ok! Andre dagar kjenner eg meg utilstrekkeleg og liten. Og andre dagar igjen kjenner eg meg som eit null. Alle andre er så mykje betre. Så mykje kulare.

Tenkjer at eg gjerne skulle vore like trygg på meg sjølv som dei; Dei fiksar kva som helst, og er alltid så hyggelege og får ting til. Dei slepp å føle seg så låge som eg gjer, i alle fall. Slepp å vere usikre på seg sjølv, og flaue over det dei seier og gjer. Heldiggrisane…

Og så, når eg kjenner meg slik, kjem skamma snikande. Eg skammar meg over meg sjølv – at eg ikkje klarar å ta meg saman. At eg ikkje fiksar ting så godt som eg burde. At det er min eigen feil alt saman – eg er teit, eg er ukul, eg er ikkje noko verdt…

Kanskje opplever du slike dagar du også. Dagar då du rett og slett ikkje passar inn. I det heile. I så fall har eg godt nytt til deg! Her, i Bibelen, står det nemleg om deg! Høyr:

Auga dine såg meg då eg var eit foster. Alle dagar er skrivne opp i di bok, dei fekk form før éin av dei var komen. (Sal 139, 16)

Eg syns det er godt å tenkje på at der finst ein Gud som ser meg og som bryr seg om meg. Viss du les i Bibelen og vert kjent med Jesus, vil du sjå at han løfter opp dei som er nede, og bryr seg om dei svake og usikre.

Herren din Gud er hos deg, ein helt som frelser. Han gleder og frydar seg over deg, viser deg atter sin kjærleik. Han jublar over deg med fryd (Sef 3, 17)

Det er ikkje berre det at Gud ser deg. Det står her i Bibelen at han jublar over deg med fryd! Det kan du tenkje på neste gong du kjenner deg nedfor eller ikkje god nok. Gud jublar over deg, fordi han er glad i deg!

For så elska Gud verda at han gav Son sin, den einborne, så kvar den som trur på han, ikkje skal gå fortapt, men ha evig liv. (Joh 3, 16)

Dette er den ultimate kjærleikserklæringa: Å gje livet sitt for andre! Gud ofra seg sjølv for å kunne vere saman med deg og meg. Eg er utruleg glad for dette, og har opplevd mange gongar i livet mitt at det å lese om dette i Bibelen og be til Gud og takke han for at han døydde for meg, har løfta meg opp på beina att.

Så lenge eg stolar på at det som står her (i Bibelen) er sant, så spelar det ikkje så stor rolle kva eg skulle tenkje om meg sjølv, eller kva andre skulle tenkje om meg. Det er ikkje så farleg å ikkje få ting til eller ha dagar der eg kjenner meg liten. Eg har ein Gud som løftar meg, og kan løfte deg, opp att og seier: Du er bra nok!

(Andakt på KRIK laurdag 6. februar)

Det som vart sagt

det som vart sagt

i gamle tider,

ord notert med store auge

uvitande om framtida

og alle ukjente drama

som skulle kome

det som vart sagt

om desse tidene,

alt som er skrive skal skje

som ei oppskrift skrive

av ein med større oversikt

enn tida her og no

det som vart sagt

om tider som kjem,

og vi som lever i ettertida

ser desse linjene

gjennom tider og år, vert vitne

til alt som vart som det skulle



Luk 18, 31: Så tok han dei tolv til sides og sa til dei: Sjå, vi dreg opp til Jerusalem, og alt som profetane har skrive om Menneskesonen, skal oppfyllast.

Bilde: Utsikt frå Håland mot Vik