Medan Jesus var i Betania, heime hos Simon den spedalske,kom det ei kvinne bort til han med ei alabastkrukke med dyr salve. Den helte ho ut over hovudet hans medan han låg til bords.Då læresveinane såg det, vart dei arge og sa: «Kva skal slik sløsing tena til?Denne salven kunne vore seld for mange pengar som kunne gjevast til dei fattige.»Men Jesus merka det og sa til dei: «Kvifor plagar de henne? Ho har gjort ei god gjerning mot meg.Dei fattige har de alltid hos dykk, men meg har de ikkje alltid.Då ho slo denne salven ut over kroppen min, salva ho meg til gravferda mi.Sanneleg, eg seier dykk: Overalt i verda der dette evangeliet blir forkynt, skal det ho gjorde, bli fortalt til minne om henne.»Ein av dei tolv, han som heitte Judas Iskariot, gjekk då til overprestaneog sa: «Kva vil de gje meg om eg gjev han over til dykk?» Dei talde opp tretti sølvpengar til han.
Matt 26, 6-15
Den siste dråpen (Judas' bitre dagbok) det var utoleleg - denne seigpininga, ei uthaling - sløsing av tid og ressursar og så denne kvinna - vandre inn andre sine dører og tøme pengane ut som støv over hovudet hans og han - han sat der, smilte om enn med eit sørgmodig drag og let henne tru, let henne gå i vissa om å ha gjort noko bra det var siste dråpen hjarta mitt brast - eg kjente noko flyte i årene, som kostbar salve, omsett i mynt og eg ofra han ofra blikket, det sørgmodige smilet, ofra alle milene vi har gått i lag timane i samtale om eit anna rike ofra draumane, håpa, trua på dette store - eg ofra det alt for tretti sølvpengar - så kan kanskje nokon andre lære han verdien av pengar -
inst i ein vekkgøymd krok frå eit tre som ikkje er eit tre - lenger veks det ein spire - det veks noko skjørt i dette rommet som aldri har vore eit rom - før og det strekk seg mot lyset i kveld ligg eg på kne ber ei bøn som ikkje er ei bøn men eit jubelrop
Då sa Maria: «Mi sjel høglovar Herren,
og mi ånd frydar seg i Gud, min frelsar.
For han har sett til si tenestekvinne i hennar fattigdom. Og sjå, frå no av skal alle slekter prisa meg sæl,
for store ting har han gjort mot meg, han, den mektige; heilagt er hans namn.
det er noko med handa som lyfter, eit sviande slag ville vore betre; i synsfeltet blinkar solflekkar som neonskilt mot skogsbotnen langt utanfor skuggane der blomane ikkje lenger veks og føtene mistar feste mot underlaget - og så er det handa som lyfter medan eg ventar på slaget, ventar at trea skal vekse så liten, i redsle så mørk, i relieff mot mitt svake sinn og handa som lyfter lyfter trea til side solflekkar nærmar seg skuggen -
Og slik Moses lyfte opp ormen i øydemarka, slik må Menneskesonen lyftast opp,så kvar den som trur på han, skal ha evig liv. Joh 3, 14-15
Ta difor heile Guds rustning på, så de kan gjera motstand på den vonde dagen, vinna over alt og bli ståande.Så stå då fast: Spenn sanninga til belte om livet, ta rettferda til brynje,og snør fredens evangelium til skor på føtene, så de er klare til å gå.Lyft trua høgt til skjold i alt som hender! Med det kan de sløkkja alle brennande piler frå den vonde.Ta frelsa til hjelm, og grip Andens sverd, som er Guds ord.Gjer dette i bøn, og legg alt fram for Gud! Be alltid, i Anden! Vak og hald ut i bøn for alle dei heilage.
Ef 6, 13-18
Sesjon brenn dine ynskjer, nye veks fram frå oska stig det nye livet det startar ved ytterkantane av din eigen vilje og innover - kast dine våpen på fjorden, i denne krigen er det sanninga som skal rydde vegen gjennom skytegraver og piggtråd, over høge vollar, ragande tårn og menneskehjarte -
No var det ei kvinne
der i byen som levde eit syndefullt liv. Då ho fekk vita at Jesus låg
til bords hos farisearen, kom ho dit med ei alabastkrukke med dyr salve.Ho vart
ståande bak Jesus, nede ved føtene, og gret. Så tok ho til å fukta
føtene hans med tårene og tørka dei med håret sitt. Ho kyste føtene hans
og smurde dei med salven.Då
farisearen som hadde bede han heim, såg det, tenkte han med seg: «Var
denne mannen ein profet, visste han kva slag kvinne det er som tek i
han, at ho lever eit syndefullt liv.»
Luk 7, 37-39
Eg som gret det var eg som stod der, gret mine bitre tårer over eit liv på skakke, så annleis enn mine draumar så katastrofalt og totalt annleis enn mine ynskjer og håp det var eg som stod der, gret mine triste tårer over tapte framtidsdagar, så tomme for fargar så utruleg og meiningslaust tomme for alt som gir ekte glede det var eg som stod der, gret mine tunge tårer over eit sundslege hjarte, så mørk og dyster ei historie så ramsvart og kolande mørke rundt senteret for mi sjel det var eg som stod der, gret mine blanke tårer over føtene til ein som var rein, så utskilt frå mine kvardagar så lysande, håpefulle tankar han skapte; for kanskje, kanskje, kanskje, kanskje -
Frå den tid tok
Jesus Kristus til å gjera det klårt for læresveinane at han laut fara
til Jerusalem, og at dei eldste, overprestane og dei skriftlærde skulle
la han lida mykje. Han skulle bli slegen i hel, og tredje dagen skulle
han reisast opp.Då tok Peter han til sides og gav seg til å tala han til rette og sa: «Gud hjelpe deg, Herre! Dette må aldri henda deg.»Men Jesus
snudde seg og sa til Peter: «Vik bak meg, Satan! Du vil føra meg til
fall. Du har ikkje tanke for det som Gud vil, berre for det som menneska
vil.»
Matt 16, 21-23
I vegen at vi kan stå i vegen til dei grader at det er skuggane som tronar og lyset vert sett gjennom svarte filter og stå i vegen som rullesteinar ras på ras, sjå skuffa ryggar på veg bort; at vi kan stå i vegen fordi vi ikkje ser - fordi vi ikkje vil sjå - og komfortsonelivet er som ein flaum vi kan flyte med og ikkje skjøne, gripe aspekta i eit anna liv, før vi vert sett saman med det verste vi veit - at vi kan stå i vegen og så: falle på kne, innsjå at våre langsyns stoppar ved yttergrensa av forstanden
Oh, can you hear, hear mercy sing She cries to bitter hearts, end your suffering Oh, please let go, give up your fight Holding back your love, it never made things right It’s gonna be ok, ok tonight, yeah Grace, only grace Can roll your dead heart’s stone away Grace, only grace Can move us to a rhythm that will change our ways Oh, listen to love and let pride hit the ground If joy is the armor, it can’t be broken down But if hate is the fuel, no one will win But when we love ‘til we’re empty That’s when life begins Grace, only grace Can roll your dead heart’s stone away Grace, only grace Can move us to a rhythm that will change our ways Grace, grace, come and move me Oh, come and move me now Grace, grace, only you can Lift up what holds me down, yeah Grace, only grace Can roll your dead heart’s stone away Grace, only grace Can move us to a rhythm that will change our ways Can move me to the rhythm that could change my name
