Tre vismenn, ein stall og ei stjerne #23

lyset frå den eg var

strålar frå ei anna tid

ein stad langt bakanfor

der eg er no

i dag kan alt smelte saman

bli eitt nytt lys på denne staden

eit rom fylt av betre intensjonar

og heilare tankar

lyset frå den eg vil bli

om eg kneler her

legg frå meg alt som er mitt

strålar alt fram i auga

akkurat i dette minuttet

på kne i ein stall på jorda

bryt lyset gjennom

og føder meg på ny i stråleglansen

Tre vismenn, ein stall og ei stjerne #22

det stig eit tempel fram

frå ørken og vilske,

eit reisverk av titals dimensjonar

lysande i ævers stråleglans

eit tempel for den allmektige Gud,

trygt fundamentert

på usvikeleg nåde og kjærleik

- i dette rommet som englar vil lengte å sjå

kom inn, det er Ditt eige byggverk –

du evige, skapande frelsarkonge,

finn bustad her, i mitt bankande hjarte

du sjølv har bygd opp i frå støvet!

Tre vismenn, ein stall og ei stjerne #21

det er noko med reiser –

både når dei startar

fulle av håp og visjonar

og når dei endar

i letta utpust – eg kom heim!

slik var det eg kom her

ut frå denne einsame vegen

            det var dette som vart livet mitt

og såg stjerna kvile over stallen

            ein heimstad mitt i auda

og då eg steig inn, heilt inn i varmen

kjende lukta av verda

            så naturleg, jordnær til stade

og samtidig noko anna

            eit glimt av æva mitt i støvet

det er verkeleg noko med reiser –

eit håp i flukt over jorda

            kvilelaust, lengtande, sårt

og så heimstaden, trygga

            i Guds opplatne hjarta for meg

Tre vismenn, ein stall og ei stjerne #20

av og til er eg oppe

som ei marionettdukke

utan trådar,

halden av usynlege hender

under stjernehimmelen

av og til er eg nede

som under noko tungt

og elastisk,

noko eg kan kaste av

tenkjer eg – utan å klare det

av og til er eg ute

under himmelkvelven

og stjernene,

høyrer den klare røysta til Gud

kalle meg heilt inn til krubba

heile vegen er eg inne

i det varmande hjartet

i Guds hand,

kjenner den tyngande børa, blyloddet lettar

eg kan reise meg opp, nok ein gong!

Matt 1, 21: Ho skal føda ein son, og du skal gje han namnet Jesus, for han skal frelsa folket sitt frå syndene deira.»

Tre vismenn, ein stall og ei stjerne #19

det er blod i alle fotspor

det er håp i kvar tåre

om kvelden kjem lengten

- ein velkomen gjest

om morgonen krafta

til endå ei mil

og føtene trør ei smertefull takt

over jorda som ein gong var frodig –

heilt inn i natta og kulda

der angsten grip tak i kvart hjarta – men!

det er i natta stjerna lyser,

tvers gjennom mørket går vegen mot dag